Lund - Zweden

Los tres últimos años en fotos

2010-01-13T10:32:00.000-08:00

Hola amigos. Acá Encontrarán las fotos perteneciendo al correo que recibieron.

FOTO 1: Con algunos compañeros del trabajo. El con la torta en la cara es el cumpleañero, así se lo festeja en el Ecuador.

FOTO 2: el 25 aniversario del grupo 6 Mario Rizzini

FOTO 3: Chuchaquiñan, nuestro grupo folclórico

FOTO 4: El torre durante la construcción. (la altura ya está la máxima, solo falta la techa, formado por un quadrupodo de troncos)

FOTO 5: Un ejemplo de lo que hacemos durante los cursos de altura. Una persona escala el palo, después salta abajo y sus compañeros le protegen de caer, teniendo las cuardas.

FOTO 6: Vestido de uniforma scout Sueca, durante el “campamento de la amistad” del distrito.

FOTO 7: Con amigos de Uganda en Bruselas durante el Flamboree.

FOTO 8: Después de una investidura de honor con el jefe de uno de los grupos Ingleses.

FOTO 9: El “castillo de los condes” en Ganda.

Y este soy yo hoy dia misma.

Díjenme, como están? Espero que estén bien.

Que todo les vaya buenaso!

Su amigo, Ben

In de rapte

2009-06-22T08:41:00.000-07:00

Gauw een bericht, de eindredactie is voor binnenkort, want ik heb nu genen tijd. Veel gewerkt voor de thesis en ik vertrek sebiet op nen tocht voor drie dagen. (en 't is al zes uur, dus ik moet maken da'k weg ben om op tijd op de slaapplaats te geraken)

Kalm, want veel thesiswerk. Den deadline nadert, dus alles moet er weer aan geloven. Zelfs de weekends, helaas. En toch:

De zaterdag heb ik nog eens geholpen bij een sittning, als opdiener deze keer, toch plezanter dan in de keuken. Ge komt onder ’t volk en ge kunt vantijd eens meezingen. ’t Was te doen ter ere van de “kuratoren” van alle nations van Lund. Elke nation heeft er drie, de praeses, de vice en de quaestor, zoude kunnen zeggen. De heren praesides hebben het er naar hun goesting gehad. Regelmatig wilden de hoge piefen van een of andere nation de anderen trakteren, bestellingen als “vier plateaus schnaps”, of “48 gin-tonics” waren schering en inslag. En ze waren met 37, de zuiplappen. Onze praeses zorgde voor de vrolijke noot met vier plechtig aangekondigde plateaus plat water (dat is hier gratis), ik denk dat hem het stilaan nodig had ook.
Wij zaten intussen ook nie stil, want de werkers krijgen gratis drank en eten en zo was iedereen tegen ’t einde van ’t werk goed in form om te gaan feesten. En ge moet nie opkuisen na de club, zoals de tappers, dus dat is echt wel het beste jobke.

FOTO serveerders

Vorige zondag ben ik naar het “historisch museum” geweest. Eigendom van de geschiedkundige faculteit en gratis inkom voor studenten. Ferm Vikingvondsten, al waren het natuurlijk weer hoofdzakelijk juwelen en qua kwantiteit was het ook al niet om over te stoefen. Verder nog redelijk wat religieuze kunst en munten, maar dat behoort allebei niet echt tot mijn interesses. Het chikste vond ik nog een “bankbriefke” uit de middeleeuwen, waar een of andere frisse zijn oorlogen mee betaalde. Dat was een bronzen plaat, beslagen met Koninklijke zegels, met een gewicht van ne kilo of 15, equivalent aan het aantal munten dat met de nominale waarde correspondeerde. Steekt dat in uwe portefeuille jong. Tenslotte was er nog een zaal genaamd “curiosa”, met de zotste dingen, maar de grens museum/rommelmarkt was naar mijn - ondeskundige - mening soms moeilijk te trekken. Wapens van “Zuidzee-eilanden”, Japanse kleding, antieke microscopen, kano’s, een lelijke sarcofaag, nietszeggende stukken mozaïek uit Pompeï ter grootte van ne zakdoek, het lag er allemaal kriskras door elkaar, soms ietwat geordend, zoals een Griekse kast met een vijftal stukken. Het stereotiep werd weer ferm bekrachtigd, nen hanger in de vorm van een vliegende penis was wat mij betreft het hilarisch hoogtepunt van de collectie. De Grieken kennende heeft die niet aan ne vrouwenhals gehangen. Athene Gay Parade 800 voor Christus.

Toch spijtig dat de KUL zoiets niet doet. Het zoölogisch instituut, met wat opgezette dieren, een handvol wekpotten en een walvissengeraamte, komt misschien nog enigszins in de buurt. (allemaal gaan zien als ge dat nog niet gedaan hebt)

FOTO SEDES

Twee weken geleden ben ik naar ‘t “zomerkoor” geweest, voor de koorleden die onder de zomer ook nog in Lund zijn. Geen enkel vrouw, dus we hadden maar de helft van de stemmen. Nu hoor ik persoonlijk liever mannenkoren, maar als ge da nie gewoon zijt en met partituren voor een gemengd koor is da toch nie simpel. Het is een paar keren tegengevallen om alleen de baspartij te zingen. (de hoge stemmekes zijn voor mij echt nie weggelegd) Den tweede keer kon ik nie gaan door een thesisdeadline en de laatste keer ben ik het kompleet vergeten. Volgende week de laatste kans.

Gisteren was ’t midzomeravond, traditioneel een groot feest in Scandinavië. Tenminste, dat had ik verwacht, want veel was er eigenlijk nie te doen. Blijkbaar vieren ze dat vooral in familiale kring. Ik ben in “De Kultuur”, een museum in Lund, naar een volksdansopvoering gaan zien. Ze hadden daar een soort meiboom gezet, waar ze dan rond dansten in traditionele klederdracht, in het decor van een openluchtmuseum gelijk Bokrijk, knal in ’t centrum van Lund, twee huizenblokken groot. De moeite om te zien, maar ik zal nog eens moeten teruggaan want na de dansen ben ik het terug afgestapt: mijn thesis. Na de opvoering was er ook een dansles aangekondigd. In tegenstelling tot de dansen in Ransätter ging het hier vooral om reidansen, kringdansen, zo dat soort dat naar mijn goesting te hard trekt op een nummerke van ’t schoolfeest in de lager school, handjeklap en al. Ik ben deze keer dan ook aan de kant blijven staan tijdens de “les”, maar de opvoering was de moeite om te zien.

FOTO dansers

Ale tot over drie dagen voor een verslag van den tocht en hopelijk eindelijk foto's voor die paar laatste verslagen hier.

I'm into folk

2009-06-08T05:49:00.000-07:00

Over de laatste scoutsvergadering, een afscheidsfeestje en – vooral – bekentenissen van een folkfestival. We zitten mee nen danser.

In de loop van den dag of morgen zullen hier nog wat foto's bij komen.
(update 9 juni: of overmorgen, ...)
(update 13 juni: amai dat is hier precies Ecuador: ik zal dat wel eens doen als ik daar eens tijd voor heb :-) druk met de thesis voor de moment)

Droog

Te woensdag was ’t mijn laatste vergadering bij de scouts. En dan zelfs nog maar een
halve, want ik had een afscheidsfeestje met Wermlands op dezelfden datum moeten plannen omdat ik dat samen met den Oliver, ne Welschman, had gepland. En agenda’s afstemmen, ge kent dat. Ik wist tijdens dat plannen helaas nog niet dat het de laatste scoutsvergadering zou zijn. ’t Was kookvergadering, een wedstrijd tussen twee patrouilles. Ik ben het daar tussen de soep en da patatten (schoon he, zo in kookthema praten) moeten afbollen. Het droogste afscheid van mijn leven: ”Ja salu eh mannen.” ”Joew, salu eh Ben. En merci eh!”.
Tot zover de scouts. Lichtjes gedesillusioneerd, maar ik had nie anders verwacht. (zou ik beginnen afgeven op de zogenaamde Zweedse afstandelijkheid? Naaaa.)

Ben and Oliver’s goodbye party

Zo stond op facebook aangekondigd. Op den account van den Oliver, want ik moet nog altijd niks weten van die sociale netwerkdingen die u het gevoel geven dat ge sociaal zijt als ge elken dag een uur langer achter de computer hangt. Die kerel is vandaag vertrokken, wij hebben samen iets georganiseerd voor "ons" afscheid omdat de Zweden het ook stilaan afbollen. De semester is immers gedaan, ’t was dus de moment, ook al was 't voor mij nog een maand te vroeg. Het origineel plan was om ne sittning te organiseren voor ons afscheid, maar dat was praktisch, qua inschrijvingen en betalingen, nogal moeilijk. (omdat dat niet ging via Facebook?) We hebben dan wat tafels geboekt in de pub, dat is gewoon onze kelder, maar elke woensdag- en zaterdagavond serveren ze daar eten en dan noemt dat ineens een pub. En achteraf
feesten in de club, u raadt het al, eveneens onze kelder. De menu, alweer volgens Facebook, zou Belgische frieten met hamburgers zijn, gevolgd door Belgische wafels. Frieten met hamburger of rosbief is het standaardmenu in de zomer en die wafels was een groffe leugen van den Oliver. We wilden wel, maar we hadden geen machien.
In alle geval, dankzij deze Facebooktechnologie hebben we een feestje voor onszelf gehad dat eigenlijk in geen enkel opzicht verschilde van een normale woensdagavond, maar dat is hier de gangbare procedure bij ne verjaardag. En ge moet toch accultureren eh.

”Geitewolle sokke”

Ransäterstämman 2009, een folkfestival in Värmland, een landschap (soort provincie) van Zweden, waarnaar onze Wermlands Nation genoemd is. De Jozef, mennen Tsjechische koorkameraad, had het me sterk aanbevolen. Er schuilt al lang een soort wannabee volksmuzikant in mij en mijn laatste festival is alweer zeven of acht jaar geleden, dus ikke daar naartoe. Vrijdagmorgen om half acht aan het station zou een buske vertrekken met nog zes onbekenden, waarvan er twee mijn vader hadden kunnen zijn, ik denk da’k de jongste was. Dat spel was georganiseerd door de lokale volksmuziekgroep.
Na een reis van acht uur komen we aan. Ik vind op de camping, die gelukkig niet te zot groot is en nog lang niet vol staat, de Jozef terug, die nen dag eerder vertrokken is, en installeer mij. Meneer speelt harp en heeft zijn machien dan ook meegebracht. Prachtig, iedereen brengt gewoon zijn instrument mee, van fluitjes tot komplete contrabassen, allemaal in de tent. Ik had natuurlijk mijn mondmuziekske bij, al drie jaar lang permanent op zak, maar met maar enen toonaard en geen kennis van Zweedse volksmuziek kon ik daar helaas weinig mee aanvangen. (voor de niet-mondharmonicaspelers: ge hebt een aparte mondharmonica nodig voor elken toonaard)

”En bij nacht, in de kroegen hier …”

Het festivalterrein bleek een soort grote boerderij te zijn, alle optredens hadden plaats in de shuren en een soort arena. Tussen de gebouwen stonden ook constant groepkes muzikanten zelf te spelen. Speciale sfeer allemaal. Drie grote schuren dienden voor het avondprogramma, daar hing een groot wit blad met gedrukte groepsnamen tot 22 uur, vanaf dan kon wie wilde zijn eigen naam invullen, tot vijf uur. Hoe zalig is da.

Wij daar rond zeven uur naartoe, na enkele uren muziek op de kamping. Het feest was al vollembak bezig. En feest, dat betekent hier niet met 1000 man hersenloos staan springen voor een podium, terwijl uw trommelvliezen tegen 120 decibel worden weggeblazen en uw zatte Duitse buur tegen uw benen pist. Nee, aan dat podium stond ne man of tien, terwijl de overage tweehonderd man collectief rond de schuur wervelden, in een draaikolk van dansende paren. Een openbaring. Ik heb hier geleerd dat er een Europese danscultuur bestaat die met de latinodansen kan wedijveren, maar gewoon niet de waardering krijgt die ze verdient. Bovendien allemaal op live muziek.
Helaas ben ik niet zo thuis in die cultuur. Een walske kan er nog wel af, maar zo gauw ze met polka’s en dies meer beginnen kan den deze weinig meer doen dan den dansvloer verlaten ten gunste van degenen die het wel kunnen. Maar dat was buiten de Zweedse vrouwen gerekend. Ik ben daar regelmatig door een vrouw ten dans gevraagd, hoe zalig is da. Ikke content natuurlijk, zo kon ik wat trainen, en dat viel best nog wel mee. Ik heb ook nog nooit zo’n gemakkelijke manier gezien om vrouwen te leren kennen, fenomenaal. Daar moete dan 25 jaar voor geworden zijn. Cecilia, Johanna, Amanda en Rebecca (namen voor de herinnering) waren plezant gezelschap, goed voor meerdere danskes en een paar klapkes. Den eersten avond ben ik het tegen een uur of drie afgestapt, ik wilde mij sparen voor den tweede nacht. De Jozef lag al langer in zijnen tram.

Omwille van het vele licht ’s nachts en de constante muziek op de kamping heb ik oorstoppen ingestoken, nen blinddoek rondgedaan en aldus in haast komplete zintuiglijke deprivatie van drie tot maar liefst elf uur geslapen, op een festival. Perfect gewoon, goe uitgerust, rustig gegeten en tegen het begin van het programma terug op het festivalterrein geraakt. Daar hebben we ‘s namiddags onder andere nen danscursus gevolgd, want ook dat bleek normaal te zijn op zo’n folkfestival, naast lieder- en instrumentenlessen. (maar die waren betalend en bovendien volzet) Godzijdank ging het in de dansles juist over de twee moeilijkste dansen, de Schotse en de polska, met een variatie, waardoor ik na die cursus genoeg basis had om zelf verder te trainen op zowat alle dansen die daar gebezigd werden. En daar heb ik van geprofiteerd. Na nog wat rustige optredekes in de namiddag en een laat avondmaal om beter tegen de actieve nacht te kunnen, zijn we tegen negen uur terug gaan dansen.

”Een cafe zonder bier”

Zo’n nachtje dansen verloopt in Zweden als volgt: ge komt daar binnen met uw maten, die ge binnen de vijf minuten allemaal kwijt zijt omdat iedereen aan het dansen is. Gedurende de nacht komde occasioneel nog eens iemand tegen, goed voor een kort klapke, een danske of om collectief van dansschuur te veranderen, maar verder gade op in de wervelende massa.

Ik had na een paar uur in twee verschillende schuren nog genen enkelen toog gezien. In de WC’s komde dan ook haast even veel mensen tegen die komen drinken als mensen die komen pissen. Voor drank, aan matige Zweedse prijzen (5,20 euro voor nen halve liter bier), waren er drie kleine barrekes, die ge echt moest zoeken. Ik heb, uit pure kerieuzigheid, een van die bars eens gaan bezien, gelegen in een soort huis aan de rand van het terrein. Nen toog van twee meter lang en geen volk te bespeuren. We klappen hier nog altijd van een festival, n.b. Ik kreeg daar sterk den indruk dat 90 procent van de Zweden twee dagen volledig alcoholloos niks anders doet dan dansen, terwijl de overige 10 procent zich in een trance drinkt en heel de nacht muziek maakt voor de rest. Ook op het festivalterrein was alles toegelaten, dus ook eigen flessen sterken drank. Ikzelf heb voor den eerste keer in mijn leven een heel festival zonder alcool doorgebracht, en het zelfs nie een klein beetje gemist. En pertang serieus gedanst zonder men eigen al te onnozel te voelen. Zalig.

”Ik doe de deur dicht”

Het strafste van al was dat om 1 uur alles sloot, volk buiten, deuren dicht en opkuis. Dan verzamelde iedereen op het grasveld tussen de schuren, rond groepkes muzikanten en zelfs een echte verhalenverteller, die met groteske gebaren en een begeesterde, halfzatte stem meesterlijk de menigte bespeelde. Vele collectieve kreten van waardering en krachtige lachsalvo’s getuigden van de inleving van het publiek. De tweede nacht waren er twee vrouwen die zotte kuren deden met brandende kettingen (poi, voor de kenners), toortsen doofden in hunne mond en nog van dat fraais. Ook gewoon volk uit het publiek, geen georganiseerde act. Tegen half twee gingen de dansschuren dan terug open en deed iedereen voort, alsof er niks gebeurd was.
Den tweede nacht zijn we met drie van Lund tot 6 uur gebleven. Het programma was officieel om vijf uur gedaan, maar ze hadden een kleine schuur open gelaten voor de extremisten. Aangezien ge toch altijd met ander volk danst en het zo gemakkelijk is om aan de klap te geraken ben ik daar na zes uur alleen blijven doorgaan, tot half tien ’s morgens. En nog was het feest daar nie gedaan, sommigen bleven gaan, terwijl anderen wakker werden en opnieuw mee begonnen te feesten. Maar om twaalf uur moesten we klaar staan om terug te rijden naar Lund en anderhalf uur slaap vond ik het minimum. Het is er uiteindelijk maar een geworden, ik ben samen met de Jozef om half elf opgestaan, vreemd genoeg extreem fit. Dat licht nachts jong, dat doet straffe dingen met uw lijf.

”De nacht sluipt weg, de lucht verbleekt”

Rond één uur was het donkerste moment van de nacht. Ik kon dan nog zonder problemen langs een niet verlichte weg, tussen de bomen en onder nen bewolkte hemel naar de kamping wandelen voor nen extra hap: krachtvoer om te dansen. (twaalf uur aan een stuk gedants, die tweede nacht, afgezien van een uur pauze rond zes uur ’s morgens) Tegen een uur of drie was het terug klaarlicht. Ransäter ligt een pak noordelijker dan lund, vandaar.

Door die intensieve oefening kan ik mij nu redelijk bewegen op polka, polska, Schotse dans, wals en ne polka- en polskavariant waar ik de namen van vergeten ben. Ik ben al jaren zinnes om eens naar een Boombal te gaan maar dat is tot op heden nog nooit gelukt. Voor de moment zie ik het grootser en overweeg ik zelfs om een volksdansgroep te zoeken, maar we zullen zien wat er van dat beginnersenthousiasme overblijft als ik terug voet op Vlaamse grond heb gezet. (vooral in combinatie met mijn andere zotte dromen: een muziekgroepke en een koor en natuurlijk de scouts tijdens de weekends)

”As ’t ma plezaant is”

Verder heb ik hier ook de halling gezien en geprobeerd. ( http://en.wikipedia.org/wiki/Halling_(dance) ) Dat is een individuele, Noorse volksdans die ge op redelijk debiele wijze huppelend rond een of meerdere muzikanten doet. Het riep beelden van zatte studenten bij mij op, of de huppelende en giechelende heer M., na het drinken van twee flessen bessenjenever na het O. bal. Niet alleen dat onnozel rondhuppelen is plezant en lollig, maar vooral het stuntwerk dat daarbij te pas komt. Het komt er een beetje op neer om mekaar wat af te troeven in acrobatische danskunsten, breakdancegewijs eigenlijk. Een aantal technieken van – al dan niet gesprongen – stampen leken me het meest courant, bijvoorbeeld al dansend een klak wegstampen die iemand anders omhooghoudt. Meer exotische (en soms ook debielere, oordeel zelf) voorbeelden zijn het in pomphouding zijwaarts verderspringen, handen in de heupen en dan achterwaarts tegen uw ellebogen stampen, vervolgens handen op de schouders en uiteindelijk op het achterhoofd, allerlei stunts vanuit hurkzit, wat veel weg had van Russische dansen, ale de zottigheid kon eigenlijk niet op. Ik heb me daar goed uitgeleefd, maar had vooral problemen met het rondhuppelen. Geholpen door mijn breakdanceverleden kon ik nog redelijk mee met de stoere jongens in de groep, ik heb dus wel wat trukskes gedaan, maar wist hoegenaamd niet hoe ik mij rond die cirkel moest bewegen tussendoor, met al dat gehuppel. En toch, alles kan en iedereen is welkom: ook de zeventiger, die ik in pomphouding rond de muzikanten zag springen, de vijfjarige die zijn ratslagen oefende en de gemiddelde tante die ook eens mee kwam onnozel doen. ”As ’t ma plezaant is.” En da was’t, amai nog nie.

Verder nog wat straffe observaties die ik allemaal ten zeerste kon appreciëren

In de grote zaal stonden de muzikanten op een podium, maar in de kleinere zaal zaten die regelmatig gewoon in het midden van de dansvloer. De menigte danste daar dan rond. In de kleine zaal speelden ze ook onversterkt, wat ik geweldig vond. Op die manier luisterde echt naar de muziek. Het volume in de grote zaal was trouwens ook van een acceptabele sterkte, ge kon zonder problemen rustig klappen. (vandaar ook dat het zo simpel was om volk te leren kennen, wa moete ander doen als ge danst)

Ik heb daar voor een dansende menigte zien spelen in een ongelooflijke variëteit aan verschillende bezettingen. Van solozangers, acapella, over koren tot solomuzikanten en groepen van twintig man en alle mengelingen daartussen. Ne vent die alleen met een fluitje een menigte van 200 man een half uur laat dansen, da ga mij bijblijven, da was echt fantastisch. Hetzelfde voor nen ouwe mens die de kleine schuur op zijnen allenen voorzag van het betere trekzakkenwerk om vijf uur 's morgens. Al zorgen de grote groepen voor meer sfeer, het was toch altijd een aangename afwisseling.

Iedereen mag ook altijd meespelen. ’t Is nie uitzonderlijk dat iemand met goesting zich gewoon bij de spelende groep zet en de rest van hun half uur mee doet. Ook zag ik ene keer in de kleine schuur een groep van ne man of vijf op het podium staan toen er, tijdens een pauze tussen twee dansen, twee andere muzikanten uit het niks opdoken en in het midden van de zaal begonnen geven. De grotere groep kwam die direct vervoegen en het feest ging verder. Zo ontstaan daar constant gelegenheidsgroepkes, iedereen lijkt echt ALLE melodieën te kennen.

De mensen liepen daar ook altijd rond met allerlei instrumenten, klaar om ergens in te vallen als ze goesting hebben. Dat leek daar echt alsof letterlijk iedereen iets speelde. Bijgevols lag het daar ook constant overal vol met onbewaakte, peperdure instrumenten, de eigenaar ergens op den dansvloer, en liet iedereen zijne frak gewoon ergens rondslingeren. Dat zou bij ons precies nie waar zijn.

Ale kortom, ik moet dringend terug meer tijd maken voor muziek en dans in mijn leven. Ik kan wel voor een half jaar geen violen nemeer horen, zo twee dagen vollembak, dat kan niet gezond zijn.

Houdew!

Uwen danser ter plaatse

Update 9 juni:
Nu ben ik de klap op de vuurpijl nog vergeten te vermelden, de orgelpunt op het volkswijsje, als het ware:
Zaterdagnacht heeft een Zweedse mij uitgebreid ingewijd in de technische kanten van de edele kunst van het lepeldrummen. Ik speel dus weer een instrument meer: hoera!

Ik kan dat hier in de bibliotheek niet beluisteren, maar ik vermoed sterk dat het volgende filmpje een goede indruk geeft:

Man's reach is beyond his grasp

2009-06-02T08:40:00.000-07:00

(meerdere bronnen, in mijn geval de film "The Prestige")

Ik heb dat gisteren gehoord en ik vind dat zo schoon dat dat een bericht waard is.

Uw ambitieuze poëet ter plaatse.

Storm voor de stilte

2009-05-30T08:11:00.000-07:00

Dat het hier stilaan gedaan gaat zijn met het verken uit te hangen.

Ik denk dat het volgende maand heel wat minder gaat zijn met blogberichten. Deze maand heeft het wat gestormd, maar iedereen gaat het hier bijna afbollen in Lund, dus er gaat pakken minder te doen zijn. En er staan nog pakken werk klaar voor mijn thesis. Werk waar ik naar uitzie, weliswaar, maar werk dat vermoedelijk geen verhalen gaat opleveren die de moeite zijn om den blog op te zwieren. Met de updatefrequentie van de laatste dagen zal ik vermoedelijk zelfs den hardnekkigste lezer afgeschud hebben, maar ge krijgt binnenkort wat tijd om terug bij te komen.

Vandaag hebben we afscheid gevierd met het FN-koor, het mannenkoor voor studenten van alle nations. We hebben een matchke gespeeld tegen de Svanholm Singers, onder de naam “Lunds Male Choir Cup”. Ale ja, ZE hebben een matchke gespeeld, ik zit weer met teennagelproblemen. Maar als sportpsycholoog is de zijlijn sowieso mijn beste plaats natuurlijk. Ondanks die professionele metal coaching hebben we toch voor 9-5 op ons kas gekregen. (intusssen heb ik ne mail gekregen met de cijfers 6-2, ik weet het ook nemeer)
Eergisterenavond was ’t dan repetitie van een half uur, gevolgd door een voetbaltraining (lees: een bikke sjotten) van onderhalf uu. Mat barbecue. Het was wel op van die wegwerpbarbecuekes en mee van die grookte boechtworsten (al chance want dat moet nie doorbakken zijn, en gezien ons gerief was dat geen overbodige luxe) ma da smaakt ongelooflijk goe natuurlijk.
Gisterenavond dan nog eens een laatste bedankingsfeestje voor de medewerkers bij Vermlands nation, een zoveelste sittning, we zitten geloof ik aan elf voor de moment. ’t Is grellig om te zeggen maar ik heb het hier gezien. Die mannen zingen elke sittning hetzelfde tiental liekes, ik begin er sommigen al vanbuiten te kennen. Bovendien is er altijd geweldig veel chaos, waardoor er tegen ’t einde nie al te veel meer gezongen wordt. Pas op, ik vind het nog plezant, maar het chik is er intussen meer dan af. Ik begin hoe langer hoe meer in te zien dat het accent hier vooral op eten en drinken ligt, muzikaal is er weinig om over te stoefen. Het zijn altijd korte, weinig melodieuze liederen die onkritisch worden afgerammeld, haast automatisch met immer dezelfde gebaren erbij, type “Loch Lomond”. Bij twee van de liederen zijn er vrije versies, goed voor elke sittning dezelfde vijf, waarvoor er dan ook altijd ne man of vijf tegelijk rechtspringt om fier een vrije versie in te zetten die iedereen al vanbuiten kent, zelfs ikke. De hippie-inkleding en uitbeeldspellekes tussendoor konden daar helaas weinig verbetering in brengen, in tegendeel. Het Erik Klarlied was weer ongehoord populair, vier keer gezongen, in stukken van twee, maar een deftig lied zit er niet echt in.

Klinkt dat teleurgesteld? Beschouw het als voldaan zijn. ’t Is heel ferm geweest en ik heb den indruk dat ik het gezien heb, ik heb er dus van geleerd. Nunc est studendum.

Uw ouwe zak ter plaatse.
(naar plaatselijke normen overigens verre van)

De held van de sociale psychologie

2009-05-29T08:19:00.000-07:00

Deze entry dient voornamelijk om te stoefen bij andere psychologen.

Gisterenmorgen kom ik voorbij het hoofdgebouw van de universiteit gewandeld, op weg naar de bibliotheek. Staat daar een bescheiden bord, met in niet al te grote letters dat er een lezing van professor emeritus Phil Zimbardo (Stanford University, VSA) zal doorgaan. Dat is een van de grootste namen uit de sociale psychologie ooit: die kerel van het “gevangenisexperiment” (http://www.prisonexperiment.org), waar ze de film “Das experiment” op gebaseerd hebben. En voor de psychologen: hij is ook voorzitter van de APA (American Psychological Association). Voor de niet-psychologen: heel de wereld moet die mannen hun regelkes volgen om aan onderzoek te doen en te rapporteren. (ik nu dus ook) Blijkt dat die lezing over een dik half uur begint, den deze direct naar die aula.
Ik had die lezing helaas wel al eens ergens online bekeken, maar zelfs dan nog is het echt een attractie om dat live te kunnen meemaken. Die gast is een geniaal spreker en zijn lessen zitten vol geweldige mopkes. Het ging over wat normale mensen ertoe aanzet om kwaad te doen en over heroïsme, met geweldig interessante toepassingen, voornamelijk over de Abu Ghraibgevangenis in Irak, waar die Amerikanen door het lint zijn gegaan. Dan was er ook nog een geweldig interessant stuk over tijdsperceptie, dat ik nog niet online gezien had. De zaal zat terecht afgeladen vol.

Filmke: Zim de superheld. Hiermee sloot hem zijn lezing af.

In de namiddag ben ik dan naar een symposium geweest waar ge wat kon mee debatteren over de Zim zijn ideeën. Ik heb zelf niet actief deelgenomen, maar het was interessant om de Zweedse hoge piefen hun gedacht te horen zeggen. De Fille (Zimbardo) is tot drie keer toe in slaap gevallen tijdens het betoog van andere sprekers, haha, erg lollig. Leve de jetlag. ’t Was vreemd genoeg plezant om nog eens naar de les te kunnen gaan, dat is namelijk geleden van januari.
Deze middag was het uitreiking van de doctoraten en eredoctoraten, uiteraard met optocht van de togati, zoals ze dat in Leuven ook doen. Vreemd genoeg gebeurde dat allemaal in de kerk, om vervolgens af te sluiten aan het rectoraat. De promovendi worden hier precies wel steviger in de bloemekes gezet dan bij ons. Ze geven hier hoeden aan de doctors en lauwerkransen aan de doctors honoris causa. (en er was nog wel wat volk dat zone lauwerkrans kreeg, maar wie of wat precies …) Kroon op deze twee dagen is onderstaande foto.

Op de foto met de held van de sociale psychologie
(let ook op het poloke van de universiteit :-)

Voila, ik denk dat de Phil nu wel content is dat hem met mij op de foto mocht. En ik eigenlijk ook.

Groeten van uw extatisch gillende, obsessieve fan ter plaatse.

Voor de geïnteresseerden, het betreffende filmke op youtube:
(eigenlijk nen aanrader voor iedereen)

Auld lang syne

2009-05-27T08:43:00.000-07:00

Over afscheid, ineens, stoefen tegen ons moe en goei professioneel nieuws.

(Waarschuwing: de sensatiewaarde van deze entry is extreem laag. Lezen ken leiden tot verveling, verzadiging, vermoeidheid en desinteresse. En voor de Michel, vuilen advocaat: De schrijver is niet verantwoordelijk voor eventuele klachten tengevolge van het lezen van deze tekst.)

Ons moe zwaar overtroffen

Gisteren met ons zangkoor (eigenlijk samen met nog zo’n ander studentenkoor) in de kathedraal gezongen. In your face moe! ’t Was afsluiting van ’t academiejaar. Ik had verwacht dat dat nogal groots ging zijn, met de rector enzo, massa’s volk, maar neje, niks van. De mannen met de vlaggen waren er weer wel, die die ge ook op dat filmke van het concert vor de rector kon zien (entry 2 mei), dat blijken nu de vlaggen van alle nations te zijn. Maar voor de rest zat de kerk maar half vol, zoals een goei kerk hoort te zitten, en was er helemaal gene vertegenwoordiger van de universiteit aanwezig, althans toch nie voor zover ik begrepen heb. Da’s hier precies een stricte scheiding jong, de kerk en de universiteit. En zo hoort het natuurlijk, onderzoek moet onafhankelijk zijn van religieuze waarden en dat straalde niet uit met ne naam als “Katholieke Universiteit Leuven”. (kritiek op ons Alma Mater, dat komde hier ook nie alle dagen tegen) Onlangs heeft er zelfs eens ne Zweed mij “uitgelachen” omdat mijn universiteit katholiek in hare naam heeft. En ik verstaan hem maar al te goe. De reden dat de kerk maar half vol zat was het gebrek aan reclam. Ik denk dus dat het hier een initiatief was van de parochie, de studentenparochie misschien (?), maar eigenlijk helemaal niks officieel van de universiteit. Ik heb ook een tijdje gedacht dat ze een mis aan ’t doen waren zonder pastoor. Een of ander arige gewoonte van die protestanten zeker. Dat bleek niet zo te zijn. De kwiebus die in een gewoon kostum het welkomstwoord deed, er halfweg nog eens efkes tussenkwam en op ’t einde nog kort iedereen bedankte bleek zo’n wit kolleke aan te hebben. Verder was die gast niet te zien, heel de mis lang. Dat kolleke dat kon ik achteraf pas zien, want wij stonden als koor altijd achter meneer pastoor.

Salu en de kost

Daarna was ’t dan afscheid met de mannen van ’t koor. Jawel, nu al. Juni is nog nie begonnen en ze doen hier in Lund hun boeken al toe. Dat ziet er dus nie zo vrolijk uit voor de dikke maand die ik hier nog ga zitten. We zouden gaan picknicken na ’t concert, maar ’t weer was omgeslagen en we zijn in onze Wermlandskelder gekropen. ’t Was wel nog dikke feest, constant zingen natuurlijk, stelletje zangers dat we zijn. Ik begin hier eindelijk ook zo wat liekes vanbuiten te kennen. Der zijn gelukkig wel plannen voor een “zomerkoor”, rustig voortdoen met de mannen die hier in de zomer nog wel rondhangen. Det betekent: doctorandi, internationalen (we zitten nog altijd maar aan twee man), mensen die in Lund wonen en enkele studenten die hier blijven rondhangen. Hoeveel volk dat gaat opleveren zullen we wel zien, het zijn in alle geval goei vooruitzichten. Hopelijk heeft die rustige junimaand goei gevolgen voor de thesis. Van den andere kant zoek ik hier ook nog wa van ’t land te zien, en dan bedoel ik vooral de natuur. En dan staan er nog minstens twee musea in Lund op ‘t programma. Telt daar mijn thesis nog bij en ik zal mijnen tijd nog vlot om krijgen;

Maar toch, ik heb hier al mensen voor de laatste keer gezien, da's grellig.

En in Gent

Daar hebben ze mij goei nieuws gestuurd. Er zijn enkele projecten goedgekeurd (lees: ze hebben geld gekregen) waardoor er ruimte komt voor een nieuwe medewerker. Ze hebben mij dat direct laten weten en ik heb zelfs al een projectvoorstel mogen lezen waar ik waarschijnlijk aan kan meewerken als ik bij hun mag beginnen. Dat klinkt dus allemaal erg goed, en ik begin stilaan te denken dat dat waarschijnlijk wel de beste keuze zou zijn. (want ik ben ook nog aan 't vissen bij Outward Bound en Unicorn)

En in Lund daar werkten ze voort.

Uw wannabee wetenschapper ter plaatse.

YMCA!

2009-05-25T03:01:00.000-07:00

Over een scoutskamp met het district, over een zangfeest in vier stemmen met 150 zangers en over de verkiezing van het nieuw "praesidium", al is dat een erg inaccurate vertaling.

Vriendjeskamp

Den donderdagmorgen moest ik om 8 uur aan ’t scoutslokaal staan, we zouden op “Kompisläger” gaan. “Vriendjeskamp” Hoe kan ik nu mee zone naam nog ernstig overkomen als ik straks lovend over dat kamp ga spreken. Die Zweden ook altijd. Ik stond daar om kwart voor negen. Na het afvlammen van de wekker direct een dik half uur terug in slaap gevallen, al chance dat het niet langer was.
Na een goei wandeling tot aan ’t lokaal ben ik gelukkig bekwaam en ik kan nog zjust helpen met de laatste dings in te laden. Een half uurke met den auto brengt ons op de kampplaats. We waren met negen verkenners, twee jongverkenners en ene welp. Daar stond negen leiding tegenover, dus we hadden nie te klagen. Ons scoutsgroep blijkt in totaal een lid of 30 te hebben. Omdat vergaderingen altijd per tak zijn had ik namelijk nog nooit ander leden dan ons verkenners gezien. Maar “groep” dat is hier relatief, want volgens hun is hun groep 100 man groot, ze tellen daar nog nen hoop onactieve oude patten bij die op een of andere vreemde reden nog betrokken zijn maar in de praktijk niks doen. Maar dat moet ik nog eens tegoei uitvissen allemaal.
In alle geval, het was een districtskamp, vandaar de naam, met nog een tiental andere groepen van Lund en de dorpen in de buurt. Het was overigens het KFUK-KFUM-scoutsdistrict, want er bestaan hier eigenlijk vijf verschillende scoutsassociaties. (in België ook, trouwens) KFUK-KFUM: Kristliga Föreningen av Unga Kvinnor och Män: ”de christelijke vereniging van jonge vrouwen en mannen”. Jawel, houd uw armen klaar: ik zit bij de YMCA!
We slagen ons tentjes op en beginnen rond te hangen. Want dat blijkt een belangrijk onderdeel van een Zweeds kamp te zijn: rondhangen. Ze laten de leden erg zelfstandig, vooral de oudsten. Ze moeten hier wel zelf hun eten koken (al helpt de leiding al eens gemakkelijk) en dat zorgt er natuurlijk voor dat ge al rap wat tijd verdaan hebt en dus niet met activiteiten moet invullen. Die zelfstandigheid uit zich ook op andere frappante domeinen, zo hadden de welpen en jongverkenners een eigen hoekske afgebakend waarbinnen ze mochten oefenen met messen. Punten aan stokken snijden enzo, ge kent dat. Een soort zandbak, maar dan met messen.
Verder had ik er ook lang naar uitgekeken om te zien hoe ze hier hun constructies maken, want ze hebben geen eigen sjorhout, behalve dan een paar dikke stokken die ge amper balk kunt noemen die tegen den achterkant van ’t lokaal staan te rotten. Awel hier zien we weer nen invloed van ’t allemansrecht en de onuitputtelijke Zweedse natuur: die mannen trekken gewoon het bos in en gaan daar balken zoeken, of toch alles wat daar op trekt. Wel geen levende bomen, denk ik, veronderstel ik. Chik om te zien hoe die dat allemaal vanzelfsprekend vinden. Daar komt weinig uitleg van de leiding aan te pas, die mannen trokken zowat op eigen initiatief de bossen in, terwijl anderen aan de constructies begonnen. Zelfstandigheid jong, ongelooflijk. Zelfs de welpkes hielpen spontaan mee alles mee.
Tegen dat alle groepen geïnstalleerd waren en middag hadden gegeten was het tijd voor de opening van het kamp. Kort daarvoor lichtte de Johan, de groepsleider, ons in over het verdere verloop van ’t kamp en deelde ons lichtjes geërgerd mee dat niemand eraan gedacht had om een vlag mee te pakken. Gelukkig was er een of andere geflipten Belg aanwezig die een internationale scoutsvlag bijhad. “O da’s ferm, maar dan moet ge wel in 20 minuten voor ne vlaggemast kunnen zorgen.” Ik mag nie stoefen over hoe hem eruit zag, maar mee ne welpenleider en ne welp hebben we dat toch geflikt gekregen. (en hij is blijven staan) Voor den eerste keer was de kampvlag nie de Zweedse, maar de WOSM- (= internationale scouts-)vlag. En zodoende heb ik bij deze weer ne schonen, unieke souvenir. (ik vind dat waarlijk schitterend, probeert dat maar niet te verstaan) Ik mocht dan ineens ook met die welp die met de vlaggenmast geholpen had de vlag heisen en daarmee was het kamp dan officieel ingezet. Dat manneke was zo friejed als ne gieter en ik denk dat het bij mij nie vele minder was.

Heisen van de vlag tijdens de opening van het kamp. Dat manneke noemt Calle.

De namiddag was weer een schoon staaltje van weinig doen. Er was wel een soort spel om elkaar te leren kennen, iets waarbij ze met een balleke smeten en ge moest dat vangen. Als dat niet lukte moest ge gaan zitten en mocht ge blijkbaar niemeer meedoen. Ik heb nog nooit zo’n saai spel gezien. Ze speelden dat in twee groepen van ne man of 50 en elke groep had maar een balleke. Kunde u de interactie al voorstellen? Dat heeft uiteraard nie lang geduurd. Vervolgens ging iedereen weer naar zijn eigen kampterreineke om verder Zweeds te zijn en rond te hangen. Pas op dat is plezant rondhangen eh, want ge kunt dan wat prutsen aan de constructies, wat helpen koken, wat brandhout zoeken en kappen, de welpen in hun afgebakende kazerne wat helpen bij hun wapentraining en natuurlijk Zweeds klappen.
’s Avonds was ’t dan kampvuur. En ze zingen hier nog goed, dat was plezant. Helaas zijn ons mannen, de scouts van Drotten, nie zo’n zingers. We zijn er wel stilaan uitgeregend en na nen tijd is ’t serieus beginnen gieten, dat was echt enorm veel weken geleden. We hebben nog eens zonen echte miserienacht gehad. Echt serieus klote, maar toch zou ik er geld voor geven. In de gietende regen in de plassen staan greppelkes graven met veel te klein schupkes. En intussen seconden tellen, want als den donder te kort na den bliksem komt moete maken dat ge uit het water en het open veld zijt natuurlijk. Zeiknatte voeten, evenals alles wat minder dan 10 centimeter van de uiteinden van uwe regenjas verwijderd is. (behalve rond mijne nek, dankzij mijne scoutshoed, jonge dat is gerief se) De pijpen van mijn boxershort waren zelfs doorweekt, van het krom te moeten staan graven met zo’n ranzig commandoschuppeke.
Intussen zit er dan ander volk in de tenten te panikeren en te hopen dat wij rap genoeg klaar zijn met ons grachten. We lagen beneden aan een heel flauw hellend terrein, waardoor we alle water van heel ’t veld over ons kampplaatske kregen. (locatie opgelegd door de organisatie) De leiding van de groep neffe ons had dat al rap in de mot en die hebben ons dan ook goed geholpen. Toch altijd serieus kikken om uw afwateringssysteem na aan intensief uur werken te zien marcheren. Bangelijk. We hebben ook ne geïmproviseerde shelter gezet met een groot stuk zeil en daar een vureke onder gestookt. ’t Is op zo’n momenten da ge mekaar leert kennen.

Ons kanaaltjes na een pisbuike in de namiddag, met het plakkaat van Drotten en de botten van de Johan.

Na nog wat onderhoudswerk aan de kanalekes en veel afwachten kruipen we dan rond een uur of twee toch in onzen tram, die gelukkig nog droog is. Intussen regent het nog stilaan voort, maar het ergste is door. De volgenden dag was ’t wisselvallig weer, maar geen miserie nemeer. In het niksdoen van de voormiddag (de jongste drie leden hadden denk ik wel een soort spel want die heb ik nie gezien) heb ik mijn schoenen gedroogd aan ’t vuur en mijn broek en trui aan een waslijn gehangen. Ik ben nogal nen optimist en ik had geen reservebroek of -trui bij, ’t was toch maar voor twee dagen en ’t was prachtig weer.
Ik heb daar nen dag in scoutsuniform en hawaizwembroekske (zie foto verslag tandemrace) rondgelopen, nog wel lollig. In de namiddag zijn we een verkennende wandeling gaan doen. De leiding plant hier echt niks, ongelooflijk. De jongste takken waren verdacht veel bezig met cubs (dat Zweeds stokkensmijtspel waar ik het als eens kort over gehad heb in het zojuist vernoemde verslag).

Ura Kaipa

’s Avonds was het dan tijd voor “Ura Kaipa”. Dat blijkt een sprookskesfiguur te zijn die iets met bijlen heeft. Wat precies dat weet ik ook niet want dat is hier allemaal in ’t Zweeds. Daar draaide eigenlijk heel het kamp om. Een enorm prestigieuze wedstrijd in scouts- en andere technieken tussen alle verkennergroepen van ’t district, ’s nachts. De winnaar krijgt een bijl mee naar huis dat al sinds 1929 dienst doet, zo oud is die traditie al, prachtig. Ik zag er al serieus naar uit om mee ons mannen mee te gaan, maar in de namiddag kregen we dan te horen dat de leiding niemeer mee den eigen troep mag meegaan, omdat er vorige jaren leiders waren die alles zelf deden om dat bijl te winnen en dan tien onnozel verkennerkes achter hun gat hadden lopen niksen. Lichte teleurstelling bij ons, veel bij de leden. Maar ze zochten nog vrijwilligers om mee te gaan met andere troepen, als begeleider, in de veronderstelling da ge dan nie zou helpen. Ikke daar met de Johan en Sara, hoofdleider en kapoenenleidster, op af. Amai die organisatie trok op nie veel. Ik wist totaal nie wa’k moest doen en er was niemand die het mij kon vertellen, hoewel iedereen deed alsof hem het wel allemaal snapte. Er was een soort handleiding bij, want ge moest eigenlijk heel het spel zowat regelen omdat er geen bemanning was op de posten, maar zelfs ik had al rap in de mot dat die op nie veel trok. Na een laatste vergadering met alle begeleiders van groepkes was het dan toch min of meer duidelijk. Ikke met “Tornugglan”, den Torenvalk, op pad. Mannen uit een dorpke in de buurt van Lund, al lang geen gedacht nemeer hoe dat heette. Ze moesten posten vinden die aangeduid waren op de kaart. Bij elke post moesten ze dan een opdracht doen en kregen ze een aanwijzing voor een codewoord, waarna ze ene keer mochten raden wat dat was. Intussen moest ge ook nog oppassen voor onnozelaars die onderweg den begeleider kwamen “vernietigen” met hun dodende laserstralen. Als ze met hun pillicht op mij schenen moest heel ons groep terug naar ’t kamp voor we verder mochten. Vier posten (van de 10) en twee terugsturingen later hadden mijn mannen in de mot dat het codewoord “geel” was en kregen ze als eerste groep de geheime locatie op de kaart te zien. Daar moesten ze nog een laatste opdracht doen: met een laserlampke door een doorboord houtblokske schijnen om zo in de verte het volgende houtblokske te vinden. Na een paar van die blokskes vonden ze dan op ’t einde de clue die ze nodig hadden om het volgende azimut te vinden.
Als ze daar konden geraken zonder gepakt te worden door de “elementors”, de vernietigers, konden ze daar een vuur aansteken dat ikweetniewiezjust gunstig stemde, die dan het bijl zou brengen. Die mannen hebben daar ongelooflijk sluip- en oriëntatiewerk gepresteerd, met tien man recht door de dichte bossen in plaats van over de weg en in de pikkendonker. Mijn groep heeft dat spel daar gewonnen, ik was voor den tweede keer zo zot als de mannen zelf.
De volgenden dag diende hoofdzakelijk om af te breken en af te sluiten, met een plechtige prijsuitreiking en zoals dat dan moet in alle landen behalve België met een badgeke voor op ’t uniform, om te stoefen dat ge derbij waart. (en toch hebben ze nergens zo’n lelijke, van badgekes vergeven plakboek”uniformen” als in België)

In de rij voor de afwas

Kultuurschokken

(ge moet dat woord vantijd eens gebruiken als ge op erasmus zijt want de mensen kikken daar op) De “leiderverzorgers” waren zowat het strafste, en ‘t plezantste. Heel het kamp reden er regelmatig twee of drie kwieten in ne gelen overal met een karreke rond om de leiding te gaan verwennen. Zo brachten ze ne keer een gebakske, kwamen ze den afwas van de leiders doen (iedereen doet hier zijnen eigen afwas), kwamen ze snoepkes brengen, … Heel lollig, en dat allemaal onder de neus van de leden, die niks krijgen en dat doodnormaal vinden. In Vlaanderen zou dat een drama zijn. (en ik zou dat ook niet willen)
Verder was ’t ook lollig om te zien dat ge hier alles drie keren moet afwassen. Eerst in warm water met zeep voor ’t grof vuil, dan in warm water met zeep voor het eigenlijke wassen en tenslotte in koud water zonder zeep om af te spoelen, maar ook dat laatste moet met nen borstel gebeuren. Sponskes dat gebruiken ze hier bijna niet, alleen van die onhandige afwasborstels. Ik heb het ooit in Noorwegen erger geweten: vier opeenvolgende baddekes. Die Scandinaviërs, daar is toch een collectieve vijs uit denk ik. Wij hebben als jongverkenners meermaals ons gamellen in de regen laten staan om daar de volgenden dag terug uit te eten. De gemiddelde Zweed zou daar direct alle soorten allergieën van krijgen.
Nog zoiets trouwens, het lijkt er sterk op dat er in Zweden extreem vele meer allergieën rondlopen dan in Vlaanderen. Ik ben der nog nie helemaal uit dat dat komt omdat ze daar hier vele meer aandacht aan besteden dan bij ons (en dat ze dus gewoon harder opvallen) of omdat er gewoon vele meer zijn, maar het valt enorm hard op, alle uitwisselingsstudenten zijn het daar over eens.
Alcool, tenslotte, heb ik op heel dat kamp nie gezien. En nie gemist ook nie. Echt ferm, ook volledig zonder ellentrik en stromend water enzo. (behalve dan een hoeveke iets verderop om te gaan kakken) Zo is me ook opgevallen dat ze hier nog veel lantaarns gebruiken, terwijl ge dat bij ons nog amper ziet. Ik heb heel dat weekend geen een pillicht gezien.

Ale, moet ik het nog zeggen, het was een zalig kamp. Da’s echt straf, ’t is zjust gelijk in Ecuador. Ik kom nergens anders zoveel interessante cultuurverschillen tegen dan op kamp met de scouts. Ik vind dat echt schoon en waardevolle ervaringen.

Ge zijt erbijijijij, ge zijt erbijijijij ...

Ik heb ook ne grote stap gezet met de leden. Of eigenlijk andersom. Ik begin zowat aanvaard te worden. Daar bedoel ik mee dat ze mij normaal beginnen vinden in de groep, dat ze mij echt mee willen als leider en mijn gezelschap plezant vinden. Dat doe deugd want ik ben hier echt nen andere mens. Heel stil, aangezien ik nie mee kan volgen in de gesprekken en geen Engels wil klappen. Dat “inburgeren” zal dus waarschijnlijk ook wel wat samenhangen met een verbeterd taalniveau, al ben ik nog constant gefrustreerd over hoe weinig ik eigenlijk versta en kan zeggen.

De leiderverzorgers met hun afwaskarreke

Aan 't koken. Op mijnen hoed staat mijn Zweedse vermomming, gekregen van mijn leden en volgens de Johan waarschijnlijk de enige Zweedse vlag op heel het kamp.

Ein prosit!

De zondagnamiddag waren we terug en hebben we alle materiaal gekuist en de tenten uiteengehangen in ’t lokaal. Ik had amper tijd om me klaar te maken voor de sittning, want die zou om 7 uur beginnen. Het noemde “het grote korenfeest” (stora körfesten), er waren zeven koren uit Lund aanwezig, goed voor een dikke 150 man, geloof ik. Het trekt verdacht hard op de beelden die ge vantijd van Duitse bierfeesten ziet. Allemaal aan lange rijen tafels, gevuld met drank en lekker eten, constant zingen, ook van die walskes waarbij iedereen als ouw bomma’s inhaakt en meewiegt natuurlijk, fantastisch. En dat met allemaal zangers en alles in vier stemmen. Iedereen was ook verkleed, en daar gaan de Zweden nogal is gemakelijk ver in, dus op da gebied zit ik hier ook geweldig op mijn plaats. Alleen is dat als erasmusser, met maar ene rugzak kleren, een pak moeilijker dan thuis. Zeker als het thema dan nog eens is opgelegd. Het algemeen thema was “Teknade serier”, wat zowel strip als tekenfilm kan betekenen. Elk koor had dan zijn opgelegde strip of tekenfilm. Vooral Aladdin en The Simpsons waren als koor zalig goed verkleed. Ik kon kiezen tussen Batman (FN-koor, van alle nations) of Asterix (Gudrunkoor, dat van Wermlands). Ik heb dan mijn Belgische pots opgezet en daar gigantische horens voor uitgesneden uit karton. Als ge nie veel gerief hebt moete overdrijven, da werkt ook. Ik heb dat spel na tien minuten aan tafel moeten afzetten want mijn geburen kregen dat constant in hun gezicht, en mijnen achterbuur als ik alles 90 graden draaide. Maar het was lollig dus het doel was bereikt. Ook hier weer een willekeurige “tafelpartner”verdeling, om u te verplichten ander volk te leren kennen.
Elk koor moest ook een optredenke geven, zowel FN als Gudrun hadden niks voorbereid, dus zijn we met beide koren nog iets gaan verzinnen tijdens de sittning zelf, telkens geslaagd. Met FN waren we maar met zeven van de ongeveer 50 man(nen) aanwezig, en alleen maar bassen, dus dat gaf bijzonder weinig opties. We hebben een stuk van een statig, laag, Zweeds volkslied over Ijsland gezongen, gevolgd door Ein prosit. Met Gudruns hebben we het Gaudeamus gezongen, Latijn was toch een beetje in thema.
Na de sittning (dat wilt zeggen vanaf een uur of tien-elf) nog een heel dik feestje met veel discoplaten. Als ge verkleed zijt doede al gemakkelijk eens wa zotter eh. ’t Is toch weer vijf uur geworden, want we hebben nog wat helpen opkuisen enzo. (onder “enzo” valt ne goeie, stevige Zweedse korte voor de werkers, uiteraard bij een vrolijk drinklied en een erg interessant gesprek met een schoon Zweedse deerne, maar geen van allen is het waard om verder over uit te weiden, want bij deze is ongeveer alles gezegd) Mee ene van ons koor nog een half uur naar huis gewandeld en dan bij Wermlands nog de laatste overblijvers van een of ander nafeestje na de zaterdagse club tegengekomen, altijd prijs en een goei klapke met die mannen.

Nu kan u zich inbeelden waarom mijn buren aan tafel niet content waren met mijn kostuum.

Het praesidium

In ’t vorig verslag ben ik nog vergeten te vertellen over de verkiezing van het nieuw praesidium. Die komen hier niet op als ploeg, maar stellen zich individueel voor in de kelder, waarna alle aanwezigen stemmen. Meestal gewoon goedkeuren, maar soms zijn er meerdere kandidaten voor hetzelfde postje en dan volgt er een formelere procedure: elke kandidaat mag zichzelf aanprijzen, terwijl den andere efkes buiten is, waarna de aanwezigen vragen mogen stellen. Tenslotte bepaald een geheime stemming de winnaar, waarna dat besluit weer openlijk met bekrachtigd worden. Lollig, want dat moet hier altijd op slag van den hamer, dat is blijkbaar standaard op elke Zweedse vergadering. “De winnaar van de stemming is N.N. Kunnen we dat goedkeuren?” (een collectief “Ja!” uit de zaal) [klop met den hamer] “Iemand tegen?” (een collectief “Nee!” uit de zaal) [klop met den hamer] “Dan verklaar ik N.N. tot X van Vermlands Nation voor de termijn bepaald aan het begin van de vergadering.” [Klop met den hamer] (applaus van de zaal)
Ge moest bij aankomst uw studentenkaart laten zien (waar op staat van welke nation ge lid zijt) en uwe pas. Als ge een van de twee niet bij had mocht ge terug vertrekken, zelfs al zijt ge de voorzitter van heel dat spel, ge komt er nie in zonder kaart en pas. Op ’t einde van den avond was er dan een gratis maaltijd voor de aanwezigen.
Omdat ik dikwijls meer dan de helft niet verstond van wat daar allemaal gezegd werd en gewoonlijk ook maar half wist wat het belang van die functies was heb ik altijd gestemd op de partij waar ik al zes jaar op stem, namelijk blanco. Maar ’t was weer ferm om dat allemaal eens te kunnen zien.

En dan sluit ik nu af met een welgemeend verbaal en gesticulerend YMCA voor u allen.

Tot de volgende!

Uw sociocultureel antropoloog ter plaatse

Grønbæk

2009-05-24T10:27:00.000-07:00

Over een tripke naar Kopenhagen

Dag trippers!

Te woensdag ben ik in Kopenhagen gaan toeristen. Dat is mijn manier van doen nie, maar ik moest daar zijn voor een experiment voor mijn thesis, dus ben ik ineens maar eens goe gaan rondhangen in ’t stad. Twee toeristische wandelingen met “self-guiding” gedaan, jawel. Het klinkt als scouting voor meiskes maar het is eigenlijk gewoon een kaart met wat uitleg over wa ge gaat tegenkomen.
Het was natuurlijk wel ferm en plezant, maar het blijft een stad en ik zit vele liever in de bossen. Natuurlijk heb ik ook de Kleine Zeemeermin gezien, ik was dat niet expliciet van zins (iedereen heeft die al duizend kere gezien, dus waarom de Chinees gaan uithangen) maar die lag natuurlijk op de wandeling die ik aan ’t doen was. Op deze foto is te zien hoe ik, goede katholiek als ik ben, haar intiemste delen ridderlijk heb toegedekt.

Ik had eigenlijk gehoopt op wa gezelschap van Deense maten van de intensieve week in Montpellier, maar die mannen hadden allemaal iets te doen ofwel antwoordden ze nie. Spijtig, ma ’t is allemaal goe gelukt dus geen probleem.

In ’t zwembad aangekomen vraag ik aan de receptie of ik mevrouw Grønbæk kan spreken. (ja ik kan het nie laten om die naam nog eens goed in den blog te zetten, wat een sensatie is dat toch met die letters jong) “Die kennen we hier niet manneke. Voor zwemmers? Dan moet ge nog eens terugkomen want iedereen is hier weg.” Daar stond ik met mijn 25 blanco Deense vragenlijsten en een ticket naar huis. Gelukkig heb ik wat volhard en zelfs den telefoon van de receptioniste gebruikt om ons Nanna (dat is mevrouw Grønbæk, wa ne naam) te bellen, maar die had hare veldtelefoon helaas afgezet. Na een boodschapke in te spreken en nog een half uur koppig wachten in het halleke kwam ze dan toch opdagen.
Ale vooruit, het zijn toch weer 16 vragenlijsten geworden (en daar moete dan zo voor rijden) en Nanna en den Born, de coaches, waren toffe peeën. Tegen een uur of 10 was de sirk daar gedaan en ben ik terug naar ’t vliegveld gemetrood, om tegen een uur of 11 treinsgewijs terug in Lund te belanden. Dat is dus eigenlijk maar half zo lang reizen als van Mol naar Leuven.

Voila, content dat ik eindelijk aan mijn anaylses kan beginnen.

Koninklijke wacht
Een van die gasten heeft mij (verbaal en in het Deens) weggejaagd bij een deur waar ik naar zijn goesting te dicht bij gaan staan was on foto's (van die wachter) te trekken. Die mannen moeten ook niet blijven stilstaan.

"Vertrek treinen" in 't Deens
(eigenlijk: treinen vertrek)

De overblijfselen van een fort in de noordelijke verdedigingsgordel van de stad. Fermer vanuit de lucht dan vanop de grond natuurlijk, maar het was toch de moeite.

Heel binnenkort (morgen?) meer nieuws, over een scoutskamp en een beestige sittning. De helft is al geschreven maar ik moet mijne was gaan doen.

Hier is alvast nen teaser:

De Standaard

2009-05-18T06:01:00.000-07:00

't Was weer lang geleden da'k nog eens in de gazet heb gestaan, dus bij deze:

http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=BQ2ACJQD

Deze tekst is een onderdeel van een algemener artikel over erasmus dat je hier kan terugvinden:

http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=KI2AB3IG

Ik heb geen idee hoe lang je dat online kan bekijken, dus voor de zekerheid zet ik de tekst van het stuk over mijzelf hieronder. Ik heb overigens niet alles letterlijk gezegd (gemaild) wat de journalist tussen aanhalingstekens zet, maar de grote lijnen zijn wel juist. (behalve dat er nations zijn in alle Zweedse steden, dat is niet waar)

Zweden, Ben Lommelen

zaterdag 16 mei 2009

Auteur: 'Zweden is een duur land, zelfs nu de kroon aanzienlijk gezakt is ten opzichte van de euro', vertelt Ben Lommelen, die een master sportpsychologie in het Zweedse Lund volgt. Toch kan je met wat gezond verstand en door een rist voorzieningen de kosten enigszins beperken. Zweedse universiteiten hebben een systeem van 'student nations'. Daar is de huisvesting een pak goedkoper.

Studenten openen ook zelf restaurants en pubs.

Lommelen had geluk. Hij kon er een plaatsje bemachtigen en betaalt daardoor 250 euro per maand voor een kamer in het centrum van Lund. Bij particulieren loopt de huur al snel op van 300 tot zelfs 600 euro. 'Voor die prijs krijg je wel een kamer die er doorgaans beter uitziet dan in België.'

'Uitgaan in gewone cafés is niet aan te raden. Het is gewoon veel te duur. In een club uitgebaat door studenten betaal je 2 tot 3,5 euro voor een biertje van 40 centiliter. Naar Zweedse normen is dat erg goedkoop.' Daarnaast zijn inkopen is het centrum te mijden. 'Een busritje naar de grotere winkels in de stadsrand levert al snel een besparing op. In de stad zelf betaal je je blauw.'

In totaal gaf hij ook nog zo'n 160 euro uit om op zijn bestemming te geraken.

Dankzij een beurs van 1.500 euro voor vijf maanden kan hij naar eigen zeggen 'zonder kleerscheuren door het avontuur komen'.

Het klein jonk uithangen

2009-05-17T04:06:00.000-07:00

Over een scoutsweekend en ne sittning.

Vrijdagnamiddag, kwart voor zes. Ik kom aan aan ‘t scoutslokaal en den Björn, menne medeleider, stelt me voor aan Sara, een jonggiverleidster van een naburige groep die insprint tijdens het weekend. Waarom is me nooit helemaal duidelijk geworden, er was namelijk evenveel leiding als leden, maar het was was nog een ferm dus voor mij was ‘t in orde. Der waren maar vijf mannen mee, van de 7-8 in totaal. Later op den dag zouden Boel, ons medeleidster en de Johan, nog ne leider uit nóg een ander groep, het gezelschap vervolledigen.

De mannen zouden als illegale vluchtelingen uit ”Byganda” de grens met ”Maweshi” over moeten en daar onderdak zoeken. En wij zouden dat verhinderen. Terwijl wij in nen auto met materiaal naar de kampplaats reden vertrokken de mannen met de bus naar het vertrekpunt van den tocht. (het zijn verkenners: 13 tot 17 jaar) Onderweg, tijdens ’t weekend, kwamen ze dan allerlei problemen tegen, zoals nen taxichauffeur die mee een trukske hun valiezen half leegrooft, ne corrupte flik (met een Vlaams accent) die ze hun laatste geld aftroggelt, een extreemrechtse knokploeg (Maweshi National Front) die hunne nachtrust komt verstoren, mensensmokkelaars die hun in etappekes richting de grens helpen, slavendrijvers die hen voor weinig geld voze werkskes laten doen (om de mensensmokkelaars te kunnen betalen), kortom: de leiding heeft ok nog eens het klein jonk kunnen uithangen.

De corrupte flik

De controle van de rugzakken was een belevenis op zijn eigen. Volledig in het script van ‘t weekend weet nen taxichauffeur de rugzakken buit te maken en te strippen van waardevolle voorwerpen. We moesten, met andere woorden, de mannen hunne snoep zoeken en afpakken. De drinkbussen moesten we niet controleren, der blijkt hier geen risico te zijn dat de mannen alcool zouden meepakken. ‘t Is hier precies den andere kant van de wereld.

Terwijl de mannen buiten half verhongerden – ze hadden bijna geen eten meegekregen – verbleven wij in een buitenverblijfke van de scouts, midden in de bossen. Een soort scoutslokaal gelijk wij dat kennen eigenlijk, iets helemaal anders en vele beter dan ons eigenlijke scoutslokaal in de stadsrand. Enigszins spijtig, want we hebben met de leiding eigenlijk zelf nie gewandeld. Buiten ‘s nachts dan, verkleed als knokploeg met knuppels op zoek naar de slaapplaats van de mannen, om wat voos te gaan doen. Uiteraard hebben we die niet gevonden, ik verstaan niet dat die mannen het een realistisch plan vonden om ’s nachts in de bossen te gaan zoeken naar waar die mannen ergens konden liggen te kamperen. (dat kan in Zweden, zoals u normaal al weet, letterlijk overal zijn) Maar ik had wel deugd van de wandeling. Tegen twee uur waren we terug in ons lokaal, waar we als echte extremisten in de tien meter verder gelegen windshelter geslapen hebben. (ale toch drie van de vijf)

Het weekend eindigde toen de mannen werden opgepakt door de flikken in het land waar ze zjust illegaal waren binnen geraakt. Overvallen door een soort paramilitaire troepen, geboeid en geblinddoekt den auto in gesleurd en naar ’t scoutlokaal in de bossen gereden. (echter niet nadat er nog ene van de mannen ontsnapte, mee ne klopjact in de bossen tot gevolg, iedereen ging er volledig in op) Daar was ’t dan gedaan en volgde er een bezinning over hoe schraal het wel niet is om vluchteling te zijn. Ferm gedaan van den Björn, want het is hier de gewoonte dat ene leider alles ineen steekt. Daarna hebben we eens goe gegeten met de mannen en dan zat het weekend er zo wat op, en ’t was nog maar zaterdagavond, een uur of acht.

Geboeid en klaar om afgevoerd te worden

Die mannen zijn daar nog tot zondagmiddag gebleven. Ik weet ook niet wat ze nog zjust allemaal gedaan hebben want ik ben om acht uur met Boel terug naar Lund gereden. Aangezien het weekend eigenlijk afgerond was, ze mijn hulp nie nodig hadden en er op Wermlands een zogenaamd maandelijks ”dankfeest” voor de medewerkers plaatshad vond ik dat precies meer de moeite. (Zweedse studentenliederen leren eh …) Ik vond het echt serieus klote om (tijdens de voorbereiding) te vragen of ik die avond mocht vertrekken, maar dat bleek absoluut geen probleem te zijn, eerder normaal. Het leidersengagement is hier nogal los precies, ik ben eigenlijk den enige leider die er elke vergadering is, den Björn en Boel missen er allebei geregeld een.

Maar goe, ikke dus naar da dankfeest. ’t Was daar in de bossen allemaal wat uitgelopen, waardoor ik anderhalf uur te laat aankwam, maar blijkbaar toch nog goed op tijd voor het hoofdgerecht. Ze waren nog nie zo lang bezig met hunne sittning want ze hadden eerst nog wat onnozel spellekes gedaan, gelukkig. Verder ne sittning zoals nen andere. Nieuw hier was dat ik ne Zweedsen tegenhanger heb geleerd van ”breng het glaasje aan je lippen …”, u ongetwijfeld bekend. Dat is hier eerder uitzonderlijk dat ze dat zingen. Verder heb ik blij verrast gezien dat het ”Erik Klar” lied (zie den entry ”Koersn, dad es zere rien”) een echt Wermlandslied geworden is. Dat wordt nu te pas en te onpas gezongen op de sittnings en zelfs in de bar erna. Na de Oude Roldersklacht (in ’t Zweeds) heb ik een soort rolling in gang gezet door het Erik Klarlied aan te heffen, gieren. Alleman terug vertrokken, zjust gelijk in Leuven.

Het hoofdgerecht. Chance da'k al goe geten had op da scoutsweekend want van de hoeveelheid kunnen we hier nooit nie stoefen. De kwaliteit daarentegen, amai menne frak.

Voor de rest is ’t me met dat nachtgebraak opgevallen hoe weinig het hier nog donker is. Rond een uur of tien wordt het donker, het is dan wel al een dik half uur aan ’t schemeren, dus zonsondergang valt ergens rond half tien. Maar het lijkt precies niet echt donker meer te worden, ge ziet altijd nog ne gloed aan de horizon. (en pertang zo noordelijk zit ik nu ook weer nie) Ik was vreemd genoeg nie muug na de bar (alles sluit hier altijd om twee uur) en ben dan, na nog wat op de Jakob zijn kot te blijven hangen (ene van de gang) rustig wa muziek beginnen luisteren en intussen letten op wanneer de zon opkomt, pure kerieuzigheid. Tegen kwart na drie wordt het helderder aan de horizon en tegen half vier begint het merkbaar lichter te worden. Ik gebruik gene wekker meer sinds ik hier op kot zit, ik word elke morgen wakker van ’t licht. Meestal al eens efkes om een uur of zes en dan nog eens tegen een uur of acht-negen. Op ’t gemakske en altijd op tijd. Zalig vin ik da.

Woensdag experimenteren in Kopenhagen en volgend weekend scoutskamp met alle (of toch veel) groepen van Lund. Ik hem er goesting in.

Zever, gezever.

2009-05-13T08:55:00.000-07:00

Ik heb efkes een dooi moment en ik was me zjust aan ’t afvragen of ik vanaf nu den blog ook zou gebruiken om onnozele berichten op te zetten als ik eigenlijk nie veel te vertellen heb. Al snel besefte ik dat ik dat al twee jaar doe. In die optiek het volgende:

Deze voormiddag nog eens gaan koken bij Wermlands. De keukenverantwoordelijke was den oliver, ne Welsch. (hoe zegde dat in ’t Nederlands? Ook Welschman?) Kieke Tika Masala volgens het recept van Gordon Ramsay, nen Bitsen topkok die blijkbaar nogal bekend is omwille van zijne schunnige praat. (als ik nog lang met dezen blog doorga ikke lichelijk ook binnenkort) Omwille van mijn TV-quarantaine de laatste zeven jaar ken ik van die mens niks buiten zijne naam. Het eten was lekker.

Normaal gezien had ik vandaag in Denemarken gestoken voor mijn experiment, maar ik kreeg gelukkig gisteren nog een e-mailke dat ze de verkeerden datum hadden doorgegeven, aldus mevrouw Grønbæk, hoofdcoach van de club. Da zijn nogal keirels eh, die Denen.

Met enige twijfel heb ik de proffen in België eens gemaild met de vraag of een 35 tot 40-tal proefpersonen (in eem within subjects design, voor de kenners, want dat is belangrijk in deze context) volgens hun genoeg was. Een bevrijdend "ja Ben" was hun antwoord. Dat betekent dat ik na Kopenhagen mijn schup kan afkuisen en in de statistiek kan vliegen. Voor den eerste keer in zeven jaar zit ik daar echt op te wachten. (ik heb zelfs voor de jol al een stukske gedaan, hoewel dat onnuttig is omdat ik alle data nog niet heb)

Voila, ik besef dat ik in die dooi maand (maart) twee sittnings heb gedaan waar nooit een woord over gezegd is op den blog. Misschien kan ik dat in de toekomst vermijden met blitzberichtjes zoals dit. Laat het verder volstaan te zeggen dat ik ook plezante dingen heb gedaan, die maand.

Verder heb ik hier zjust ontdekt wat voor plezante dings ge nog allemaal met den tekst kunt doen op dezen blog. Hoera.

Vanaf nu kan ik dus ook verborgen boodschappen in mooie K.U.Leuvenkleuren op den blog zetten, zoals deze hier:
Gij hebt ook tijd te veel zeker?

En nu ga ik mij klaarmaken voor de scouts. Op het programma staat:
kaartlezen, door mijne medeleider Björn (betekent beer in 't Zweeds)
billeklets, door mijzelf (dat is een spel, voor de duidelijkheid)
voorbereiding per patrouille van den "hajk" die we dees weekend gaan doen
(ik hoop da'k bij dat kaartlezen ook wat mee uitleg kan geven, anders zou mijnen inbreng nogal aan de schrale kant zijn)

Groeten van uw zeveraar ter plaatse.

”Koersn, dad es zere rien”

2009-05-10T06:42:00.000-07:00

(Briek Schotte, wielerheld)

Over twee zotte dagen tussen Gotenburg en Lund.

Vrijdag en zaterdag, 8 en 9 mei, zouden de hoogdagen van het Lunds studentikoos academiejaar worden. ”Tandemstafeten”, de tandemestafette, zou weer van Gotenburg naar Lund trekken. Het concept is simpel: alle nation (en ook sommige ”unions”: faculteitskringen) hebben nen tandem en een bus, de start is in Gotenburg en de aankomst 24 uur later en vele promilles zatter in Lund, 300 kilometer zuidelijker. Een beetje gelijk onze 24-urenloop, maar dan grootser en niet competitief (!). Een uitgebreid verslag met alle gore details van uw participerend observator ter plaatse:

Ik dacht eigenlijk dat het een echte aflossingswedstrijd was. Bleek niet zo te zijn, verboden door de flikken wegens te groot risico. En dat kan ik begrijpen, als ge ’s nachts met den tandem op drukke autowegen zonder fietspad ligt te karen terwijl ge gepasseerd wordt door 15 bussen die op weg zijn naar het volgende aflossingspunt. Bij elk aflossingspunt hielden ze dan ook een nieuwe start, waarbij alle tandems aanwezig waren. Niemand leek daar echt mee in te zitten, het leeuwendeel van de studenten was daar niet voor de koers, als ge begrijpt wat ik bedoel. In een vijtiental etappes ging het zo naar Lund, twee man vlamt de ziel uit zijn lijf, gevolgd door een discobus met 50 man die zich volledig scheeftanken met alles waar alcool inzit.

Ik was gelukkig dat ik een etappeke mocht doen. Wermlands had nen dubbeldekker voorzien met 70 man, terwijl er maar een dertigtal man ook echt kan rijden. Met de Nyman zou ik een van de zwaarste, heuvelachtige stukken doen, om 11 uur ’s morgens, de op twee na laatste etappe. Qua tijdstip viel da goe mee, maar ge moet er natuurlijk bijtellen dat er van slapen bijzonder weinig in huis kwam in die bus, zodat het enigszins beter was hoe vroeger ge kon rijden. De Zweden noemden ons stuk “heuvelachtig”, ik heb mij in de Ardennen ooit al doodgereden op “heuvels”, dus ik was op het ergste voorbereid. Ale ja, ”voorbereid”, ’t is te zeggen. Aangezien ik in Lund gene velo heb bestond mijn voorbereiding voor dit evenement hoofdzakelijk uit drank kopen. Een avontuur op zijn eigen. Ik had eens gepolst bij volk van de nation wanneer en hoeveel ze zo zouden drinken tijdens die twee dagen. ”Altijd” en ”Constant” waren de antwoorden. Dat beloofde.

Ik dus voor den eerste keer (!!) sinds mijn verblijf hier naar de “Systembolaget”, (http://nl.wikipedia.org/wiki/Systembolaget), den enige winkel waar ze alcool verkopen, iets van de staat. Ik moest zelfs opzoeken waar die tent zich bevond. Maar amai, wa ne winkel. Alice in wonderland. Een soort brouwer (hier: drankenhandel, voor de niet-Kempenaars) (wat doede gelle trouwens op mijnen blog? ;-) met alleen maar alcool. Schoon uitgestald in prachtige rekken stonden er massa’s wijn, veel te weinig bier en nog minder sterken drank. Die Zweden worden hier echt met het polleke gehouden dat het gene naam heeft. Maar dat moet ook wel, want terwijl ik aan ’t vergelijken was met welke soort bier ik mij best zou volgieten (prijs/kwaliteit, waarbij ik dat laatste, bij gebrek aan kennis van de inlandse brouwsels, alleen aan het alcoholpercentage kon toetsen) kwam er ne kerel over mijn schouder staan walmen dat het gene naam had. Zo zat als honderdduuzend man, maar toch al nieven drank aan ’t kopen. En de prijzen daar is niks voor te lachen aan, als ge hier alcolieker zijt (in ’t Zweeds: alcoholist) zijde echt deftig genegerd. Prijsbewust als ik ben (zegt gerust gierig op reis, ik spaar voor mijn opleiding van volgend jaar) heb ik voor een fles van de goeiekoopste Zweedse Wodka (Explorer 37,5) en zes halve literblikken bier gekozen. Norrlands Guld, iets Zweeds dat ik in de nation ook al eens durf drinken, maar dan 7 graden, in plaats van 5, echt zot voor de Zweden. Het noemt dan ook “Norrlands Guld Dynamit”. Ons Kasteelbier zou hier met glans den ondertitel Hiroshima wegkapen. Mar ale, dat mopke heeft daar toch bekan 30 euro gekost, 19 voor de wodka en 1,5 voor elk blik. En op vertoon van de pas, want ge moest maar eens jonger dan 21 (!) zijn. Ze mogen hunnen brol hebben voor mijn part, maar een erasmusser hoort een open houding aan de dag te leggen en integratie kent geen prijs.

Ik had dan toch een aardig voorraadje klaar op die manier. Belgische bieren waren er uiteraard ook, al was ’t gene vette. Ik had in een alcoholspeciaalzaak, zeker aangezien het om een monopolie gaat, toch een uitgebreider assortiment verwacht. De Zweden zien precies meer in wijn en sterken brol. Ik heb er dan toch Orval, Leffe, Maredsous 6 en 8 en Stella gevonden, maar da was dan ook alles. Dat kost daar allemaal zo rond den onderhalven euro per fleske. Ik heb nog getwijfeld om Stella’s te kopen en mijn K.U.Leuven trui aan te doen, maar dat zou er wat over geweest zijn natuurlijk. (hoewel mijn kleding er uiteraard alsnog over was)
Het moet gezegd dat ik ook wel dubbel zo veel water mee had als alcool, want uitdroging is ‘t grote gevaar natuurlijk, telt daar nog bij da’k ook een stuk zou moeten sporten (hoe lang dat geleden is durf ik zelfs niet schatten) en het belang van een goei dosis water is nauwelijks te overschatten. Ne ganggenoot was op de editie van vorig jaar tegen de namiddag volledig van de kaart en had de hele reis lang koppijn gehad. Ik zou me dus inhouden, zeker met dat stuk fietsen in’t vooruitzicht.
Daags voor ’t vertrek heb ik mezelf uiteraard kompleet opgepept voor de komende fysieke activiteit met alle vuile psychologische trukken die ik het afgelopen jaar heb mogen aanhoren. Verder ben ik wat gaan helpen in de keuken, eten voor 70 man (Wermlands had nen dubbeldekker ingelegd) voor 24 uur.

De volgenden dag was ’t dan zo ver. Ik had op de laatste moment nog vernomen dat we niet om een uur of 7-8 zouden vertrekken, maar pas om 12 uur. We zouden ook rond een uur of 12 terug aankomen de volgenden dag, dus echt 24 uur rijden bleek het niet te zijn. Half Wermlands bleek ook verkleed te zijn als Fransman, ik had daar iets van opgevangen, maar dacht dat dat een onnozel mopke was geweest, aangezien het niet in de uitnodiging en de reclam stond. Maar de kleuren van Wermlands zijn blauw-wit-rood (zij het in horizontale banen), dus ik had het eigenlijk kunnen weten. Er liepen natuurlijk twee overenthousiaste vrouwen liepen rond, ieders gezicht te bekladden met een Wermlands- of Franse vlag. Om onnozel te doen heb ik twee Hollandse vlaggeskes op mijn gezicht laten zetten, een subtiel statement van den enige Nederlandstalige. Op mijne kop had ik nen belgischen hoed, dus het is niet politiek op te pakken, voor de duidelijkheid.
De busreis zelf was geweldig. Onnozel doen onderweg (bukken als er een brug komt en van die belachelijkheden), spellekes spelen (busrugby was den topper) en vooral veel studentenliederen zingen, een soort buscantuske eigenlijk. Ze hebben hier ook de prachtige gewoonte om te beginnen scanderen als ze op ne rotonden komen. “Nog nen toer! Nog nen toer!” Op den derde rotonde was ’t dan zo ver, en de bus ging uit zijn dak natuurlijk. Die chauffeurs hebben daar twee helse dagen gehad, maar ze konden er duidelijk nog goed mee lachen, want diejen extra toer hebben we nadien nog meermaals gekregen.

Na een uur of twee-drie kwamen we aan in Gotenburg, als eerste nation. Daar hebben we dan twee uur in een park rondgehangen. Misschien als chance dat ik, half uit onwetendheid over hoe lang we buiten gingen zijn, mijnen drank in de bus had gelaten, want menig student stak al stevig in de prak nog voor den eersten tandem gereden had. In dat park heb ik samen met den Oliver (Wales) en de Gérémy (Frankrijk) een alliantie gesloten en drie Zweden uitgedaagd in cubs, wat blijkbaar een Zweeds spel is (ik dacht Scandinavisch in ’t algemeen). Dat is dat spel waarbij ge met houten stokskes de houten pionnen van de tegenstanders, achter meter verder, moet omsmijten. Den eerste keer hebben we triomfantelijk gewonnen, ondanks het feit dat de Gérémy (ik noem hem ook geire Gery of Francois) het halverwege afgebold was omdat hem de spelregels nie snapte en regelmatig ons eigen pionnen omver sjotte. Per ongeluk, de Frans was namelijk al goed in de wijn gevolgen. Het tweede spel hebben we stevig op ons doos gekregen, maar dat mag ook wel, de Zweden hebben immers thuisvoordeel.

Aan het begin van het feest vlak voor de start van de tandems in Gotenburg, wachtend tot alle nations zijn aangekomen. Wermlands in de lichtblauwe T-shirts.

Daarna zijn we naar een groot plein gegaan, om daar de andere nations een voor een te zien arriveren. Met spandoeken, trommels, fluitjes, de meeste in een bepaalde kleur, dikke feest. Tegen dat iedereen daar was begon er een soort van fuif, openlucht en in ’t midden van een grote stad, echt chik. De tandems waren nog lang niet vertrokken en ik begon mij af te vragen hoe lang dat nog ging duren. Tegen een uur of zes-zeven gaven ze dan toch het startschot, dat ineens ook de fuif beëindigde. Iedereen terug zijn bus op, al vond er hier en daar al wat uitwisseling plaats, en verder naar de volgende etappe. Dat bleek een grote Ikeaparking te zijn, waar een discobar intussen al volle petrol aan ’t geven was. We kregen daar ook ne sexa, ne stevigen hap om te kunnen blijven fuiven. Intussen stonden de tandems stonden stil, hoewel ik verwacht had dat die intussen zouden verder rijden. Daar kreeg ik natuurlijk enorm veel goesting van om eens een toereke rond de parking te doen. Samen met de Sebastian, den eerste de beste Zweed van onze nation, heb ikvervolgens twee keren nen tandem van een andere nation “gepikt” om wat tussen de bussen te liggen karen. Achteraf vriendelijk terug afgegeven natuurlijk, ze konden er nog goe mee lachen. De tweede nation heeft het zelfs nooit geweten.

De bus van Wermlands (links) en een andere nation op de Ikeaparking. Daartussen staan ze het eten te serveren.

De Sebastian en ik op ne "gepikten" tandem

In alle geval, na nog een plezante fuif van een goei uur volgde de start van de tweede etappe. Intussen was ’t al goed donker, dat gaf het allemaal iets extra. Vervolgens terug de bus op, deze keer voor een langere rit, gespreid over meerdere etappes. Onderweg vollembak muziek op, dansen, drinken en mottig doen. Af en toe ook eens nen tussentop, nie alleen met sanitaire doeleinden, maar ook om te gaan supporteren voor de passerende tandems, geweldig zot en geweldig plezant. Van slapen kunde op zo’n feestbus nie echt spreken natuurlijk, maar ik had mezelf toch al een drietal uren “verminderde waakzaamheid” gegund toen de volgende groten tussenstop aanbrak. Met een bijzonder schraal ontbijt, als was het nog maar een uur of vijf-zes ’s morgens. Het was een soort pastasalade, waarvan iedereen een klein bordje kreeg. Ik had chance dat er over was en ik heb er vijf binnengestoken, zo rondbussen en feesten, dat is precies goed voor den eetlust. Voor mijn zesde bord ben ik eens bij een andere nation gaan loeren, die hadden ook goeie pasta. Ook deze keer was er een discobar voorzien om degenen die nog konden rechtstaan omver te spelen. In de opkomende zon een feestje tussen de bussen, het had iets speciaal.

Het feestje bij zonsopgang

Verder nog een paar korte, gezamenlijke tussentops, om alle teams terug samen te laten komen, en om nog wat onnozel te doen natuurlijk. Bij gebrek aan discobar stond er dan altijd wel wat volk te trommelen en te zingen, en vooral te dansen, nie te houden. Bij de volgende groten tussenstop, rond een uur of acht, kwam het echte ontbijt. Dat vorige bleek gewoon ne snack geweest te zijn, om te kunnen blijven fuiven. Daarmee dat ik dat zo schraal en weinig vond. In alle geval, ik heb toch nog goed gegeten. Intussen hadden we al voor de vijfde keer zware panne met onze velo. Of eigenlijk de reservevelo van een andere nation, want die van ons stak kompleet in de prak. Daar zouden we achteraf nog ge pechprijs voor krijgen. Mede daardoor had heel die karavaan al een dikke twee uur vertraging. Ik zou om elf uur moeten rijden, maar het was intussen iets voorbij elf uur en ik kreeg al schrik dat ze ons beurt zouden afschaffen. Twee keren hebben ze den tandem gewoon moeten opladen wegens hopeloze schade aan ‘t verzet, om genoeg tijd te hebben om dat op de volgende stop te kunnen repareren. Ene keer hebben ze de fietsers na een paar kilometer gewoon van de weg geplukt omdat we te ver achterop aan ’t geraken waren. Tegen half een was ’t dan toch onzen toer. We zijn zonder enige probleem over de bergskes gevlamd. Soms zwaar bergop, veel vals plat en bijna altijd zware wind op kop, dus na nen tijd reden we allebei met ons tong op ons tenen. Hoewel het gaan wedstrijd was hebben we toch allemaal ferm doorgepeerd. Tegen ’t einde kwam er nog een beestige afdaling. Plat liggen en keihard laten gaan, afkoelen met de wind, zalig. Ook hier heb ik weer goe gelachen met de Zweedse betutteling. Als er op de weg een stopstreep stond hadden ze daar stewards bij gezet die er op toezagen dat ge ook echt wel allemaal stil stond, ook als er kilometers ver geen verkeerd in zicht was. (OK met den auto, maar met de velo in een pelotonneke van vijftien tandems dat zjust gestart is … )
Maar ale, we hebben het er goe vanaf gebracht. Alleen het afstappen was hels. Een zere reet dat het gene naam had. Onderweg weinig van gevoeld, maar nog een dik uur last van gehad tijdens het zitten en vooral tijdens het rechtstaan. Koersen, dad es ziere rien, ik snap nu pas ten volle wat onzen Briek toen bedoelde.
Daarna zouden er nog maar twee etappekes volgen, waarvan de laatste voor de hoge piefen in de nation was weggelegd, uiteraard. Vanaf toen is ’t rap gegaan. De overwinning zou gaan naar de nation die het dichtste bij de “ideale etappetijd” aankwam. Die tijd was geheim, op die maner werd snel en onveilig rijden ontmoedigd. Tijdens de voorlaatste etappe gebeurde er een soort apotheose van het rotondetoerekes doen. Onze chauffeur sloot aan bij een andere bus die aan haren tweeden toer begon op een gigantische rotonde tussen autostrades. Alle bussen reden nog relatief dicht bijeen op da moment en al gauw waren er een stuk of zes-zeven bussen aan ’t rondkaren, hoe lollig is da. We zijn er als laatste bus terug afgereden, na toch wel nen toer of vijf-zes. Zie de balk links voor een filmke.

Tegen de laatste stop lagen er er meerdere mensen plat. Niet meer van vermoeidheid, maar van pure intoxicatie, pottendarm toegezopen. De “kurator”, den hoogste pief in een nation, hebben ze met twee moeten ondersteunen om er water in te kunnen gieten, want hij was niemeer wakker te krijgen. Verder lagen er hier en daar zatte patatten, op stoelen, maar ook in de gang of op de trappen. Tijdens de laatsten tussenstop zijn er ook twee in ’t gras gaan liggen die ze nadien min of meer terug op de bus moesten dragen. Der was ook ne kerel die ’s nacht in de bus had gekotste en daar hebben ze dan een lieke over gemaakt dat ze heel den dag (van een uur of vijf tot een uur of vier) hebben liggen lallen, extreem grappig. Vanvoor stond er sinds een uur of vier ene ureland in de micro te speechen die waarschijnlijk zijnen eigen naam niemeer wist, maar wel constant heel de bus plat kreeg van ’t lachen. Ik verstond af en toe een woord, want ik denk dat het amper Zweeds te noemen was. Maar alle vijf voet begon die da lieke te zingen en dan was heel de bus terug vertrokken, ongelooflijk lollig. “Erik Klar, Erik Klar, dat is onzen Erik Klar. As hem kotst op de bus, wordt het klotewalgelijk, dat is onzen Erik Klar.” Ongeveer zoiets. Tegen ’t einde van den dag had het zelfs een extra strofe, maar die verstond ik minder goed. Het ging over pissen op de vloer en dat ze hem een fles gingen geven ofzoiets, maar het ging nog altijd over onzen Erik Klar. Die jongen moet content geweest zijn dat hem mee was. Daar zijn ze hier nog wel een pak bedrevener in dan bij ons, parodieën op liekes maken. Elk studentenlied heeft hier een “drankversie”, voor zover het al niet over drinken ging natuurlijk, en voor zowat elk populair volkslied geldt hetzelfde. In de beide koren zingen we dan ook hoofdzakelijk die drankparodieën.
Maar ale, tegen een uur of vier kwamen alle bussen aan bij een meer, waar een bescheiden prijsuitreiking zou plaatsvinden en waar iedereen traditiegetrouw te water zou gaan. Erg teleurstellend, want alle voorgaande jaren was het eindpunt het stadspark geweest, mat een bad in den universiteitsfontein, maar dat hadden ze deze keer verboden. Ik heb dan maar geprofiteerd van de busrit naar huis en de prijsuitreiking en het meer gelaten voor wat het was. Achteraf gehoord dat het de moeite niet was en bovendien veel te koud. En achteraf, dat was maar een goei uur later, waarop die mannen nog een ferm stuk naar huis hebben moeten gaan, weinig aan gemist dus. Ik heb intussen de bus helpen uitladen en daar in ruil in de keuken nog een bord (in mijn geval drie) pastasalade voor gekregen. Dat deed goed want er was geen middageten voorzien en omdat het allemaal extreem hard was uitgelopen was ’t intussen al bijna vijf uur, dus dat ging er vlot in.

Alles bijeen wel een enorm chikke twee dagen geweest. Wat drank betreft kan ik zelfs nog eens gaan, ik had twee liter wodca-citroenlimonade mee waar nog de helft van over is (al chance, denk ik) en ik heb maar een van die “extreem straffe” (7 graden) pinten gedronken. (op 24 uur eh mennekes) Ik heb het dus enorm fatsoenlijk gehouden en daar ben ik eigenlijk content van. Ik zal ook wel bij de weinig zijn die echt nuchter gefietst hebben, ik had me gespaard vanaf een uur of 1 's nachts.

Voila, tot zover mijn tandemverhaal.

Met den buschauffeur voor zijn bolide

Van op den tandem zijn er helaas geen foto's.

Voor de rest gaan ik mijn experiment nen internationalen draai geven. Der heeft een zwemclub uit Kopenhagen toegezegd, we zijn nu nen datum aan ’t zoeken, waarschijnlijk wordt het volgende woensdag. De vragenlijst is bij een paar Deense kameraden van de intensieve week in Montpellier binnen voor een vertaling. Ik laat twee man een vertalig maken en geef dan beide exemplaren aan een derde persoon, die telkens de beste versie moet kiezen, of moet aanpassen. Dat is nodig, want ik versta uiteraard geen botten Deens, hoewel het redelijk hard op Zweeds trekt. Elke vertaler heeft Deens als moedertaal en krijgt de Engelse brontekst. De eerste twee vertalingen zijn al in orde, ’t is nu wachten op den eindredacteur en dan ben ik klaar voor een dagske experimenteren en hopelijk nog wat den toerist uithangen in Kopenhagen, waarover binnenkort meer nieuws.

Tot dan!

Uw Flandrien ter plaatse.

Beeldmateriaal

2009-05-03T06:19:00.000-07:00

Omdat ik de laatsten tijd nogal serieus met mijn klak gesmeten heb naar de visuele kant van den blog zal ik hier eens een komplete fotoreportage doen. De lentecollectie is binnen:

De kathedraal in Lund ---------------------------------------------------------"... de wind ontvouwt de vane ..."

Dan volgen nu een dierenobservatiewedstrijd (wandeling met Annelies en Sofie) en enkele sfeerbeelden van den trektocht met kameraden meester Michel en dokter Cools

Zoek de bonte specht

Zoek de drie weglopende herten

Zoek de zilverruggorilla

(erg schuw in deze tijd van het jaar)

De sublimiteit van dit beeld was extreem moeilijk vat te leggen op de plaat, laat ons zeggen dat het deels gelukt is:

Twee Gotenburgse homies

Twee padden

Menhirveld: elke steen is een graf van ne viking.

Drie onnozelaars bij enkele Zweedse vlaggen in Gotenburg.

Runestenen bij een nagemaakt vikinggraf (19e eeuw) op de campus. Op de achtergrond de "AF-burcht", waar het overkoepelend orgaan van de studentenverenigingen zetelt.

Die universiteit dat is hier genen brol. Hier het rectoraat, het hoofdgebouw. Aan de overkant van het centrale park staat "de burcht" die ge hierboven kunt zien. Hoofdkwartier van de studenten en van de rector en zijn bende drijgend tegenover mekander.

Op ne sittning van Wermlands krijgde gewoonlijk ne random "tafelpartner" (altijd man-vrouw) toegewezen. Plezant want zo leerde wa volk kennen. Deze keer viel het mee :-)

Aan den toog in onze kelder mee een paar Wermlandsmaten.

Bij het trekken van deze foto heb ik gezegd: als ik daar geen bewijs van heb gaan ze mij nooit geloven in Leuven. Het voorgerecht van de sittning toen ik in de keuken stond.

En de afterparty, dezelfde nacht.

1 mei, concert voor de rector

Links de zangers, in 't midden (startbeeld) de studentenertegenwoordigers, voorop de speecher, rechts de rector en zijn maten.

Helaas gene klank, want daar draait het eigenlijk allemaal om natuurlijk.

"Vivat academia!"

2009-05-03T06:14:00.001-07:00

Over "de laatsten april", 1 mei, en alle schoon tradities die daarmee samenhangen in Lund.
Over weken voor de nation en der deugd van hebben.
Over mijn thesis, want dat begint ook te bollen.

Heila mennekes!

Amai ’t is lente en den dezen is goe gezind zelle. Alle Zweden worden kompleet zot en wa kan ne mens dan beter doen dan meedoen.

Eergisteren was ’t hier “laatsten april” of “Valborg”, een groot feest waar ze hier al weken op voorhand van klapten. (al van eind februari eigenlijk) Het park zou vol studenten zitten en da was redelijk letterlijk te pakken. Het had veel weg van een festival, maar dan zonder muziek. Van ’s morgens negen uur druppelden de eersten binnen en de meerderheid zou daar pas ’s avonds terug vertrekken. ’s Avonds, dat is hier 5-6 uur, want dan begint het terug koud te worden. Overdag is ’t pertang redelijk warm, ge kunt echt niemeer mee en trui buitenkomen. En al weken lang elken dag zon, zonder uitzondering, prachtig. Ik zen precies zo content als een klein jong, met al die bloemekes en blaren aan de bomen enzo. En de vrouwen die der wa zomerser doorkomen, da zal er waarschijnlijk ook wel voor iets tussen zitten. Maar we dwalen af, we hadden het over de festival zonder muziek in ’t park. De meesten die daar heel den dag zaten hebben het daar uitgehouden op glazen boterhammen en wat koekskes voor degenen die zo fanatiek waren geweest om aan nutriënten te denken. Ik heb er zelf nie al te zot aan deelgenomen omwille van diverse redenen. Ten eerste ben ik nie zo zot van nen helen dag in de blakke zon te zitten, want uiteraard is er daar genen ene bij die het verstand heeft van in de schaduw te gaan zitten. Bovendien heb ik gene zonnecreme en korte broeken bij. Wie denkt daar in godsnaam aan als hem naar Scandinavië vertrekt, maar jawel, dat is hier serieus nodig. En tenslotte zat ik nog mee een deadline van ne paper. Ik had hem nochtans af voor de laatsten april, zjust om in ’t park te kunnen gaan leeglopen zoals iedereen, maar ik heb in de voormiddag besloten om hem toch nog eens aan een goei herlezing te onderwerpen en heb dan ineens ook maar wat data van mijn experiment ingegeven. Daarover sebiet meer.
Wel nog rap efkes benadrukken dat dit mogelijk den eerste keer in mijn educatieve loopbaan is dat ik de studies boven een beetje loosdoenerij verkies. Ik zou meneigen een spiejekmedellie moeten geven. (iets wat ze hier bijzonder grappig vinden, maar dat zal wel overal buiten de Kempen zijn waarschijnlijk)

Eigenlijk was mijn afzijdige houding ook wel bedoeld om nie kompleet scheef aan te komen op ’t concert da we mee ’t koor zouden geven. Want de meerderheid van de mensen die uit het park kwamen waren niet echt meer bekwaam om nog … ja, hoe zal ik het zeggen, bekwaam voor niks nemeer gewoon. Gelijk pinguins opeengepakt met tienduuzend op ne lap grond, allemaal schijtezat. Verder stonden er alleen dranghekkens om de studenten uit de bloemperken en de vijver te houden en uiteraard massa’s WC’s. Het zou zweden nie zijn als ik nie voor den eerste keer in mijn leven nen dixie voor rolstoelmannen had gezien. Ze zijn daar echt goe in, in dat zorgzaam zijn.

Om toch nie kompleet van dit prachtige gebruik verstoken te blijven (ik zijn toch een braaf bazeke eh, als ge ’t zo leest allemaal) heb ik er een observerende wandeling van gemaakt en ben dan efkes blijven plakken bij de mensen van Wermlands. Nie lang, want ik ben daar tegen een uur of drie eens gaan toeristen en tegen een uur of 4 begon iedereen al stilaan af te druipen, degenen die nog konden toch, om zich klaar te maken voor ’t bal.

Op dat bal moesten wij dus zingen met het koor, zoals gezegd. Tegen acht uur stonden we klaar om alles nog eens duchtig te repeteren, tegen een uur of negen zullen we gezongen hebben, ik weet dat allemaal nie zjust. Prachtig gewoon. Da bal overtrof volgens mij los de zotste bals in Leuven. De locatie was het “Grand Hotel” in Lund, iet poepchik waar ik anders als studentje waarschijnlijk nog nie in de buurt mag komen. Er stond ne limo voor de deur (stond belachelijk lang stil, dus duidelijk om te stoefen, uiteraard) en de prijs voor deelname lag ergens in de 90 euro. Dat eten moet dan ook wel voortreffelijk geweest zijn. Als ge ziet dat ze hier het gemiddelde trouwfeest al evenaren op het plaatselijke equivalent van onze cantussen behoeft dat weinig uitleg. (de hoeveelheid is echter nie om van te stoefen, maar dat hoort natuurlijk allemaal bij die chikdoenerij)
Goed, maar we waren daar dus om te zingen. Tegen dat het tijd is doet een of anderen bediende ons geleide naar de feestzaal. Prachtig gekleed in pitteleer en met een soort band in de kleuren van de nation, sterk gelijkend op ons seniorslint, maar breder, indrukwekkender en stijlvoller. We verzamelden, in de zjuste volgorde om het podiummeke op te gaan, voor de enorme, wit met gouden deuren. Nog nen andere kwiet in een pinguinskostum draaide dan met floeren handschoenekes de vergulden deurknop om en opende de deur, hoewel dat een zwaar understatement is. (kent er iemand een schoon Nederlands woord voor understatement?) Wat toen gebeurde was te vergelijken met de Maximus die het Circus Maximus binnenstapt in “The Gladiator”, of onze vrienden Jack en madame Bukater De Wit (Rose) die de balzaal betreden in “Titanic”. Een schit-te-rende zaal, vol met prachtig geklede mensen en tegen elke muur een stuk of twee pinguins met nen brede roden band over de schouder, die daar op hoogst plechtige wijze zo wat onbeweeglijk chik stonden te zijn. Die moesten zorgen dat alles zowat naar wens was, neem ik aan. We wandelden in twee rijen, elk langs een kant van de eretafel in het midden van de zaal, met de hoogste gasten, en werden daarbij aangegaapt door de schoonst geklede studenten en een handvol ouw zakken, allemaal in strak kostum of balkleed en allemaal met een onsterfelijk belachelijk potske op hunne kop. Gieren, dat was zjust een soort BH, die mannen hadden dat, naar Wermlandstraditie, met hun servet gevouwen. (zo’n grote echte, geen papiere servetteke gelijk bij de kebap)
Daar dan wat staan zingen en intussen goed rondgeloerd want dat was echt de moeite om te zien. Het galabal van de psychologen was er een echt kermisbal tegen. Ons laatste lied was het volkslied van Värmland, en bijgevolg ook een soort van “clublied” voor de Wermlandsmannen. (nieuwe, respectievelijk oude spelling, spreek beide uit met een e en iets dat het midden houdt tussen de V en de W) Tijdens dat prachtige, plechtige lied stonden al degenen die in Värmland geboren zijn recht, stilaan gevolgd door de rest van de aanwezigen, rustig, een voor een, tot heel die zaal met het hand op het hard rechtstond, als een soort apotheose. Weer iet heel stoem, maar een van de fermste momenten da’k hier al heb meegemaakt. Heel goei concert geweest.

Daarna gingen we met goed de helft van ’t koor op “tussenfeest”, bij enen op kot in de keuken. Dat was in een soort peda, ongelooflijk gezellig gebouwd: twee gebogen gebouwen die vlak bij elkaar stonden en daarom “de haakskes” heten. Tussenin een prachtig, ovaal grasveld, door de “laatste aprilviering” kompleet vol rommel en de laatste zatte studenten, de rest was intussen binnen aan ’t feesten. Ongelooflijk, alles en iedereen was daar nog kompleet uit den haak aan ’t gaan, nie gewoon, echt een heel studentendorp dat aan ’t vieren was. Het had, samen met de naburige studentenblokken, iets weg van de Cité in Leuven, collectief zwaar op de lappen aan ’t gaan.
Wij in de keuken van den Eskil (er moet altijd iemand gekloot zijn natuurlijk) de twee bakken gaan opkuisen die we van Wermlands hadden gekregen, intussen nog vrolijk aan ’t zingen, uiteraard. Tegen twaalf uur waren we dan welkom op ’t bal, om als tweederangsburgers te komen meedoen, nadat de chikke start zowat over was. Dat is hier ook een gewoonte, ge kunt na twaalf uur altijd aansluiten op de chikke bals tegen een soort ziekenkasprijske, toch nog 100 kronen, oftewel tien euro. Weer met live orkest enzo, de moeite. Vanzelfsprekend dus nog ne plezanten avond geweest, enkele danskes meegepikt enzo natuurlijk. We hebben dat dan, van een contrast gesproken, afgesloten in den Burger King (ik eet nog altijd geen sponzen, voor de duidelijkheid, ik heb daar niks gepakt) terwijl de meer gegoede gasten op de afterparty (de sexa, zie twee blogentries geleden) nog stevig verder uit de bol gingen. In die Burger King hadden de flikken de handen vol met vies loeren naar studenten die niet meer van de grond geraakten of die in slaap gevallen waren op tafel, maar de fut was er precies wat uit want ze deden nie vele meer dan af en toe eens iets zeggen. De doordringend aanwezige geur van verse kots paste voortreffelijk bij mijn beeld van Burger King en andere restauranten van dat slag. Terwijl de rest zich gezwind de obesiteit invrat had ik de grootste moeite van de wereld om mijne lach in te houden bij het verhaal van mijne kameraad Jan, heerlijk plat uit te spreken met de typisch Kempische, oa gelijk in Peir Oan. Meneer was mij aan ’t vragen of hij een bepaalde vegetarische keet een proces zou aandoen omdat hij zich gediscrimineerd voelde omdat ze geen vleesalternatief hadden. Hij is namelijk allergisch voor de meeste groenten en in Zweden liggen zo’n dings gevoelig. Ik heb zo wat advocaat van den duivel gespeeld om de discussie op gang te houden, maar probeert u daar eens serieus bij te houden man. Ik hoop dat hem zelf nie al te serieus was. Ik vond deze casus echt wel minstens even geniaal als belachelijk, gieren dus.

Den eerste mei, ook hier wandelen ze dan met rooi vodden door de straat, om vervolgens stenen op hunne kop te krijgen van een handvol belachelijke tegenbetogers. Ale ja, stenen nu nie, ze houden het hier een beetje rustiger dan in Leuven. Daar heb ik mijn aandacht nie aan verspeeld.
In de voormiddag was er een concert van een bende bietekwieten eerste klas, allemaal in witte frakken vol badgekes en medailles en – voor de gelegenheid? – ook kwistig gedecoreerd met alles wat er min of meer rood uitzag. Geweldig studentenfanfareke. Echt een bende onnozelaars bijeen, dikke sfeer. Die mannen bleven niet schoon in de houding staan tijdens hun liekes maar begonnen af en toe kompleet door elkaar te lopen, dansend te spelen, sommigen zelfs door ’t publiek te wandelen, geweldig. Daar liepen ook wat majoretten tussen die nu en dan eens een cheerleaderachtige constructie neerzetten maar vooral dikwijls hunne stok lieten vallen. Het stak duidelijk allemaal nie zo nauw bij die mannen.
Om 12 uur gaf LSS – Lunds studentsångare, Lunds Studentenzangers – een concert voor de rector. Die gast stond fier op de trapkes van zijn rectoraat, een waar kasteel, geflankeerd door een handvol andere academische piefen, dat koor te aanschouwen. Alle studenten en officiëlen, zelfs de rector, hadden een typisch Zweeds, wit studentenklakske op, heel lollig om te zien. Heel protserig en officieel allemaal, mass’s vlaggen, brede linten, … Een soort studentenvertegewoordiger sprak de rector toe, plechtig, door de micro en op een goei tien meter afstand van meneer zelf. Daarna een lied van ’t koor en vervolgens een retorisch antwoord van de rector. Lollig allemaal. Op ’t einde van elke speech riep elke redenaar “Vivat academia!” (en de student ook nog: vivat rector magnificus!”), waarop de menigte, met het studentenpotske omhoog, enthousiast antwoordde: “Hura! Hura! Hura!” Fantastisch, waar is de passie in het Vlaamse studentenleven. Nog wa liekes en de studentenzangers waren terug de pist in.
In de namiddag, na nog eens een optreden van die halvewappenfanfare, dan het jaarlijks hoogtepunt van het Zweeds studentenlied. Op de trapkes van het rectoraat hadden dezelfde LSS zangers zich verzameld voor hun concert, een eeuwenoude traditie die tegenwoordig ook live op televies komt. Voor de gelegenheid waren ook alle ex-studenten uitgenodigd, die stonden daar met zeker honderd man op de trappen, allemaal met dat wit potske op. De grote meerderheid zag er al nie al te jong nemeer uit. Maar zingen, ’t had gene naam. Uitstekend gewoon.

Gisterenmorgen ben ik nog eens gaan werken in de nation. Deze keer in een soort brooikesbar, het equivalent van de brooikes in ons Alma’s, maar dan door de studenten georganiseerd, elke zaterdag in onze kelder. Groenten snijden, brood bakken (jawel, alles zelf) cake maken, plezant werk. Tegen de middag dan brooikes smeren en verkopen en dat blijkt allemaal al te gaan in ’t Zweeds, da’s echt plezant.

Bleek dat ze ’s avonds nog volk nodig hadden in de keuken tijdens een sittning. Dat wilde ik al lang eens doen dus ik heb mijn kans gepakt. Onder ’t werken werd er voortdurend kwistig met “Aqua Tini” gesmeten, zoals de naam al doet vermoeden was ‘t een walgelijk goor goedje. Vijf procent, dus pintgewijs, maar jonge, boecht van den Aldi, da kunde nie geloven. De gemiddelde dertienjarige breezerslet zou er content mee zijn. Water en Martini, hoe laag kunde vallen. Na een uur of drie had ik toch de ballen (en eigenlijk vooral de dorst) om te vragen of we als werkers ook nie gewoon een pint konden krijgen in plaats van deze gortigen brol. Toen kwam het boven, bleek dat ze nog een paar bakken Aqua Tini over de vervaldatum hadden staan en dat die op moesten. En die konden ze natuurlijk niemeer verkopen. Mijn vermoeden werd alleen maar bevestigd, dat dink was puur vergif, en da lag nie alleen aan de vervaldatum. Maar ja, vanaf dan wist ik dat het voor ’t goei doel was, en een man kent zijn plichten, dus zag ik mij genoodzaakt om mij vol overgave op deze nieuwe uitdaging te storten.

Ondertussen klonk het geregeld “En för alla, alla för en!”, dan dronk de serveerploeg samen een pint (ale ja, nen Aqua Tini), in de ruimte neffe de keuken. Dat was al zeker ne keer of tien gebeurd, die mannen waren dus ook al stilaan vrolijk. Hoewel dat van den andere kant ook nie zo veel betekent, want 90 procent van de Leuvense studenten die dit leest zal nu zeker tien ad fundums vermoeden, hetgeen niet geheel terecht is. Helemaal niet, eigenlijk. De mannen toosten meer vool de zjol. Een beetje zoals ne cantus voorzitten, het mag al is zot zijn, maar het moet voor te lachen blijven. Desalniettemin was de (hoofdzakelijk mannelijke) serveerploeg tamelijk vrolijk en bij het traditionele lieke “Nu zal de keuken een lieke voor ons zingen – Of strippen!” (vertaling van de auteur) trokken de mannen ook zonder veel twijfel hun hemd uit, hetgeen we konden opmaken uit het feit dat we ineens een vijftigtal losgeslagen vrouwen gelijk zot hoorden krijsen tot in de keuken. Het was ne ladies only sittning. Uiteindelijk is dat twee keren gebeurd en toen een van de twee vrouwelijke serveersters roepend de keuken binnen liep (“Waaaaaaaaaaaaaa, de Martin heeft zijn broek uitgedaan!”) wisten wij in onze culinairen bunker ook dat het hek van de oestrogene dam was. Ale ja, ’t is plezant geweest, ook vanuit het perspectief van de keuken. Ik heb hier al dikwijls voor de nation gewerkt, maar nog nooit zo hard als vandaag (ook als ge alleen den avond beziet) en ’t was pertang de meest lonenden avond. Meer van da.
Uiteindelijk hebben we dan toch – godzijdank – afgesloten met een goei pint. Ale ja, een goei, iets Tsjechisch, zowaar uit Plzen, waar het woord pils van afgeleid is, en best nog zel te pruimen.

Ik wil ook nog kort efkes kwijt dat de menu's niet bepaald van het stoofvlees-mee-fritkaliber zijn. In tegendeel, het gemiddeld Vlaams trouwfeest is er ne schralen wafelenbak tegen. Bij wijze van intermezzo anders misschien toch efkes een kort menuke geven:

Aperitief
Martini met nog zoiets vies met aardbeien
Stukskes Frans brood met verse zalmsalade

Voorgerecht
Asperges (2) met garnalen (2), kaviaar (nen eetlepel) en een looksausje (per man in een klein potteke

Hoofdgerecht
Gebraad met rode wijnsaus
Puree
Gestoofde champignons

Nagerecht
Da’k het zelfs nie weet, een soort tiramisu mee chocolat op.

Er was geen dessertenbuffet of een apotheose van verschillende dessertjes, zoals dat dan zo walgelijk hoort te heten. Al goed ook want wie moet dat allemaal maken natuurlijk. Maar er was wel koffie van de verniet, astemblief.

Tegen ’t einde was ‘t in de keuken, mede dankzij de karrevrachten Aqua Tini, ook stilaan plezanter. Na ettelijke uren serieus (horeca)werk mochten we dan stilaan ons schup afkuisen. Om volledig los te gaan op den dansvloer, tussen al die zotte vrouwen, dacht ik uiteraard. Ik stond feitelijk al lang op punt om volledig te geven op 90’s hits, ik had van zottigheid (met een O, beste lezer) al een wijnglas op de grond gesmeten onder den afwas. Maar helaas, de Zweedse traditie vereist da ge eerst gaat “tussenfeesten”. En integratie, dat vraagt zijn tol, dus welle naar de zogenaamde “bovenkelder”, een gelijkvloerse ruimte waar er een obscuur feestje plaatshad voor de werkende mensen. Eens goe geten van al de lekker dings die we de voorbije zes uur voor Per en alleman behalve onszelf hadden klaargemaakt, om ons klaar te stomen voor ’t echte werk op den dansvloer. Daar vroegen ze ook nog eens zeven euro (70 kronen) de man voor, om nog iet te drinken te kopen, “kwestie van nie te duur in de pinten te moeten vliegen in de kelder”. Integratiegewijs voelde ik mij uiteraard moreel verplicht om daar aan deel te nemen. Dat heeft uiteindelijk toch nog een dik uur geduurd, dat we daar culinair zaten te communifeesten op een privekamerke, maar dan zijn we uiteindelijk toch de kelder ingedoken. Zot geven op belachelijke dansplaten, wat is er plezanter. En dat tussen een Ladies Night publiek natuurlijk, ’t was gezellig. Nadien nog op een afterparty verzeild geraakt, tweede keer intussen. dat is eigenlijk gewoon wat zitten leeghangen op een of andere pineut zijn kot (want die moet dat de volgenden dag ook opkuisen natuurlijk). Toch wel gezellig, en ge leert er wa Zweeds van. ’t Was plezant. Volgens een onnozel boekske voor erasmussers "is het moeilijk om met Zweden bevriend te raken" omdat ze erg gesloten zijn, dus dat begint er hier stilaan op te trekken allemaal. Op dat feestje dook ineens ook den overschot van de pinten van de kookploeg (die zeven euro) terug op en zo hebben we ’t daar dan nog een uur of twee getrokken. Arige mannen zelle, met al dat voor- en nagefeest zitten die meestal ongeveer twee uur op het eigenlijke feest en vier uur op al de rest.

We mogen tenslotte ook nie vergeten da’k hier eigenlijk voor ’t school zit. Ik heb de voorbije twee weken twee experimenten gedaan in de lokale zwemclub. Zwemmers op nationaal niveau, want om het wat geloofwaardig te maken moet ik “eliteatleten” hebben als proefpersonen. Zal ik het efkes kort (en vulgariserend) uitleggen anders? We denken (we, dat ben ik alleen, maar dat moet zo in de wetenschap) dat die zwemmers onder hun capaciteiten zullen zwemmen als ze in groep zwemmen: een vier maal vijftig meter aflossingswedstrijd. Daarvoor heb ik dus individuele prestaties gemeten en groepsprestaties. Om nog wat meer te knutselen laat ik de mannen ook ene keer in groep zwemmen zonder dat hun individuele tijd wordt gemeten, en ene keer met individuele tijd. In werkelijkheid wordt die individuele tijd echter altijd gemeten (door twee coaches), anders heb ik niks om te vergelijken natuurlijk. Ik speel dus eigenlijk een beetje met de mannen hun voeten. “We” verwachten nu dat de prestatie in groep slechter gaat zijn dan wat ze kunnen als ze het alleen doen, omdat ze het wat van de rest laten afhangen, terwijl die groepsprestatie even goed of misschien zelfs beter gaat zijn als ze hun individuele tijd te horen krijgen, omdat dat motiverender is en vooral ook omda ge wilt presteren in de ogen van uw eammaten. Of hoe ge door puur psychologische trukken topsportprestaties kunt beïnvloeden.

Ik heb dat natuurlijk niet allemaal zelf verzonnen, dat is allemaal al meermaals gedaan in verschillende sporten, maar mijn specifiek doel is om ne vragenlijst over de perceptie van dat fenomeen (slechter presteren in groep) te valideren, tunen of afschieten. Die vragenlijst is van Høigaard, ne Noorse prof waar ik in september van dit academiejaar nog met een pint mee op ’t terras van de Spuye ben verzeild geraakt, na een lezing. Ik ben nog wat creatief met die mens zijne vragenlijst geweest maar ik zal daar maar niet te diep op in gaan. Degenen die dat zjust willen weten moeten mijn thesis maar eens lezen. In alle geval, volgende week zal 't data analyseren zijn en dan begint het grote schrijfwerk.

Harej, als ge dees helemaal hebt uitgelezen, maakt dan da ge nu onmiddellijk buiten zit want het is prachtig weer.

Hura! Hura! Hura!

Lommelen

De duistere eeuwen

2009-04-25T02:48:00.000-07:00

Over het dieptepunt van mijn reizen, en hoe ik er terug bovenop kwam.

Voila, hier is weer zonen tekst die eigenlijk nie af is, nog nie goed uitgeschreven en doorspekt met voze mopkes, maar ik geraak niemeer bij. Online zwieren en concentreren op wat er verder gebeurt, anders blijf ik eeuwig achterop lopen met den blog.

Howhow, ik heb zorgen.

Amai, ik sta meer dan een maand achter in mijnen blog, da’s den eerste keer. ’t Is een maand nie zo goe gegaan eigenlijk, op vanalle gbied. Eerste slachtoffer is natuurlijk het schoolwerk. Dat heeft nie al te veel afgedaan de laatste paar weken.
Hoe dat dan zo kwam dat weet ik eigenlijk nie goed. Te veel vrije tijd en er te weinig mee doen? Te veel kopzorgen? Te veel nieuwe dingen ineens die ik nog moest regelen? Slechte slaapkwaliteit door het straatlawaai? ’t Is moeilijk te zeggen, maar feit is dat ik dagelijks heel moe was en verschrikkelijk slecht sliep. Ik vermoed dat een aantal sollicitaties waar ik mee bezig ben geweest daar de hoofdredenen van waren. Intensief bezig zijn met de doelen waar ge zes jaar voor gestreefd hebt, maar niet kunnen gaan klappen voor juli, dat is klote. Daar is veel tijd in gekropen, dus dat heeft zeker ook een belangrijk aandeel in de verloren tijd voor schoolwerk gehad. Maar ik heb geweldig positief nieuws gekregen uit Gent, de kans is reëel dat ik daar aan de slag zal mogen als onderzoeker in de Vlerick Management School, in het domein van de organisatieverandering en groepsdynamica, het domein waar ik zo zot van ben. Nen droom, serieus. Dat is allemaal nog verre van zeker, want de selectieprocedure is nog niet helemaal gedaan en ik moet nog met een van de professoren gaan praten in juli, maar de andere onderzoekers, waar ik kort voor mijn vertrek een sollicitatiegesprek mee had, vinden mij alvast de beste kandidaat. Die mens heeft er ook al eens speciaal voor naar Zweden gebeld, dus dat ziet er ook allemaal veelbelovend uit. (ik heb gene GSM, o verkneukelende speculeerders) En daar heb ik echt nachtenlang van wakker gelegen, ongelooflijk, nog nooit meegemaakt. Afwegen tegen andere sollicitatieprocedures waar ik nog in zit, nadenken over het werk, dromen, pure goesting om te beginnen, … Om zot van te worden eigenlijk. Ik ben meermaals pas in slaap kunnen vallen als het al terug licht werd, mijn ritme was volledig om zeep.
Als dat werk in Gent ervan komt betekent dat dus nog enkele jaren studeren en “thesissen schrijven” (artikels), zij het deze keer betaald. Ik krijg er echt nie genoeg van. Maar zekerheid daarover is voor in juli. En er komen nog twee of drie andere sollicitaties, dus alles kan nog.
Ik heb van deze (op werkgebied) weggesmeten maand ook geleerd da’k het haat om mensen om hulp te vragen voor onderzoeken (want dat vraagt echt wel veel moeite van de coach en de zwemmers of lopers in dit geval) en da’k schrik heb dat ze nee gaan zeggen. Les voor de toekomst: niet te hard nadenken en GAAN. (is intussen ook in de praktijk gezet, waarover later meer)

Dan zullen we werken, zeven dagen lang

Maar die miserie is dus verleden tijd. Regelmaat is het antidotum. Ik ben intussen al een tweetal weken terug regelmatig aan ’t slapen en al twee weken heelder dagen in de bibliotheek aan ’t werken, zelfs in ’t weekend eigenlijk, hoe zot is da. Ik zit binnenkort met twee paperdeadlines en ik heb, en dat mag ik gerust wonderbaarlijk noemen, een van die papers al elf dagen voor de deadline ingediend. De afgelopen zes jaar zou dat gemiddeld elf dagen ná die deadline geweest zijn. De tweede paper plan ik vandaag of morgen af te hebben, en zodoende ook een week voor de deadline in te dienen. Ge ziet precies toch dat ik stilaan genen echte student meer ben, ik begin het allemaal wat te serieus te pakken.
Voor mijn thesis heb ik gisteren ook het eerste experiment gedaan, dus daar zijn we nu eindelijk ook mee vertrokken, dat motiveert allemaal geweldig hard. Maar daarover meer in de volgende post. Ik zal den blog waarschijnlijk ook weer terug regelmatiger updaten, spijtig van de verloren maand.

Er zijn een paar factoren die verdacht hard samenvielen met die overgang naar een regelmatig en productief leven:

Daar is de lente, daar is de zon

Dat is hier iets straf jong, de lente. Dat was hier alle dagen donker, grauw en koud. OK, wat verwacht ne mens van Zweden, maar toch, ik heb gemerkt dat dat nen impact heeft. En ineens, van den enen dag op den andere, sloeg het weer kompleet om. Ineens was het warm, straalde de zon en een paar dagen later, een week geleden ongeveer, begonnen er overal bloemen en bloesems te bloeien. Ongelooflijk wat dat met deze stad doet. Ik besef nu pas hoe doods dat hier eerst eigenlijk was. Niemand op de straten, niemand op de campus, nergens iets te zien. En als bij wonder loopt er nu volk op straat en zitten er constant studenten op ’t gras op de campus. Echt een compleet andere wereld.
Dat heeft misschien toch wel wat op mijn gemoed gewerkt, ik heb eigenlijk ook al een jaar gene winter nemeer meegemaakt dankzij de immer lentezonnige Andes van Ecuador. We zullen het maar een winterdepressie noemen, dat klinkt al wat chikker dan luiigheid en als het jonk ne naam heeft wordt dat tegenwoordig ook al een pak rapper aanvaard en begrepen.

De verhuis

De verhuis viel ook opvallend samen met de ommekeer. Nieuwe gang, nieuwe mensen, nieuw kot, geen straatlawaai meer, … Hoewel de meeste Zweden hier op de gang helaas nogal asociaal zijn, bijna niemand eet in de keuken, zit ik hier precies toch liever dan in het vorige kot, ik ben content van de verhuis. Echt gangsfeer is er nie, maar ik zal me daar is wa achter zetten de komende weken denk ik, gangbarbeque enzo van die trukken.
Dat is hier trouens ook weer een duizendste chanske da'k op da kot ben binnengeraakt. 't Is in Lund sowieso al heel moeilijk om een kot te vinden, en dan al helemaal om iets te vinden da nie extreem duur is. De nations organiseren zo'n goeiekope koten, maar dat is maar voor weinig mensen zeggelegd. Wachtlijsten van jaren zijn geen uitzondering. Ze hebben hier zelfs een puntensysteem: ge krijgt punten als ge werkt voor de nation en degenen met de meeste punten krijgen voorrang om zo'n kamer te krijgen. Hoe het dan komt da'k er toch ben in geraakt zal wel te maken hebben met het feit da haast niemand nog een kamer zoekt in de helft van het semester.
Overigens ook straf te beseffen dat dit mijn negende kot is sinds het begin van mijne studententijd. Dat heeft de laatste twee jaar wel nen ernstigen boost gekregen met al dat gereis, en dat is in Zweden kompleet ontploft met drie koten op ene semester. In mijn eerste huis ben ik na twee weken naar een betere kamer verhuisd en na een maand naar Wermlands.

En bij nacht, in de kroegen hier, ...

Ik ben ook eens met de Jozef van ’t koor naar ne sittning van een ander nation geweest. Heel plezant en gelijk in Leuven ook tof om eens de verschillen te zien tussen de kringen, maar die van Wermlands (mijn nation) zijn precies toch plezanter.

Overlaatst ben ik hier ook eens ne namiddag gaan helpen werken voor de nation. Dat was eigenlijk alleen voor mensen met een vaste functie, een soort praesidiumleden, maar het gaat veel verder dan dat. Voorbeelden van functies zijn avondverantwoordelijken voor de pubs en clubs, keukenverantwoordelijken voor de maaltijden, den huisverantwoordelijke voor de huisvesting van ne student of 100 en nog van dat fraais. Ik was tijdens het koken uitgenodigd om daar ook te komen helpen en dat heb ik maar gedaan, want nadien was er gratis eten en gratis drinken, dat betekent dus sittning want de liekes blijven dan nooit lang uit. Dat was natuurlijk, en vooral, ook een uitstekende gelegenheid om de meest sociale mensen van de nation te leren kennen. Door met zoveel bezig te zijn (twee koren, de scouts, Zweeds leren met maten, trekken) ben ik hier nog amper aan ’t weggaan eigenlijk, en al helemaal niet aan ’t drinken, en ik was echt enorm scheef van gewoon vijf pinten, nie normaal. Misschien zit de sfeer er voor iets tussen, want 6-7 pinten drinken vinden ze hier veel en een gemiddeld Zweeds gezelschap gaat dan ook al los door ’t plafond bij de derde pint. Dikke sfeer natuurlijk.

Bezoek, oftewel besök (besuik)
(jawel, soms marcheert dat echt)

Ik heb twee weken geleden ook enkele bezoekers mogen verwelkomen. Ten eerste Annelies Vos en een goei vriendin van haar. Wie is Annelies Vos Lommelen? Awel dat is er een van de scouts van Neerpelt die ik heb leren kennen in de fourage tijdens een weekend van de scouts van Lommel. Die twee meiskes zijn wa komen rondhozen in Zweden en hebben nen tweedaagse stop in Lund gedaan. En die hebben dan mogen profiteren van een half pension weekendarrangement in mijn bescheiden gasthof, natuurlijk. Het zijn allebei werkmensen, telt daar nog bij dat zij op reis waren en ik hier als simpele student op kot zit en ge snapt dat er wel wat attitudeverschillen waren. Die waren nog nie hier of die wilden al een terraske doen natuurlijk. “ne koffie gaan drinken” Ik moest mij toen echt serieus inspannen om te denken waar er in Lund in godsnaam een terras is. Toen realiseerde ik mij dat ik er eigenlijk maar 1 wist, in een stad van 80 000 inwoners. (en dat ligt aan de stad, niet aan mij) Ik ben dan met die twee wat gaan rondhangen in de stad en ik heb er ook een wandeling van ne goegevulde namiddag mee gedaan in de prachtige Zweedse natuur. Eigenlijk was ’t maar een prutswandelingske van ne namiddag (de klant is koning nietwaar), maar straf genoeg heb ik nog nooit zoveel beesten gezien als op die wandeling: twee bonte spechten vanop enkele meters, honderden kikkers, ne fazant, de obligate eekhoorn en drie herten die op slechts een tiental meter van ons wegliepen. Dan was er op een gegeven moment ook nog een ongelooflijk raar geluid in de boskes in de buurt. Ik zou zelfs nie kunnen zeggen dat het een zoogdier of ne vogel geweest is, maar de meiskes geloofden mij volledig toen ik vol overtuiging zei dat dat elanden moesten zijn en da we daar dus best uit de buurt bleven, met het paarseizoen enzo natuurlijk.
Ge komt hier in ’t zuid-Zweedse, overwegend vlakke landschap af en toe duinachtige formaties tegen, dat zijn wallen opgeworpen door gletsjers die het meegesleepte materiaal ophopen.

Slechts nen dikke dag later heb ik den trein naar Kungsbacka genomen, drie uur onderweg. Daar heb ik – overigens niet geheel toevallig – de Michel en de Cools gevonden en we zijn drie dagen gaan rondtrekken en enen dag in Göteborg gaan rondhangen. De Ven heeft teveel thesiswerk, maar eigenlijk vooral ook teveel kampen met de KSJ, spijtig. Dat rondtrekken was redelijk bijzonder, omwille van meerdere redenen. Ten eerste moet ge hier nie zoals in België nen halven dag zoeken naar een plaats die ver genoeg van de weg ligt en onopvallend genoeg is om te wildkamperen. Maar ook niet te diep in het bos want dan komt Francois den boswachter met zijn tickettekes zwieren. En ook niet te vroeg want dan staat de tent te lang in het licht, te opvallend, en ook niet te laat want dan wordt het te donker om ze op te stellen. Jaja, de kunst van het wildkamperen. Hier in Zweden hebben we ons tentje den eersten avond aan de rand van een enorme steengroeve gezet, met een prachtig uitzicht. Ons vureke moet van vele kilometers ver te zien geweest zijn, maar dat is hier allemaal geen probleem. Den tweeden avond was het ne windshelter die op onze pad lag en den derden avond ergens boven op een rots tussen de bossen. Loci amoeni, kortom. Ik wil hier wel direct bijvertellen dat wij van die principiële duvels zijn die nooit een spoor* zullen achterlaten, en daarom vinden dat die wet niet op ons van toepassing is.
(af en toe ne goeien boskak uitgezonderd, uiteraard)
In Zweden is de stijl kompleet anders. Ze hebben hier ne wet die ge kunt vertalen als “allemansrecht” en die houdt ongeveer in dat ge overal moogt komen en overal moogt kamperen en vuur maken. Die wet zegt ook dat dat recht plichten meebrengt, namelijk niets of niemand storen en geen sporen achterlaten. Dat is eigenlijk exact onze kampeerhouding, maar dan gelegaliseerd. (Legalize it!) Bij de Zweden werkt dat, bij de Belgen zou dat een catastrofe voor de bossen zijn. Heel spijtig.
Den tocht was ook bijzonder omdat ik na nen dag kompleet om zeep was door de griep en diarree tegelijk. Met de laatste krachten, zo goed als letterlijk op te pakken, tot aan ne shelter geraakt, het meeste gewicht uit mijne rugzak moeten overladen om er nog voor den donker, bekan sleffend, te geraken. Ijlend, bibberend van de koorts, pijn overal, kompleet uitgeput in bed gekropen, nergens nog kracht voor, ik kreeg me zelfs amper omgedraaid in bed en vond de moed nie om menne slaapzak dicht te ritsen. Ik heb zelfs efkes liggen blijten, van pure ellendigheid, uitputting, koorts, da’k het nie weet, ’t was echt erg. Den tweede dag ging het al pakken beter, maar na elk uitputtend uur van wandelen moest ik een half uur slapen om het vol te houden. Plat op de grond, kop op ne rugzak en ik was vertrokken, nie normaal. Enorm zwaar, maar het is geleidelijk aan goed gekomen en tegen de tijd dat we in Gotenburg waren, twee dagen later, had ik al terug genoeg eetlust om met de mannen van een heerlijke schotel in een Engelse pub te kunnen genieten. Een beetje schraal dat we geen Zweeds eten hebben gevonden maar ge weet hoe dat gaat als toerist eh, ofwel vindt ge internationalen brol ofwel betaalde u blauw in de stadscentra.
Schoon aan Zweden zijn ook de windshelters: kleine houten kottekes in de bossen om in te kamperen. Gratis, onbewaakt, en proper (!). Met de woorden van onze vriend Michel, advocaat van diploma: “Als ze dat ooit in de Ardennen doen zitten daar na twee dagen vier Walen vureke stook in te doen.” (deze uit de context gehaalde uitspraak kan en mag geen aanleiding zijn tot deductie met betrekking tot de politieke voorkeur van meester Michel)
Ik heb hier, na meer dan 20 jaar regelmatig in de bossen rond te hangen, ook mijn eerste teek opgedaan, en die is in ware Nightingalestijl door onze verpleger-held Cools verwijderd. De mens mag zich over twee maanden doktoor noemen. Wij doen dat al een dikke zeven jaar.

Die twee bezoeken, die samen toch weer een week in beslag genomen hebben, hebben mij eigenlijk serieus met de poepers opegezadeld omda’k zoveel tijd aan ’t verliezen was en hebben er op die manier mogelijk toe bijgedragen dat ik eindelijk echt goed beginnen werken ben. De paradox van het studentenleven.

“Koorfeest”

Met het FN-koor (Förenade Nationsmanskör, letterlijk verenigde natiemannenkoor, maar dan in de Lundse betekenis: nation = studentenkring) had een “koorfeest” gepland waarbij ze de vrouwen van “Bella Voce”, onze vrouwelijken tegenhanger in Lund, hadden uitgenodigd. Echt talrijk waren ze niet aanwezig, er waren zowat zes vrouwen, 25 bronstige Zweedse buffels en ene kerieuzen Belg. Het was pertang weer een memorabel feestje. Ne sittning van een niveau da’k hier eigenlijk nog niet gezien heb, alleen maar goei zangers aanwezig en alle liederen vierstemmig, daar kunnen we in Leuven nog tefreinte puntjes aan zuigen. De verhouding zangkwaliteit/maalijdkwaliteit was helaas vergelijkbaar met de gemiddelde sittning, waar muzikale heidenen de bovenhand halen. Dat betekende in dit geval twee ranzige hotdogworsten, een kwak zuurkool en gebakken patatten of puree. Maar klagen doen we nie, want zo bleef de prijs schappelijk (om te lachen zelfs: 3,5 euro) en de pinten waren voor ene keer ook uitzonderlijk goeiekoop: 33’ers van 4,2 procent aan anderhalven euro. Het zal misschien geweest zijn om de kwaliteit van de vrouwen wat te verdoezelen, want de claxon was goed uitgebouwd maar de carrosserie was meestal toch niet optimaal afgewerkt.
We zijn na het feest, ingezet door een degelijke repetitie en al, nog heerlijk lang (tot half een zelfs, stel u voor) blijven plakken: een goei pint, ne piano en meezingers van overwegend Abba en de Beatles. Het is me verder vooral opgevallen dat ik stilaan Zweedse avonden begin te hebben. Ik bedoel daarmee dat ik niet meer alle vijf voet dingen in ’t Engels moet beginnen uitleggen, en da voelt goed.

Voor de rest ben ik hier met die twee koren ook wat aan ’t leren zingen. Ale ik had natuurlijk al een basis, dat mag ook wel na meer dan honderd cantussen (voila nu weten ze ’t thuis ook), maar ik heb den indruk da’k toch veel bijleer. Ik heb het dan vooral over mijn keelpijn, ik heb zes jaar gezongen met keelpijn, dat begint gemiddeld na een half uur. Dat blijkt te zijn omda’k mijn volume met mijn keel regel, terwijl dat met de buikspieren moet. (Voor de anatomisch meer onderlegden onder u, het gaat over de musculi abdomini transversi.) De geweldig mottige opwarmingsoefeningskes voor elke repetitie kregen ineens zin ...

’t Is den tijd van verandering, op alle gebied. Ik heb er vele meer goesting in dan vorige maand. Houd elle goe en tot in ’t kort!

Smörgåstårta på årsmöten

2009-03-18T06:55:00.000-07:00

Het weer is hier stilaan beter aan ’t worden. Vorige week heeft het nog eens nen dag gesneeuwd, maar ’t is hier stilaan constant boven de nul. Sneeuw in februari was voor de mannen blijkbaar ook heel uitzonderlijk, dus in maart dat was al helemaal te zot.

Ale, bij deze nog eens een overzicht van het soort sociale activiteiten waar ik hier de laatste twee weken mee bezig ben geweest.

Het zangkoor

Intussen zit ik in twee koren. Dat van onze nation heet Gudrunskören: het Gudrunskoor. Ik ben ook eens gaan toeristen bij het Förenade Nationsmanskören. Vertaald is dat ongeveer “het Verenigde Nationsmannenkoor”. Een mannenkoor dus, met volk van alle nations. De standaarden liggen er iets hoger dan in ons Gudrunskören en ze moeten mijn stem nog testen om me een partij toe te wijzen, maar ik denk dat dat wel in orde komt. Die mannen maken trouwens reclame voor nieuwe zangers met een affiche waarop staat: “FN-koor zoekt nieuwe venten voor liederen en bier”. En dat in combinatie met foto’s van studenten in pitteleer, straffe dings ziede hier. Dees mannen repeteren donderdag en na de repetitie zijn we, uiteraard, in de pub blijven plakken om verder liekes te zingen. Het was trouwens dezelfde pub als waar ik met Gudrunkören al een paar keren ben geweest, we zaten aan dezelfde grote tafel, het enige verschil was dat ze in ’t mannenkoor halve liters drinken in plaats van de 15-centiliterkes bij het gemengd koor. En dat een mannenkoor precies toch net dat ietske beter klinkt, al ben ik daar nog nie helemaal uit. Misschien is ’t gewoon de hogere standaard van dees koor.

Het bal

Overlaatst een bal meegemaakt. En een bal, dat is hier nog echt een bal. Alle venten in pinguin, alle vrouwen in galakleed, en anders komde der nie in. Het was van Kalmar nation, en wij gingen daar zingen met het koor, in de inkomhal, ter verwelkoming van de gasten. In ruil kregen we gratis inkom op da bal. Het was het “storaste kropkakan” bal, wat zoiets betekent als “grootste kropcake”-bal. Kropcake bleek een soort gerecht te zijn van patatten met vlees, tot nen bol geprakt en gekookt, typisch voor Kalmar, om de twee jaar.
Nu hadde ze mij wel gezegd dat de dresscode “donker kostum” was. Ik had dat goed opegvolgd, maar ze waren er vergeten bij te zeggen dat “donker kostum” hier een uitdrukking is. Donker kostum is maar 1 van de vereisten, ge moet ook een wit hemd aan hebben en een witte of zwarte plastron of strik. Ik had nog gevraagd of het een ramp was als ik gene plastron vond en ze hadden gezegd dat dat nie erg was. Amai, daar had ik toch spijt van. Ik ston daar op mijn adidaskes, in een kostum uit de kringloopwinkeld, zonder plastron, met een groen hemd en tot overmaat van ramp met een blauwe kaft voor mijn liederen terwijl heel het koor een zwarte bij had. Jaja, imigrant zijn, dat kan tegenvallen. Gelukkig heeft daar niemand van gereclameerd en kon ik mij tijdens het optreden op de achterste rij zetten. Tijdens het bal zelf was dat dan ook al een pak minder erg, had ik den indruk. ’t Zijn vooral de sittnings die wa fatsoenlijk moeten zijn.

Er blijkt één uitzondering op die kledingcode te bestaan: folkloristische kledij uit uw streek. En inderdaad, heel den avond heb ik ene kerel in een soort pon gezien en ene in ne kilt. Had ik dat geweten … Ik ben al aan ’t denken geweest hoe ik mij kan verkleden en dan iets uit mijn botten shudden over folklore enzo, maar de middelen zijn nogal beperkt als ge ergens met 1 rugzakske aankomt.

Wat ook geweldig is om te zien zijn de medailles. Het is hier doodnormaal om als student met een klets medailles op uwe pitteleer te paraderen. Na wat rondvragen bleek dat ge die kunt kopen als ge deelneemt aan bepaalde activiteiten. Maar het strafste was toch de kropkaka, een soort medaille die eruit zag als een houten babybelleke aan een lint rond uwe nek. Ge had linten in drie kleuren, elke kleur stond voor een graad. Tijdens elke kropkaka sittning, om de twee jaar, konde een graad promoveren. Er bestonden drie formaten van schijven en drie kleuren linten, dus ge moest zestien jaar lang naar die sittnings gaan om den hoogste graad te behalen. De mannen die dat gedaan hadden liepen dan ook echt met een soort ronde snijplank aan een lint rond hunnen nek. Geweldig lollig om te zien.

Zo’n bal is op zich ook weer een heel belevenis. Om te beginnen was dat echt wel een groot bal, in een prachtig gebouw, het plaatselijk equivalent van onze universiteitshallen. Heel den avond lang was er live muziek. Of toch tot een uur of vijf, tot het grootste vok zo wa door was. En wa voor, big band, prachtig. Van die jaren veertig nummers, echt zalig. Ik kan natuurlijk niks van al dat soort dansen, tango’s, foxtrots, polka’s, maar dankzij mijn stage in Ecuador, een echt trainingskamp in dat opzicht, krijg ik dat nogal goed opgevangen met latinopaskes. Aangezien de meeste vrouwen die dansen ook nie konden kwam da dus goe uit, want ik heb intussen ontdekt da ge de basis van cumbia en salsa op zowat alles kunt doen, en der nog mee weg komt ook nog. ‘k Heb zelfs complimenten gekregen over mijn danskunsten.

De sexa

En dan zo rond een uur of drie valt de muziek stil, pakt de big band haar bullen bijeen en stormt heel de zaal richting een andere zaal. Sexa! Dat is hier een traditie om nog ne stevige snack te nuttigen, nog eens goe te drinken en der vervolgens voor nog een paar uur in te vliegen. In nog een andere zaal was intussen een rock liveband begonnen en daar werd de sfeer wa zotter. In de sexa was ook een pint en ne schnaps per man inbegrepen, maar degenen die dat uitdeelden hadden er zelf duidelijk ook nogal stevig aan gezeten en wij zijn allemaal met gemiddeld twee pinten en twee schnapsen de man de zaal binnen gegaan. Ik had nog eens dubbel chance want door een administratief foutje hadden mij nie alleen mijn bal, maar ook de sexa terugbetaald omda’k in ’t koor zong. Da betekende dus geen inkomticketteke voor de sexa. Maar een uitgestreken gezicht en de magische woorden “Ik zit in ’t koor” deden wonderen. (wat op zich al op niks sloeg omda’k geen groen hemd aan had) Een paar internationaal maten die allemaal wel een bonneke hadden en vlak na mij kwamen, moesten vijf minuten wachten tot er ne verantwoordelijke ter plaatse was, omdat de mannen een ander kleur ticketteke hadden. Rare jongens, die Zweden.
Na die snack, een vettige panmaaltijd met gebakken brood en spekskes, heeft het daar nog een uur of twee geduurd. Tegen half zeven zat ik in mijnen tram. Jaja, ze kunnen er iet van.

De sittning

Voor dat bal was er trouwens nen internationale sittning. Die waar ik met Cecilia (Cila) mee liekes voor aan ’t zoeken geweest was. Een verrassing toen ik binnen kwam, toch wel. Ik zat met de Géremy, ne Franse maat, aan weerszijden van Cila, aan ’t hoofd van de tafel. Ge kunt het al raden, wij moesten mee helpen voorzingen. Maar de Géremy bleek nie zone liekeskenner (wat ook wel te verwachten is voor ne Frans als de lijst vooral op Engels gericht is) en ’t is er dus op uitgedraaid dat ik met Cila die sittning heb voorgezeten. Een van de hoogtepunten was clementine achterstevoren zingen, in Leuven ben ik dat kotsmuug, maar hier werd de corona wild. Geweldig.

De Josef, nen Tsjech van ’t koor en doctorandus in de insectologie (sommige mensen doen echt NIKS met hun leven eh), is ook zowa geobsedeerd door studentenliederen, vooral Latijnse dan. We hebben al afgesproken da wij regelmatig eens ne sittning gaan doen, om wa meer liederen van hier te leren. Deze vrijdag is ’t zo ver. We hebben intussen in de mot hoe ge hier op sittnings van andere nations binnen geraakt, dus het hek is van de dam.
We gaan ook eens zelf een sittning organiseren, want zo werkt dat hier, ge “boekt” uw eigen cantussen, nodigt wa maten uit en eet gezellig terwijl ge regelmatig een lied zingt. Met de connecties in ’t koor gaat da zeker plezant worden.

De scouts

Op de scouts zijn we intussen ook weer twee vergaderingen verder. Een dervan was ik kompleet vergeten: kut. Ik was die dag druk dingen aan ’t regelen voor mijn kot, onderhandelen met de kotbaas over opzeggingsvoorwaarden en intussen regelen da’k op een ander mocht gaan tekenen. Binnenkort meer daarover.
Nu zit de routine der wa beter in en vorige week was ’t patrouillevergadering. Da’s hier een prachtig systeem: een op twee vergaderingen is patrouillevergadering, voorbereid door de patrouilleleider. De leiding zit daar dus eigenlijk twee uur lang voor spek en bonen bij. Ideaal voor mij, want zo kon ik twee uur op mijn eigen tempo Zweeds oefenen met Boel, mijn medeleidster. (spreek uit: “boewel”, ongeveer zoals het Mol dialect voor boot, maar met een L) Ze moest wel, want de leiding zit dan apart in ’t leidingslokaal, terwijl de mannen in hun patrouillehoeken zitten: zelf ingerichte kleine kottekes in ’t lokaal.

De smörgåstårta

De zondag was ’t dan “jaarvergadering”. Da’s blijkbaar de groepsraad, en dat doen de mannen ene keer in ’t jaar, kunde da geloven? Op een dik uur was da geflikt. Daarna stonden er ineens drie gigantische biscuits en een vlaai klaar. ’t Is te zeggen, het zag eruit als biscuit, maar het bleek te bestaan uit lagen brood en overwegend brol als mayonaise, mosterd en nog van dat fraais. Dat was dan belegd met zalme en garnalen (cake 1), pate en rosbief (cake 2) en kaas (cake 3). Eigenlijk is dit een overzicht van de dingen die ik herkende, want er zat nog een heel kwats meer dingen in die ge nooit samen zou willen steken in een gerecht, om nog maar te zwijgen van dat op te eten, maar het was eigenlijk nog nie zo slecht. Alleen nogal extreem vettig. Smörgåstårta noemen de mannen het, echt typisch Zweeds. Sandwichvlaai zou een goei vertaling kunnen zijn, als ge onder sandwich van die driehoekkige witte boterhammekes zonder korst verstaat, maar echt vertaalbaar is ’t nie, want wij kennen het nie. (titel van dit verslag: “smörgåstårta op de jaarvergadering”) De uistspraak van dat woord geeft al nie drekt ne smakelijken indruk: “smuirgoostowerta” ofzoiet.
Conclusie: voor de gastronomie moete ge ook al nie naar Zweden komen.

Op ’t einde bleek er nog enorm veel over te zijn en was ik zo “gelukkig” om zo’n halve smörgåstårta mee naar huis te krijgen. Eigenlijk was ik daar wel content mee, maar het probleem is da ge da nooit allemaal alleen kunt opeten omdat dat te zwaar en te vettig is en al mijn kotgenoten zijn er vies van. Alleen de Zweden die hier nu en dan eens over de vloer komen willen er mee mij wel eens een stukske van eten.
Zo heb ik gisteren met Anna, een van de Zweedse en Franse oefening, nog een ferm stuk gegeten. De rest kon nie komen, dus na drie dagen zit ik nog altijd met overschot van die brol.

Maar goe, de scouts. Ik had na de eerste vergadering al direct in de mot dat er ne kano naast het lokaal lag. Ikke dus eens geïnformeerd en nu blijkt dat ze op een ander nog een paar kano’s hebben liggen. Binnnekort gaan we dus ne kanotrektocht doen. Ole!

Het Zweeds

Het Zweeds begint ineens stilaan van de grond te komen. Vooral in klapkes op ’t koor en in de cafe nadien begin ik te voelen da’k wa taalgevoel begin op te doen. Da’s echt een nieuwe fase en da’s goe. Ik begin me bekwaam te voelen om uitleg te vragen in ’t Zweeds en wat dingen te zeggen in ’t Zweeds. En de meeste Zweden krijgen stilaan in de mot dat ik het echt wel wil leren en beginnen mij ook in ’t Zweeds aan te spreken, vooral dat is ne grote stap voorwaarts. Positieve vooruitzichten dus. Alleen nog wa meer studeren, want da schiet er schandalig hard over voor de moment.

‘k Begin hier stilaan een strak avondschema te krijgen. Elke maandag Gudrunskoor met pub, elken dinsdag Frans en Zweeds oefenen met een groepke maten, elke woensdag scouts, elken donderdag FN-koor en de volgende twee vrijdagen heb ik telkens een sittning gepland. En da zal in de toekomst alleen maar meer gaan gebeuren denk ik, met de Josef en misschien nog wat ander volk van ’t koor. Da begint er dus op te trekken. Als ik in ’t weekend nog energie over heb ga ik eens tappen bij de nation en dan schiet er dus nog enen avond per week over om iet mat de mannen van ’t kot te doen. Perfect!

Het einde

Goed, tot zover. De balle!

En de groeten aan 6 handel van ’t Salus Nostra want ik heb gehoord dat die dezen blog als inspiratie gebruiken om den blog van hun minionderneming te beginnen, hoe lollig is da. Succes mannen!

Doe mar is zot!

2009-03-02T16:00:00.000-08:00

Op Erasmus moogde al eens zot doen. (nog zotter als gewoonlijk, ja) Ik heb lang nagedacht over hoe ik dit kan vertellen zonder mijn imago al te veel te schaden, maar er is geen goei manier. Ons moe zal alvast fier op mij zijn: ik zit in ’t zangkoor. Dat en nog wat faits divers in dit verslag.

Uw cultuurverkenner ter plaatse heeft zich deze week op de Zweedse liederschat gestort. Cantusverslaafd als ik ben besloot ik om eens bij ons studentenkoor te gaan rondneuzen. Dat is hier blijkbaar niet alleen voor wittezokkendragers, maar ook voor de iets minder excentrieke student. Ik durf zelfs bijna het woord normaal gebruiken. Er zijn hier toch wel een tien- tot vijftiental studentenkoren. In Leuven zijn er een stuk of twee. (denk ik: Picanto en het LUK)
Toch enigszins onzeker raapte ik al mijn ballen bijeen en stapte maandagavond de kelder van Wermlands Nation binnen, om eens “te gaan zien” naar de repetitie. Nadenkend over welk lied ik zou zingen als ze mijn zangstem zouden beoordelen had ik het Io vivat gekozen, hoogstwaarschijnlijk het lied dat ik tot nu toe veruit het meest gezongen heb in mijn leven. Maar zo ver kwam het niet, misschien al goe, na een kort klapke met de dirigente werd ik vriendelijk uitgenodigd om plaats te nemen bij de bassen. Bijna de helft van dat koor bestond toch wel uit venten. En ik dacht nog dat het de perfecte manier zou zijn om veel vrouwen te leren kennen, toch niet helemaal dus. (deze laatste zin past in mijn strategie om de schade aan mijn imago te beperken)
In ieder geval, ik maak kennis met de mannen, zet mij en een onmiddellijk bekruipt mij het gevoel van de repetities van de harmonie waar ik enkele jaren trompet bij gespeeld heb. Tot ik een paar tanden verloor door frontaal op mijn bakkes te gaan, maar dat is een ander verhaal. Gezellig, er was zelfs een pauze met koffie en koekskes. Die Zweden toch, er moet echt overal eten bij.
Studentenliederen waren het vooral, maar dan echt wel in zesentwintig stemmen enzo, een heel contrast met vijftig zatte Vlamingen. (Hoewel die laatste soms in meer dan zesentwintig stemmen zingen.) En jawel, toen ik zei dat ik van België was kreeg ik direct de vraag: “Dan kende gij het Gaudeamus Igitur!”. Amai nog nie, het gaudeamus in vier stemmen, ge kunt nie geloven hoe schoon dat is. “De brevitate Vitae,” “over de kortheid van het leven,” was het getiteld, in tegenstelling tot in onze codex.

Een impressie van hoe subliem dit schitterende lied klinkt in vier stemmen:

Na de repetitie zijn we er nog ene gaan drinken met een iets selecter gezelschap. In een “pub”, en dan blijkt dat het hier eigenlijk helemaal nie zo strontduur is als iedereen eigenlijk denkt. Als ge bier per meter bestelt kost elke pint 20 kronen, bijna 2 euro. Het zijn dan wel pinten van ne centiliter of 15-20, ik weet het nie. Maar te doen dus, en mijne gebuur, de Mons, heeft daar een ferm schotel besteld met vanalles erop en eraan en dat was maar een dikke 5 euro. Zo leer ik Zweden weer van nen andere kant kennen. En vooral: weer een gezelschap dat niet constant in ’t Engels bezig is, naast de scouts de enige mannen waar ik echt goed Zweeds mee kan oefenen. Bovendien vollembak ambiance want die mannen bleven maar gaan met hun liederen. En ze hebben speciaal voor mij een kennismakingsspel gedaan. Dikke sfeer allemaal. Vanaf nu dus elke maandag naar ’t zangkoor, ons moe is er niks tegen.

Onder het motto “doe maar eens zot” heeft ook onze kotbaas deze week ne ferme stoot uitgehaald. We zitten hier nu met een soortement Thaise vrouw met een dochterke van een jaar of zes. Madam kan amper Engels en mijn Zweeds is al beter dan het hare. Allemaal goed, maar die kleine op een studentenkot steken, dat vind ik toch maar scheef. Zowel voor ons als voor mama en dochter. Ik ben dan ook eens in mijn nation gaan zien naar de kamer die daar vrij staat. Mogelijk trek ik daar binnenkort in, als ik mijn contract hier afgezegd krijg, om meer met Zweden om te gaan dan met internationals, want zoals ik al zei, dat kunde in Leuven ook. Daar moet ge nie voor op erasmus. ’t Is wel een serieus waagstuk want de Zweden zijn een pak geslotener naar buitenlanders, dus ik zit nog met twijfels.

Te vrijdag heb ik mijn tweede sittning (soort cantus, maar met eten) gedaan. Het was het “dankfeest” voor iedereen die voor de nation gewerkt had die maand. Ikke ocharmkes maar ene keer, maar ik mocht gelukkig toch al binnen. Nen heerlijken driegangenmenu en enkele alcoholische consumpties gratis aangeboden door de nation. Tussendoor constant liekes zingen en een dikke fuif erna. Op ’t einde nog kotgenoten tegengekomen en samen te voet naar huis, een half uurke wandelen. Da kan deugd doen zo ’s nachts.

Vivat academia, vivant professores.
Vivat mumbrum qoudlibet
Vivant membra quaelibet
Semper sint in flore!

Een leven opbouwen

2009-02-26T04:28:00.000-08:00

Over schooldingen, liekes zingen, Zweeds klappen, en Zweeds tappen.
(ge gelooft het nooit maar die rijmpkes waren per ongeluk, gewoon te ranzig om te menen)

Het begint hier allemaal wat normaal te worden. Ik zit geregeld in de bibliotheek artikels te zoeken, en dat op een volledig nieuwe manier. In plaats van via internet of intranet gericht te zoeken, pak ik tijdschriften vast en begin te bladeren, zien wat er interessant is en waar ik eventueel een thesis over zou kunnen schrijven. Ongelooflijk inefficiënt, maar aangezien de bibliotheek hier meer een postzegelverzameling is (Claus merci voor ’t mopke), is da nog nie eens zo zot. Ik kan voor de moment nog nie anders, ik ben nog nie officieel ingeschreven en voor dat in orde is kunnen ze mijn log-in en paswoord nie geven.

Waarom nie:
Ik ben den dinsdag naar een les van de Apitzsch geweest, na die les wilde ik dat log-ingedoe regelen. Bleek dat, als ik aan die les wilde deelnemen, ze dat moeten weten voor ze mij kunnen registreren. En daar kan ik pas zeker van zijn als ze daar in Leuven mee akkoord gaan, want da’s een wijziging van mijn programma. Wachten dus.
Wel een vette les, ik had zoiets verwacht van een 20-30 studenten, blijkbaar zaten er vier, ikzelf bijgeteld. Bleek dat er ook nen Deen was die ik kende van de intensive course in Montpellier, plezant. Die gek pendelt elke week een tot twee keren naar Lund voor een uur les, en is daar meer dan twee uur voor onderweg. De mannen hadden nen boek gelezen en daar ne review van geschreven. Die les gingen ze elkanders review bekritiseren.
Lijkt me wel een chik vak, ze moeten ook een populairwetenschappelijk artikel schrijven, dat van mekaar bekritiseren, herwerken en laten publiceren in een sporttijdschrift. Ik ben dus nu met Leuven iets aan ’t regelen da’k da vak hier ook kan volgen. Hopelijk wordt dat nie te veel literatuur.

Te maandag ben ik met Cecilia gaan zingen op haar kot. De patrones van de muziek herself leert mij hier de Zweedse studentenliekes kennen. En ik heb haar geholpen met Engelse liekes zoeken voor de sittning voor de internationals, met aansluitend het internationaal bal van de universiteit. De Engelse liederen uit onze codex, Filia Pastoris (een Vlaams studentenlied in vijf talen, waar we Engels, Zweeds en Spaans aan toegevoegd hebben) en “mijn haan is dood”, beter bekend maar minder schoon, met ook een Latijnse, Griekse (met dank aan Nand Geboers), Spaanse en Zweedse strofe.
Dat internationaal bal, daar moet ge voor in zwarte pittelaar gaan, met wit hemd en wit strikske. Die Zweden met hun onnozel kledingcodes ook altijd, welke gekke student brengt dat nu mee op erasmus. Ik ben in de kringloopwinkel een zwart iets te ruim kostumfrakske met bijna bijpassende broek gaan kopen voor 16 euro en zal in een groen hemd zonder plastron en op witte adidaskes op dat bal staan, of ’t is ambras. Ik denk da’k daar nie mee moet onderdoen voor de ander erasmi. Da “kostum” was wel de moeite om te kopen, aangezien ik da zeker nog op een paar sittnings ga kunnen gebruiken.

Na die les van den dinsdag heb ik met den Apitzsch een eerste thesisvoorstel besproken dat echt volledig van mezelf was, vorige ideeën kwamen van hem of van de proffen in Leuven “The relation between actual and perceived social loafing in team sports. Putting a common assumption to the test.” Ik bespaar elle de details, maar het zou wel iets plezant kunnen worden, waarschijnlijk met een onderzoek op lopers die een aflossingskoers lopen. Maar er staat nog niks vast, eerst toegang krijgen tot de online bibliotheek om alles wat beter te kunnen funderen in de literatuur.

’s Avonds ben ik met de Gregor (Haïti) en Ellen (Zweden) ne koffie gaan drinken om Frans en Zweeds te leren. Die Gregor da’s zo ne vrolijke neger, ge kent da, altijd lachen. Plezanten avond, veel lollige misverstanden ook natuurlijk, want ge zit daar constant in drie talen bezig (Engels als we ’t nie uitgelegd krijgen) en alle accenten van heel de wereld. Volgende week terug van da.

Gisterenavond ben ik op bezoek geweest bij een scoutsgroep. Zjust gelijk in Ecuador zit ik weer toevallig op vijf minuten wandelen van een groep. Ik heb een paar groepen aangeschreven en uitgerekend die mannen hebben mij uitgenodigd. Ze zoeken nog twee leiders. Het was een vergadering over EHBO, met demonstraties en op ’t einde zowaar een quizke over wat ze geleerd hadden. Misschien al goed dat het EHBO was, dan kunde aan de voorbeelden zien wat ze zjust aan ’t uitleggen zijn, want ik verstaan er nog niks van, van al dat Zweeds gebroebel.
Die vergaderen hier in een minilokaaltje, elken dag nen anderen tak. Gisteren waren het de verkenners, twee patrouilles waarvan er elk vier man was. Ik kan daar voor de moment eigenlijk nog weinig komen doen, bij gebrek aan Zweedse taalvaardigheid. Maar de mannen waren nogal enthousiast en ik mocht ook in ’t Engels helpen. En ’t is gewoon weer een extra manier om met Zweden om te gaan - en tochten te kunnen doen! - , dus de kans is groot da’k bij die groep ga.

Daarna ben ik gaan tappen. Ale, ’t is te zeggen, gaan werken noemt dat hier. Ik stelde het mij voor als tappen in een fakbar, maar dan in een soort club en den hele nacht lang (hier is dat vier uur lang). Blijkbaar waren we met zes en moesten we om het half uur (!) van shift wisselen. We roteerden tussen de jazzbar (een soort lounge) de dance bar en de vestiaire.
Vooral in de jazzbar heb ik enkele ernstige cultuurshocken gehad. Ik vertel u hoe ge tapt in Zweden. Mijnen eerste klant vroeg twee pinten, dus ik pak twee plastieke bekers (van die dikke herbruikbare zijn dat hier) en zet me voor den tap. “Ge weet hoe dat marcheert?” vraagt den toogverantwoordelijke nog. “Ja, ik heb dat al dikwijls gedaan.” Ik tap die twee en reken af. Intikken op de kassa en ticketteke geven, dat moet hier van de wet.
“Vooral die tweede was op ’t randje”, aldus den toogverantwoordelijke. Watte? Ik had nog speciaal gevraagd of ze hier schuim tapten of nie, en ze hadden ja gezegd. Blijkt dus da ge hier het bier direct in de pint laat lopen (geen kletske erneffe) en het laatste moet er ook in. Daarbij mag er dan nie te veel schuim op staan. Op ’t laatste kon ik ook den afschuimer nie vinden. Ik stond dan ook een paar seconden te zoeken naar iets waar die mannen nog nooit van gehoord hadden. Bijgevolg stond er een poepke schuim op, wat dus nie de bedoeling is. Ik had het eigenlijk al kunnen weten nog voor ik eraan begon. Pompbakken met van die borstels om uw pinten op af te kuisen waren er niet, alleen zo’n drukding waar ge uw pint op zet, de dan onder druk wordt proper gespoten.
Iedereen die een pint cola kan uitgieten kan hier komen tappen, pint eronder, kraan tegen den beker en in ’t bier, alles erin, simpeler kan nie.

Mar ale, ’t was ferm om dat ook eens te doen. Veel Zweeds zal ik er nie van geleerd hebben, eerder uit de klapkes achter den toog als er weinig volk was. En da was zowat heel den avond het geval, dus alles op ’t gemakske.Nen dikke chapeau ook voor de organisatie, die geven hier de werkers eten voor ge begint. En nog nie slecht ook nie: rijst of frit met stoofvlees en koude groeten. “De wet?” Nee, principieel. En na ’t opkuisen worde opnief uitgenodigd om iet te eten.

Goed, ’t is weer bibliothekentijd, tot de volgende!

En we zen op dreef

2009-02-21T18:40:00.000-08:00

Over menne verjaardag, mar eigenlijk vooral over al de rest. Het lijkt hier eindelijk een beetje op gang te komen.

Als ge vier dagen ergens woont, heb ik ervaren, dan is ’t moeilijk om welgemeend samen ne verjaardag te vieren. Ik had het moeilijk om mensen uit te nodigen, omdat iedereen hier redelijk bezig is, de semester is immers zjust begonnen. Bovendien zitten die internationalen hier allemaal al een dikke maand in mentorgroepen, waar ik dus te laat voor kwam. Onderschat het effect daar nie van. Ik zou het nogal pestigieus vinden om dan als pas aangekomen manneke te vragen of iedereen efkes uwe verjaardag komt vieren. Da heb ik dan ook nie gedaan, ik doe zoiets alleen als 't echt gemeend is. Den 20e ’s avonds hadden de Cagdash en Jessica wa maten uitgenodigd. Overwegend mannen die "cultural studies" ofzoiet doen en dus nogal links getint zijn, om het zacht uit te drukken. (dat is onder erasmussers natuurlijk sowieso al een pak erger dan doorgaans) Ons Oostenrijkers waren het huis uit en ons Zweedse was nie te bespeuren, dus als ik er iets plezant van wilde maken zou het met die mannen moeten zijn. Ik ging dus eens zien wat die in de salon aan ’t uitsteken waren, want die maakten nie alleen geweldig veel lawaat, die hadden ook nog goeien hiphop opstaan.
Die mannen waren zjust druk een of ander drankspel aan ’t doen, en ik werd direct uitgenodigd om mee te doen. "Hedde iet van drank?" Ik had mij voorzien om op mijne verjaardag te trakteren, de gortig dure Zweedse alcoholprijzen indachtig, en had op ’t vliegveld van Brussel ne liter ouwen Bols (35°) ingeslagen. (Moeder en vader, da was nie alleen om zeker op tijd in te checken da’k een half uur op voorhand wilde vertrekken) Taksfree was ’t vreemd genoeg nie, da geldt tegenwoordig alleen nog als ge buiten de Europese Unie vliegt, ma ’t was in ieder geval goeiekoper dan in Zweden. (Bedoeling was iets Belgisch, Bols is Hollands, maar jenever is wel van bij ons, vandaar. Belgische korte hadden ze namelijk nie.) Ikke dus mijn fles bovengehaald en die manne der allemaal ene gegeven. Het was een gewoon rustig samenzijn onder studenten, ma wel mee acht man van acht nationaliteiten: Vlaams (om efkes te provoceren), Frans, Engels, Zweeds, Oostenrijks, Canadees, Turks en zelfs Perzisch (dat bleek Iran te zijn).
Aangezien die mannen allemaal van die arafatsjallendragers waren werd er nogal veel geklapt over de huidige wereldproblemen en nogal heel veel gekakt op Amerika, bij wijze van spreken bekan constant met de vuist in de lucht. Om daar ernstig genomen te worden moet ge in elke zin het woord "kapitaal", "sociale strijd" of "onrecht" gebruiken. Da’s dus nie echt mijn soort klap, maar ale ik von het wel is lollig (*). Een kleurrijk gezelschap waar zelfs de gemiddelde vent zich feminist noemt, ge moet er eens mee geklapt hebben. Dat is dat soort mensen die elk Latijns-Amerikaans vrijheidslied over Che Guevara kennen, dus daar had ik een vaag raakvlak. Na wa bier, wa Bols en wa wodka zat de sfeer der goe in

(*) Pas op ik heb niks tegen die mensen, die hebben zinnige dings te vertellen, maar ik heb den indruk da ge als ge te ver links of rechts gaat ge te veel energie verspeelt aan het “anti zijn”. Die mannen verkloten zo veel moeite met ergens tegen te zijn dat ze vergeten waar ze eigenlijk VOOR zijn, om het efkes karikaturaal uit te drukken.

Ik ben der uiteindelijk om een uur of drie ingekropen, de rest is nog doorgegaan naar een nachtclub die achteraf nie open bleek te zijn, dus ik heb gelukkig nie te veel gemist. Ik wou me wa sparen voor de volgenden avond. Amai, en terecht.

De volgenden dag werd ik wakker rond een uur of elf, geweldig laat want ik word hier normaal wakker rond een uur of acht, door ’t straatlawaai. Op ’t gemakske geten en mijn bullen gepakt, wa gaan lezen in de bibliotheek, voor den eerste keer trouwens. Ge hebt daar blijkbaar geen studentenkaart voor nodig en ge kunt hier ook vlotjes mee uwe frak aan en uwe laptop in uw kabas binnenstesselen. Leve de beschaafde Zweden.

Dat lezen in de bibliotheek, dat gaat trouwens nie over stripboeken eh, voor de duidelijkheid. Vandaag was 't thema groepscohesie in teamsporten.

’s Avonds zou ik naar de novischsitnning gaan, een soort eten en zingen speciaal voor de nieuwen in de nation. Zoals ik al zei hoopte ik ergens dat het zou trekken op cantussen, en da’k er iets van zou kunnen opsteken. Maar ik dierf da nie te hard hopen, want dan zou het zeker tegenvallen. Maar in tegendeel. Manneke dat heeft mijn zotste verwachtingen daar zwaar overtroffen. Ge komt daar aan in een gezellige zaal mee ne man of 40. Kaarslicht, welkomstspeech, iedereen in kostum. (de Zweden van de les in Frankrijk hadden mij verzekerd dat een kostum nie nodig zou zijn, wel in tegendeel) Iedereen kreeg een vaste plaats toegewezen, met naamkaartje. Ik ging daar alleen hene. Mijn doelen waren hoog: mij inwerken in die nation om aldus Zweden te leren kennen en Zweeds te leren. Serieus ambitieus, en dus ook wel een beke met twijfels. Ze hadden me blijkbaar tegenover de “international coördinator” van de nation gezet, Cecilia. Naast haar zat nog ne Frans, ik werd direct verwelkomd en kreeg nen hoop uitleg over wat er allemaal gebeurde. Zalige mensen. Op mijn plaats lag mijne "codex" klaar, op het eerste blad getekend met een persoonlijk welkomstwoord van de voorzitter van de nation, en gestempeld.

Iedereen kreeg twee klein bekerkes sterken drank, “tas”, oftewel poot, ne likeur met bessen. Als ge die drinkt zegde nie schol, maar wel “schone poot” en ge maakt een soort homopolleke naar den overbuur. Da bleek heel belangrijk te zijn. Vervolgens kapte uwen tas ad fundum binnen. Het woord bijtassen was daar erg van toepassing, want de tassen gingen nogal vlot binnen. Na tien minuten hebben we met vier man een fles tas bijgekocht. Iedereen kreeg ook een fleske bier, daar waren ze wat rustiger mee, dat was om ad libitums te drinken, als ge efkes genoeg getast had. En dan was er ook nog een fles wijn per twee man, ook ad libitum te drinken.
En intussen lieten de mannen daar ne menu in drie gangen aanrukken, gewaagd aan het gemiddelde communiefeest. Rustig babbelen, en om de tien minuten een speechke, dat uiteindelijk altijd een Lieke inleidde. Stijlvol maar ook grappig. En de liekes steevast drinkliederen. En altijd ne “skål” (schol) of “Vacken tas” (schone poot) op ’t einde, en drinken. Ad fundum als ’t nen tas was, ad libitum als ’t een bierke of een wijntje was. En ge kon altijd zelf kiezen.
Dan waren er nog nen hoop frmaliteitenachtige regels over het hoe en met wie klinken bij welken drank en volgend op deze of gene uitspraak (die ik nog nie volledig in de mot heb), de mannen hadden ook vrije versies, stonden vantijd al eens op de stoelen, lieten bepaalde gasten liederen aanheffen of een speechke doen, hadden een rollingszang vergelijkbaar met de onze, schreven in elkaars codex, … allemaal in een prachtige, gezellige, studentikoze sfeer die de sfeer van ons cantussen echt vervaarlijk hard naar de kroon steekt. Afgezien van het ontbreken van het Latijn en het toevoegen van eten zijn wij met hetzelfde bezig, en ik heb zowaar ene keer silentium horen roepen, al was het vanuit de corona, want vreemd genoeg is er niet echt een voorzitter. Degene die de liederen aankondigen zitten bij in de "corona" en gaan bij elk lieke vanvoor een speechke geven.

Uiteindelijk komen die mannen op dat gebied toch meer over als ne verfijnde cultuur, daar zijn wij vieze oude Galliërs tegen als ge da vergelijkt met ons Leuvense cantussen. Dat zijn hier heren en dames in plaats van ranzige vikingen. Allemaal schoon in kostum en in de maat zingen. Ze laten hier het lied ook inzetten gelijk bij ons, maar nie om de melodie op te frissen, maar om de zjusten toon te zetten. OK, ze steken een beetje in de prak op ’t einde, maar van chaos geen sprake. Als orgelpunt van goede smaak kwam er ook een studentenkoor optreden. Die mannen, overwegend vrouwen, kwamen een lied of vijf zingen. Traditionele drinkliederen, gezongen als een engelenkoor. Van die liederen stonden er meerdere in de “codex” (Sångbok, spreek ongeveer uit als: “soëngboek”, hoe zalig klinkt da). Stelt u de klank van Scala voor in combinatie met nen tekst als die van trink, trink, brüderlein trink. Ob Bier oder Wein ob Champagner, ... Zoiets.Beeld van de sittning met op de achtergrond het koor. Links vanachter zit ik, met het rode hemd.

En geweldig gezellig allemaal. Ik had me een zaal met een hondervijftigtal mensen voorgesteld, aangezien we het hier toch hebben over een nation met een stuk of 3000 leden. Het waren er een stuk of 40, en ik was erbij.

Het schoonste moment was toch den afsluiter, ge gelooft het nooit. Die mannen begonnen zowaar een Zweedse versie van de Oude Roldersklacht te zingen, en, dees is helemaal straf, volledig volgens de zjuste melodie, vele beter dan den doorsnee Leuvense kring. (hiermee maak ik bewust onderscheid tussen Leuven en Heverlee, want die laatste mannen kunnen dat doorgaans wel) Ik kon da door ‘t gebrek aan licht en ’t gemis van mijnen bril allemaal amper lezen, en ik ben dan op ’t einde ook gewoon de Vlaamse versie beginnen zingen. Prachtig om te zien hoe de regel “o jerum, jerum, jerum, o quae mutatio rerum” identiek bleek te zijn. Bangelijk. Die mannen stonden tijdens de tweede strofe zelfs per twee regels recht naargelang de faculteit … volledig gelijk wij.

Man toch, ik ben echt geweldig content da’k da gedaan heb, hoe zot het op ’t eerste zicht ook leek om er alleen aan te beginnen. Maar zo moet da nu soms eenmaal als erasmusser. Redelijk wa mensen leren kennen waar ik nog mee ga samenwerken in de nation (bijvoorbeeld volgende woensdag achter den toog) - en zodoende Zweeds leren - , anderen waar ik Frans en Zweeds mee ga oefenen, prachtige kansen weer allemaal.

Tot mijn grote vreugde bleek dat spel ook niet ene keer per semester plaats te vinden, zoals ik verwachtte (en vreesde) maar ene keer per maand. En op de koop toe bleek het helpersfeestje, waar ik als kersversen barman op uitgenodigd ben, elke maand door te gaan, en zo’n sittning te zijn. Volgende vrijdag is 't al terug prijs. Dat zal hier dus al minstens twee keren per maand sittning zijn, ik ben wederom enorm goe terechtgekomen. Ik ben geweldig gelukkig en voldaan naar huis gewandeld, door het verse sneeuwtapijt dat intussen verschenen was. Hoe schoon is da.

Mennekes, ik ben vandaag 25 geworden, ne mens zou van minder muug worden. Ik kruip in mijnen tram.

Non est mutatio rerum.

Nachtelijk zicht op ons huis in de sneeuw. Het huis in 't midden op den hoek, meest rechtste dakvansterke, da's mijn kot. In 't midden de middernachtzon, nen UFO of een straatlicht, ge moogt kiezen.

En toch nog een P.S.ke:

Ik heb tegen de mannen nog geen woord gerept over ’t feit dat ik zo’n dings in Leuven zelf voorzat. Maar ik heb al wel een afspraak met de international coördinator, die moet voor Engelstalige liederen zorgen voor de volgende sittning en die wilt daar mee mij over klappen. Ik heb tijdens de sittning namelijk meerdere liederen gehoord waar wij nen Engelsen tegenhanger van kennen. En op de volgende sittning moet ik ook een Vlaams lied aanleren. Het zit er precies toch een bikke ingebakken allemaal, en het moet eruit. Wordt vervolgd.

De drukte van de eerste dagen

2009-02-19T07:44:00.000-08:00

Hoofdgebouw van de universiteit. Da zijn hier geen vodden eh.

De eerste twee dagen heb ik vooral rondgehangen in Lund. Gewoon wat de stad rondwandelen om dat hier allemaal wat te leren kennen, in de universiteitsgebouwen gaan rondneuzen en de kotgenoten beter leren kennen.Die kotgenoten, dat blijken er nog vijf te zijn. Ik ben precies wa vastgeroest in het Leuvense pedaconcept. Ik beschouwde dat hier als ne gang met een extra leefruimte, namelijk een salon, maar eigenlijk zit ik nu gewoon in een huis met vijf medebewonders. ’t Is maar ne naam natuurlijk. Die vijf dat zijn twee Oostenrijkse meiskes, Julia en Daniella, Cagdas den Turk, Jessica de Francoos en Zarah de Zweedse, maar die laatste is over een week al weg. Dankzij haar geraakt mijn kot nog wa ingericht. Ze is alles aan ’t opkuisen en ik heb van haar al een kaske, een shap en een lampke overgepakt, nu kan ik mijn kleren ergens leggen en heb ik licht, want zelfs da was er nie toen ik hier aankwam. Dieje Zweedse kotbaas mankeert precies toch een of meerdere cruciale vijzen.

De domkerk in Lund.

Deze morgen is een of andere Poolsen illegaal een tafelke, ne stoel en een lamp komen installeren. Geen klachten nemeer dus.

Gisterennamiddag en vandaag heb ik wat over de studentenbewegingen zitten lezen. Ge hebt hier facultaire unies en geografische naties, ik zal die vanaf nu met de Zweedse afgeleide namen unions en nations benoemen, want dat is nie echt te vertalen. Alle Zweede studenten zijn verplicht lid van allebei, van unions om hunne zeg in ’t beleid van de academie te hebben, van de nations voor de sociale kant van ’t studentenleven. Ge moet hier echt uw lidkaart van die verenigingen voorleggen om examen te mogen afleggen. Erasmusser zijn alleen verplicht om bij een nation te gaan. Na een korte voorstelling van al die nations te lezen ben ik dan eens wa rondgewandeld om die eens gaan te bezien. Bij twee dervan ben ik ook eens een klapke gaan doen met het bureau, een soort praesidium. Zoals ge in Leuven wel eens ne peda met een praesidium tegenkomt, hebde hier praesidia die hun eigen peda’s begonnen zijn. Die nations, dat zijn stuk voor stuk verenigingen met duizenden leden, ne peda, een restaurant, een of meerdere clubs en dat is allemaal eigendom van die vereningen zelf. Als ge lid wordt van ene kunde binnen op de feestjes van allemaal (niet-leden komen er nie in, en niet-studenten kunnen geen lid worden), en bij die ene kunde dan als helper gaan werken. Ik denk da’k da wel ga doen, da’s een schoon gelegenheid om volk te leren kennen, en Zweeds te leren.

In de namiddag ben ik nog eens met den Erwin gaan klappen. Ik vrees dat welle allebei te hard van ’t soort zijn dat alles op ’t gemakske doet. Die mens is mij (mij!) aan ’t geruststellen da’k nog veel tijd heb en da’k mij nie te ongerust moet maken over den tijd. Gevolg was een gezellig klapke over mogelijke onderzoeksideeën, wa praktische dingskes over ’t studeren in Lund en de afspraak om er nog is goed over na te denken en we zien mekaar over een week terug. Da’s allemaal ferm ma da’s weer een week minder om echt aan mijn thesis te werken eh. Ik ben precies in te veel geïntereseerd, ik kan nie goed kiezen uit de mogelijkheden en omda’k te breed denk kom ik dus nie tot een specifiek onderzoeksopzet. Mijn werk voor de volgende week: lezen en vooral denken. Leve de wetenschap.

En Zweeds leren, da voegden hem der ook nog half lachend aan toe. Met die Zweedse hier op kot gaat da nogal, ’t is een serieuze babbelzok dus gelegenheid genoeg om daar regelmatig eens dings aan te vragen. Intussen regel ik dings met andere Zweden, deels om te oefenen, en als ik iets nie weet (constant natuurlijk) gaan ik zagen bij Zarah. Zo ben ik aan ’t regelen da’k eens op bezoek mag komen bij een plaatselijke scoutsgroep en da’k nen avond mag gaan tappen op nen TD van de Värmlands Nation. (spreek uit: Wermloands nachoon, met de ch zoals in schoon) Ik moet namelijk dringend meer contact met de Zweden zoeken, anders krijg ik die taal nooit geleerd.

’t Is dus de Värmlands Nation geworden, ‘k ben mij daar gisterennamiddag gaan inschrijven. (18 euro per semester) Het bleek de enige nation te zijn waar ge gratis binnen moogt op de feestjes als ge lid zijt. Zo’n feestjes kosten 5 euro. Ik was vooral aangetrokken door ’t feit da ze ‘t in hun tekstje (in een boekske voor de erasmi) hadden over 60’s en 90’s fuiven en ne zangavond. Nog diezelfde avond kreeg ik van meerdere mensen te horen dat de feestjes van de Värmlands op gene zak trekken en da ge daar gratis binnen moogt omda ze anders geen volk hebben. Dat zou door de muziek komen, dus da’s voor mij goei nieuws aangezien de gemiddelde mens exact zo reageert op de muziek die ik goe vind. Ik denk dus da’k des te meer op mijn plaats ben in dat 60’s nertenclubke, want gisteren ben ik voor den eerste keer weggeweest en dat was nen helen avond boenkmuziek. In alle geval, ik heb mij ingeschreven bij Värmlands en ineens ook voor hunne novischsittning deze zaterdag. Novisch is nieuwe student (schacht misschien?) en sittning is een avondmaal in meerdere gangen dat overgaat in een fuif. Gewoonlijk zingen ze daar ook liederen en drinken ze al eens een pintje bier of wijn, is hem al gevallen? Het gaat hier om een soort cantus, al durf ik het daar nie te hard mee te vergelijken want dan zal het wel tegenvallen. Heel dat gedoe heeft me toch weeral 20 euro gekost. Maar ge krijgt er ne menu voor en toch wel een dikke vier alcoholische consumpties. Aan Zweedse prijzen is dat veel. Blijkbaar hebben ze hier ook een zangboekse dat verdacht hard op een dun codexke trekt. Dat kost me vijf euro en wordt me op den avond zelf bezorgd, op het eerste blad getekend met een welkomstwoord van een of andere hoge piet/ouwe zak die van ver iets officieel met de nation te maken heeft. Daar doen we het voor natuurlijk.

Die avond was er een verrassingsfeestje voor een of andere Oostenrijkse die jarig was. Die twee Oostenrijkse meiskes (klinkt overigens kompleet anders dan Duits Duits) hier kenden die en hadden er een verrassingsfeestje voor voorzien. Ik was ook uitgenodigd (hoewel ik dat mens nog nooit gezien had) en iedereen moest een cakeske met een kaars in voorzien en iets te drinken als ge da wilde. (!) Da spel heeft hier twee uur gedraaid op haast genen drank, gene muziek, geen hapkes en toch sfeer. Daarna zijn we naar de Västgöte Nation ("westjeute nachoon") vertrokken, die hadden een feestje. Start om 10 uur en sluit om 2 uur. Rare jongens die Zweden. Ze geven hier pinten voor 2 euro per stuk, terwijl het buiten de studentenbars wel ergens rond de vijf zal liggen. Best wel sterk dus, en voor de Oostenrijkers een serieuze besparing. Voor mij is ’t echter nogal diep in den buidel tasten, ’t is ‘t dubbel van in Leuven. Kalm aan dus.
Van alle aanwezigen op dat feestje was zowat 70 tot 80 procent van Duitsland, Oostenrijk of nen enkeling van Zwitserland, die komen hier een beetje Anschlusske spelen precies. Lebensraum zoeken misschien. “Zuid-Europa spreekt liever op zichzelf af”, aldus onze arische vrienden. Ik interpreteer die uitspraak voorlopig nog met de nodige voorzichtigheid, de mannen hebben hun geschiedenis nogal tegen in dergelijke materie.
Voor mij is dat allemaal nieuw, de meeste van die mannen kennen elkaar, die zijn hier allemaal meer dan een maand geleden aangekomen en ingedeeld in mentorgroepen. Ik heb schaai in te halen dus.

Dat zal er overigens nie aan mankeren, de nations organiseren hier geen TD’s zoals wij dat doen in Leuven, maar hebben hun eigen “clubs”, een tot drie per nation. Dat spaart direct nen hoop ranzige affiches en kloteflyers uit die ge bij het betreden van de gemiddelden Alma tussen uw fritten gesmeten krijgt, want elke club heeft zijne vasten dag. Op maandag is er niks te doen, op dinsdag is alleen Värmlands open en op elken anderen dag (ook het weekend) zijn der minstens vier open, maar het kan tot zeven tegelijk gaan. Zo grellig is Leuven zelfs nie. Maar van den andere kant hebben ze hier geen studentencafés, ge kunt hier alleen gaan dansen. ’t Valt dus nog af te wachten of ik hier veel ga weggaan want dat is mijne stijl nie echt. Toch nie op pop- rock- of ellentrikke muziek, wat uiteraard 90 procent is van wat ze hier draaien.

Het schoonste wa’k hier gezien heb is toch nog de vermelding op den toog in Västgöte, die blijkbaar algemeen is in Lund: Vatten är god och gratis: Water is goed en gratis. Hoe geweldig zijn die mannen, altijd de gezonde jongens uithangen, zalig. Ook nergens gesmoor te zien natuurlijk. Respect voor elkaar, dat staat hier hoog in ’t vaandel. Aangezien het bier dat ze hier verkopen verdacht hard op water trekt (hoogste percentage is geloof ik Carlsberg: 4,2) is ’t dus nog nie eens zo grellig om hier een plat waterke te pakken. Blijkt doodnormaal te zijn.

Schol, mijn volgend plat waterke drink ik op u!

Nei zewe vertokke zelle!

2009-02-16T13:48:00.000-08:00

Voila, we zitten in Lund. Gezellige sfeer, rap donker, witte straten en constant “motsneeuw”, da’s hier precies kerstmis.

Deze morgen om 7 uur opgestaan, dat bleek terecht te zijn. Na een uur snoozen heb ik nog dik twee uur met mijn valies gekloot. Ik kreeg er alles nie in. Na een zware schifting, drie keren opnief beginnen en twee keren van valies wisselen ben ik naar 't vliegveld vertrokken met twee frakken een twee broeken aan.

's Middags in Brussel vertrokken, na anderhalf uur zaten we al in Kopenhagen. Daar bleek er overal sneeuw te liggen en ’t was er min 1. Er stond een prachtig ontvangstcomité met Deense vlaggeskes, enthiousiaste jongens dus. Ik liet het mij welgevallen, het contingent Deense soldaten dat na mij buiten kwam kon het ook appreciëren. Van daar den trein richting Lund, een half uurke maar. Eerst een tunnel in, die vervolgens halverwege ’t Kattegat (als ik mij nie vergis) uit de zee opduikt en overgaat in een brug. Straffe mannen, die Denen en Zweden. (http://images.google.com/imgres?imgurl=http://www.roadtraffic-technology.com/projects/oresund/images/2_oresund_bridge.jpg&imgrefurl=http://www.roadtraffic-technology.com/projects/oresund/oresund2.html&usg=__hTa7oCorm9tZuJdXsnKy6T_ytWE=&h=362&w=450&sz=45&hl=nl&start=1&tbnid=OPDL6OMr6rL7gM:&tbnh=102&tbnw=127&prev=/images%3Fq%3Doresund%26gbv%3D2%26hl%3Dnl%26sa%3DG voor ne foto) Na amper een half uur stond ik al in Lund, waar ik er in slaagde om zonder kaart, zonder omwegen en zonder vragen recht naar mijn kot te wandelen. Ik had het al een paar keren bezien op Google Earth, de domkerk diende als oriëntatiepunt en da is dus enorm goe gelukt.

Mijn kot herkende ik omda’k ooit een fotoke van den buitenkant gezien had. Maar er was geen bel te bespeuren en op ’t gelijkvloers was ne gesloten optieker, niemand om bij aan te bellen/kloppen dus. Dan ben ik sneeuwballen beginnen smijten tegen een venster waar beweging achter was, met een onrechtstreeks, maar gunstig effect: een madammeke op straat had de situatie in de mot en wist mij te zeggen waar ik wel kon aanbellen, een huis of drie verderop, blijkbaar met mijn kot verbonden door een koereke.

Ikke dan via via de sleutel gekregen van een Thaise masseuse gekregen. Die hare praktijk is naast ons kot en madam had blijkbaar een verhouding met de kotbaas ofzo. Mijn kot blijkt alleen van een bed voorzien te zijn, verder niks, mijn kleren zitten dus nog allemaal in de rugzak. Ik zal den huisbaas eens aan zijn oren trekken als ik hem zie, want voor de moment is da nog nie gebeurd, en ‘k heb ook geen gedacht wanneer hem wel gaat komen. Maar ale, ik heb een kot, da’s hier al heel ferm als ge pas twee weken later dan alle andere erasmi aankomt. Bovendien op 500 meter van de universiteit, terwijl het hier geen uitzondering is da ge nog een half uur met trein of bus moet reizen voor ge er zijt. Uiteindelijk zit ik hier tegen de helft van 't comfort en 't zesvoud van de prijs van mijn kot in Ecuador, 't is grellig.

Ik ken trouwens tot nu toe vier kotgenoten: Sara (spreek uit: “Soaoara?”, jawel, als een vraag) uit Zweden, de Shabash uit Turkije, Jessica uit Frankrijk en Simon uit godweetwaar. Der staat nen televies in ons salon (nog een reden waarom ik geen groot kot nodig heb, al zou een kas wel ferm zijn) en de Zweden ondertitelen. Dat is fantastisch om Zweeds te leren want dan kan ik het lezen en intussen een verhaal volgen. Leren van horen spreken zal er de eerste weken wel nie bij zijn, die mannen articuleren nog minder dan de gemiddelde West-Vlaming met een kunstgebit en een hete patat in zijn mulle.

Ik ben dan drekt na mijn gerief hier af te smijten eens gaan winkelen, ik had niemeer geten van ’s middags en ’t was toch al door de 7 uur. Ik had me al nie echt meer verwacht aan hoge prijzen, dus da viel wel efkes tegen. Broden van 440 gram kosten hier nen euro 70, da’s dus ongeveer dubbel zo duur als bij ons. Op culinair gebied belooft het een kale reis te worden. (achteraf nie komen blijten …) Ik heb natuurlijk al drekt een Scandinavische rariteit gekocht: ze verkopen hier vanalle soorten boterhampasta op basis van kaas met een smaakske, gaande van verschillende soorten kaviaar, kreeft, hesp, vis, … en dat alles schoon verpakt in een soort tandpastatuub. Heerlijk ziet dat eruit. Ik kende da nog van een kamp in Noorwegen, ik popel al om morgenvroeg de zalmpasta op mijn ranzige vierkante boterhammen uitplastieken zakken te proeven. Kotelet is hier ook goeiekoper dan kieke en ze hebben hier tachtig verschillende soorten ketchup. Het bier, want ge vraagt het u allemaal af, is hier ongeveer nen euro per blik van ne halve liter in de supermakt, Hemköp genaamd (jawel, met Zweede eu uitspreken).

Ale ik kruip bij deze in mijnen tram. Ik zie overmorgen den Erwin, dus ik heb morgen ne vrijen dag om te toeristen. Op het plan staan het international office om hier mijn studentenrechten op te eisen (toegang tot bibliotheken, internet, enz.), eens zien welke verenigingen er hier zijn en waar ik mij bij aansluit en zien wat de mogelijkheden zijn van Zweedse les. Als er dan nog tijd over is gaan ik de historiciteiten eens van dichtbij beloeren. Die universiteit staat hier sinds 1666, dus da kan nie anders als de moeite zijn.

Voor alle ongerusteriken: ik hem er goesting in.

Lommelen

Het blogstukske over de intensive course is uiteindelijk nie af geraakt voor mijne volgende verhuis, dus misschien binnenkort een korte samenvatting van de laatste twee dagen, misschien ook nie. Als ik tijd en goesting heb!

Intensief

2009-01-26T12:04:00.000-08:00

De laatste twee dagen in tien woorden: druk, saai, lekker, sport, plezant, slachtoffers, muug, saai (reprise), interessant, content.

Druk

Veel rusten was er nie aan dees weekend. Zaterdagvoormiddag les, zaterdagnamiddag rugby-initiatie, zaterdagavond stevig weggaan (ook een verplichting in deze omstandigheden), zondag heel den dag de bus op om te toeristen in Nimes en zondagavond crashen in bad en in bed. Alles is hier tot op de minuut geregeld, voor sommigen begint de routine al op ’t gemoed te wegen. Meer details in onderstaand traktaat.

Saai

De zaterdagvoormiddag kwam er ne Spaanse prof vertellen over het coachen van jeugdatleten. Ferm, maar we hadden dat allemaal al eens gelezen en er zelfs ne paper over geschreven voor dat spel hier begon dus we waren nie echt geboeid.

Routine

’s Middags nog eens naar de plaatselijken Alma, we hebben intussen in de mot dat het “Europa-Azië” deel het gezondst en lekkerst is. ’t Is daar dan ook elke middag historische afspraak met de Verenigde Nederlanden (a.k.a. Leo Belgicus). Ge krijgt daar voor 2,85 euro een bord rijst met (Europees) vlees en groeten en een brooike. Daar moogde dan nog twee dingen bij kiezen: keuze uit fruit, een talloreke groentenbuffet en een variëteit aan verschillende voor- en nagerechten die het “dessertenfestival” van het gemiddelde trouwfeest kompleet belachelijk maakt. Het resultaat is ne menu die gewoon nie op te krijgen is, zelfs voor mij. Fantastische restaurant.

Sport

In de namiddag hadden de Fransen een rugby-initiatie gepland, maar plannen is hunne sterkste kant precies toch nie. We hadden een uur tijd om den tram te pakken naar ’t studentenrestaurant, te eten, terug te komen en nen anderen tram te pakken naar ’t rugbyveld. Maar vooraleer we konden vertrekken kregen we nog nen uitgebreiden (onnodigen) uitleg over hoe we daar zjust moesten geraken en hoe weinig tijd daar wel nie voor was. Tegen dat die uitleg gedaan was hadden we weer een kwartier minder om er nog te geraken. Bovendien was ‘t ook al twee dagen aan ’t regenen, wat de kans reëel maakte dat we niet op het veld zouden mogen, om het nie kapot te lopen. De prof kon da om één of andere reden ook nie op voorhand zeggen.Uiteindelijk is er maar 8 van de 24 (?) man gegaan, ik ben op ’t hotel gebleven voor een rustig middageten met de Duitse Katja en de Finse Saara. In de namiddag wat rondgehangen en artikels gelezen voor mijn thesisvoorstel voor den Erwin.
Achteraf bleek dat de rugby toch was doorgegaan, dus ergens wel spijtig.

Plezant

Diejen avond zijn we op Zweeds grondgebied de handbalmatch (kwartfinale WK) Zweden-Frankrijk gaan zien. Stillekesaan stroomde meer en meer volk binnen, tot zowat heel de groep daar binnen zat. Tegen 10 uur ben ik het afgebold, om na het posten van een verslagske mijnen tram in te kruipen. De groep is nog naar ’t stad vertrokken, maar da vond ik op de moment maar niks: kompleet op.

Slachtoffers

De volgende morgen hadden we afspraak om half 9. Als een horde volleerde gepensioneerden strompelden en kropen we de bus op. Ikzelf en twee anderen zaten er relatief fit bij, maar de meesten zaten nog half toe van de nacht ervoor, eerder dood dan levend.
Programmapunt een was de Pont du Gard, ge kent dat aquaduct wel. Wij waren al content dat we dat konden gaan bezien, maar we zijn er ook gewoon echt door gewandeld, beestig. Na ’t middageten zijn we naar ’t amfitheater van Nimes gaan zien. Toch weer 7 jaar geleden da’k nog in ’t Colosseum in Rome stond, dus echt wel plezant om dat nog eens te doen. Intussen was een van de Finse meiskes afgevoerd naar ’t ziekenhuis, was volop van hare sus aan ’t gaan. ’t Was echt wel plezant precies den avond van tevoren.
Na ’t amfitheater hebben we aan de kliniek van Nimes nog een half uur mogen wachten totdat de dokters onze Finse wijnproefster wilden laten vertrekken. Daardoor zijn we niet meer naar de zee kunnen gaan zien, spijtig, maar ale we hebben toch weer een plezant verhaal.

Saai (reprise)

Deze morgen orakelde de heer Athenasios – Sakis – Papaioannou (De zinssnede “Oulomenein!” was zelden toepasselijker) over de ego-georiënteerde en mastery-georiënteerde motivatie in de sport. Wederom iets dat we allemaal al uitgebreid hadden behandeld in onze papers. Hij wist het nog ietwat praktisch aan te brengen, maar een grote meerwaarde was ’t helaas nie.

Interessant

Na ne goeien Alma (dat spel heeft her genen eigen naam) kwam madam Natalia Stambulova (Zweden) haar theoretische benaderingen van het counselingsproces van athleten in een carrièreovergang omzetten in een praktisch kader om dergelijke processen mee te begeleiden Dat klinkt nogal serieus allemaal eh. Geweldig interessante lezing, direct praktisch toepasbaar. Dat hebben we dan ook direct mogen doen, een uur tijd om dat in paren uit te proberen. Doel was uw toekomst plannen en ontdekken of ge goed bezig zijt om uw doelen te bereiken. Klinkt simpel en triviaal, maar ’t is eigenlijk enorm waardevol, zeker als ge nog honderdduizend zotte plannen hebt gelijk ik. Ik had het genoegen om cliënt te kunnen zijn bij Katja, de Duitse. Die is afgestudeerd in de ontwikkelingspsyhologie en doctoreert daar nu op, dus dat was zowat de beste counseling da’k in da gebied kon krijgen. Het proces was nog nie rond en ik heb nu een “afspraak” om het morgen voort te zetten. In een andere context zou me dat tegen de 100 euro kosten, leve dees programma.
Die benadering van procesbegeleiding (wat dat was het) is uiteraard ook op het coachen van andere carrières van toepassing. Geweldig waardevolle les als ge ’t mij vraagt, en zeker iets waar ik later graag mee aan de slag wil gaan, bijvoorbeeld in den bedrijfswereld.

Plezant

Als algemene conclusie kan ik alleen maar zeggen dat het hier allemaal enorm plezant is. Zelfs al valt er af een toe een les aan de saaie kant, het geheel is toch geweldig. Ik besef met den dag meer hoe geweldig het hier is, in tegenstelling tot sommige anderen, die met den dag harder aftakelen. ’t Is zwaar, maar ik zien toch uit naar de dagen die nog gaan komen. Maar nu is ’t tijd voor een filmke en een wijntje, want intussen zitten we hier weer mee vier nationaliteiten op de kamer, dus ’t ga nog plezant worden dezen avond.

Tot in ’t kort!

Morgen lichelijk een fotoke of twee, nu genen tijd.

Heurepleuremeseurebleu

2009-01-23T13:52:00.000-08:00

Over een handbalwedstrijd Noorwegen-Denemarken en de rampzalige gevolgen en nog wat over de lessen, alles in een lekker Noord-Nederlands (Joppie?)sausje.

Omdat onze Nederlandse vrienden naar eigen zeggen eerder weinig van mijn blog begrepen (zie o.a. reacties vorige bericht), en omdat ik wel eens wil bewijzen dat ik dit ook volgens de spellings- en grammaticale regels van het Standaardnederlands kan schrijven, draag ik dit verslag op aan onze Noorderburen.
(Instructies voor Vlamingen: spreek alle lange klinkers uit met een J of een W erachter en doe net of je een slijmbal uit je keel schraapt als je de G of de CH uitspreekt)

Woensdag was een errug saaie dag, geen hond die het interessant vond. In de voormiddag kwam een Allo Alloachtige (nou vrees ik toch even voor de spelling) Franse figuur wiet excellònt Iengliesh spiekieng skiells zijn visie op de activiteitsbenadering van de analyse van elitesportgedrag uiteenzetten. In de namiddag bracht een Finse feministe een betoog over het verschil tussen de culturele en de cross-culturele benadering binnen de sportpsychologie. Een ingewikkeld meta-theoretisch exposé dat bij slechts weinig toehoorders het kwartje deed vallen.

Die avond hebben we rustig enkele pilsjes op de kamer gedronken, kletsend en ouwehoerend met een stelletje Finnen en Nederlanders. Iedereen was erg vermoeid en we zijn dan ook vroeg onder de wol gekropen. We namen ons ook gelijk voor om de volgende dag te gaan stappen.

De les in de voormiddag zou geheid fijn worden. Bert Decuyper, onze professor uit Leuven, zou komen doceren, een ietwat verwarde professor die geinig les geeft omdat hij er meestal erg verward bij loopt. Hij heeft namelijk de gewoonte om ongeveer de helft van zijn zinnen maar half af te maken. Het college was wel erg interessant, het ging over communicatie en emotiemanagement in het coachen, veel praktischer dan de meeste andere colleges.

In de namiddag waren we uitgenodigd voor een rondleiding in het hoofdgebouw van de medische faculteit, de oudste nog bestaande van Europa en waarschijnlijk ook de wereld. Een mooi gebouw, maar het interessantst leek ons toch het eeuwenoude medische museum. Dat was echter gesloten wegens verbouwingswerken. Maar we hadden mazzel: speciaal voor ons zouden ze het openen. Een poosje later blijkt echter dat onze rondleiders zich bedacht hebben en dat het toch niet kan, één of andere hoge jaap was aanwezig en liet het bezoek niet toe. Als we om vijf uur nog eens terugkwamen mochten we er wel in, want dan zou hij weg zijn, maar maximaal met tien personen. Balen.

De groep voor de kathedraal die deel uitmaakt van de medische faculteit.

Dan zijn we maar iets gaan drinken in een kroeg die achteraf gezien een homobar bleek te zijn, alvorens met zijn vijven terug te keren naar de medische faculteit. Daar bleek dat ze ons belazerd hadden: de vrouw die ons een bezoekje beloofd had zei dat ze ons niet verwachtte en dat ze ons niet kon binnen laten. Malle jongens, de Fransen. Na dit akkefietje ben ik als de weerga naar de workshop van Gustavo gepleurd, die zou een experiëntiële teambuildingssessie organiseren, maar op net hetzelfde moment als het museumbezoek. Ik had voor het museum gekozen omdat ik al meerdere ervaringen heb opgedaan met die methode, maar nu dat niet doorging wilde ik maar wat graag aansluiten. Het bleek jammer genoeg over een methodiek te gaan die ik zelf al meermaals gebruikt heb, ik heb dus weinig bij geleerd. Maar het was toppie.

Die avond zou Denemarken tegen Noorwegen spelen, handbal, een erg populaire sport in Scandinavië. Onze vijf Denen wilden dat uiteraard gaan bekijken en het leek ons best wel mieters om mee te gaan kijken. Wij dus naar het centrum, wezen zoeken naar een cafeetje met groot scherm. We boften: het duurde niet lang of we zaten gezellig in een kleine kroeg voor de buis, vier van de vijf Denen en de Belgische delegatie, die zich omwille van de afwezigheid van de enige Noorse voor de gelegenheid als Noorse supporters vermomd had. “Hey ja Norge! Segen är vå! Vi är vinner!”

Denemarken zou overtuigd winnen, dus heb ik van de Zweden maar een Deens lied leren scanderen, wat de Denen natuurlijk uitermate geinig vonden. Ondertussen waren namelijk ook de Zweden, de Finnen en de Nederlanders gearriveerd, een mobieltje kan soms toch handig zijn. Het werd een hartstikke gezellige avond met bijna de hele groep, onwijs gaaf. Om één uur sluiten hier echter alle cafees: opsodemieteren. We zijn er dan maar vandoor gegaan, op zoek naar een club, die zijn hier tot drie uur open.

Links het Noorse front, rechts de Deense spionkop. Je kijkt vanuit het standpunt van de televisie.

Jammer genoeg viel het hele zootje uit elkaar in kleine subgroepjes. Ik belandde na een doelloos tochtje door het stadscentrum met de Denen Andreas en Ulrich en de Nederlandse Ninie in een taxi, die ons voor vijf euro per persoon naar het hotel voerde (de tram reed op dat moment niet meer). Ondertussen was ik gescheiden geraakt van Pieter, mijn kamergenoot, die was met de Noorse aan het sjansen. Die gozer heeft zijn sleutel verloren en had nu de mijne op zak, best wel sneu dus. Van de Denen hoorde ik dat die nogal tipsie was en ondertussen voor pampus in zijn bed lag. Na wat vergeefs kloppen zag ik mezelf al op de bank van een andere kamer slapen, maar gelukkig bracht de vriendelijke man achter de balie soelaas.

Ik ben dan toch nog iets gaan drinken op de kamer bij de Denen, die ook gezelschap van de Zweden hadden gekregen. Pas om vier uur waren we uitgekakt, dus na een kort nachtje zat (heb je hem*) ik alweer in de les. De proffen, een Finse in de voormiddag en een Zweed in de namiddag, hadden maar wat snel in de smiezen dat de groep weinig pit had. Er stonden verdacht veel laptops (de A als een E uitspreken) op de banken, en die werden bepaald niet allemaal gebruikt om nota van de les te nemen. De lunch was dan ook een vrijwel collectief bezoek aan het Amerikaanse deel van het studentenrestaurant: vet eten, dat smaakt het lekkerst bij een kater.

Vanavond zijn we wezen handballen in de sporthal van de unief. Hoewel, “we”, ik heb niet echt meegedaan, mijn beenvliezen doen weer moeilijk. Ik heb rustig wat balletjes gegooid en enkele rondjes rond de piste gelopen. Al bij al nog een gezellige avond, ik heb in de sporthal (zittend tussen degenen die niet aan het spelen waren) ook wat Zweeds gestudeerd. Met een Noorse en twee Zweden in de buurt is er altijd wel iemand om even om verduidelijking te vragen. Dat gaat erg lekker zo, het loopt op wieltjes.

Nou goed, net een deugddoende douche genomen, het wordt zo stilaan tijd om in bed te kruipen. Ik zou graag nog wat gaan socializen met wat scandinaviërs, maar de vermoeidheid begint weer te wegen. Welterusten en tot de volgende keer, dan kan ik weer heerlijk in de vertrouwde, eloquente, Molse lingua franca oreren.

Doeieie!

*Ik ben overigens niet dronken geweest, ik zit nog in een medisch experiment

Genen tijd

2009-01-20T14:27:00.000-08:00

Dat is zo wat de rooien draad, buiten internationale uitwisseling: heelder dagen constant Engels klappen, zelfs als ge met Vlamingen of Hollanders klapt, omdat er altijd ander bij zijn.

De Belgen met één of anderen Duitse pils aan ne Fransen toog: Claus - Thieu - Lommelen

Zaterdagmorgen, 17 januari 2009, Charleroi International Airport. Op mijne rugzak zit ik te wachten op de drie reisgenoten van de Belgische delegatie: Pieter Claus (Torhout), Mathieu – Thieu – Meeûs (met een vogelke op de U – Heist-op-den-Berg) en Ton Van Os (Poortvliet), nen Hollander die zich listig als Belg vermomd heeft tijdens de selecties en zo aan de K.U.Leuven is ingeschreven geraakt. Maar ’t is ne plezante. Met dien Hollander en die West-Vlaming is de Belgische delegatie op zich al een betrekkelijk internationaal gezelschap. We zijn het nog nie helemaal eens over de voertaal.

Voor den eerste keer in mijn leven heb ik gevlogen zonder aan ’t vensterke te zitten. We hebben dan maar van Brussel tot Montpellier zitten schaken, ikke en de Claus. Ginder aangekomen pakken we den tram, volgens het keurig uitgeschreven stappenplan van professor Christophe Gernigon, de plaatselijken organisator, bereiken we het hotel, waar we de prijs voor ene nacht te horen krijgen en rechtsomkeer maken naar ne jeugdherberg in ’t stadscentrum. We waren nen dag te vroeg, om goeiekoper te vliegen en al wa van de stad te kunnen zien.

We komen aan in die jeugdherberg, smijten ons bullen in een kamer en trekken de stad in. Zalig middeleeuws doolhof vol klein pleintjes, echt prachtig. Op zoek naar een restaurant hossen we half het centrum af, den dag vloog om. ’s Avonds gekaart, we zijn tenslotte mee vier, en redelijk vroeg in onze nest gekropen. Want de volgende morgen hebben we de rest van de stad verkend. Sportief als “ze” zijn hebben “we” ook wat met de frisbee liggen smijten in ’t park. Prachtig groot aquaduct gezien en dan vertrokken naar het moderne centrum, Antigone. Een soort enorm complex van gebouwen en parken, compleet met restaurants, winkelketens, een mediatheek, een Olympisch zwembad en natuurlijk honderdduizen kantoren. Allemaal met namen uit de Griekse mythologie, en vol met beelden in diezelfde stijl. Prachtig allemaal.

In de namiddag hebben we het kalmer aan gedaan. Het kwam er hoofdzakelijk op neer da we terug naar ’t hotel “tsjolden” (we zitten me ne Wets-Vlaming) en daar wa gingen kaarten/uitrusten, aangezien we blijkbaar ons kamer pas kregen als de prof die ze gereserveerd had zou opdagen, om 18 uur. Intussen wel al een paar Finnen en een Duitse tegen ’t lijf gelopen. Kwam eigenlijk goe uit want ik moest nog een presentatie schrijven over de thesis die ik volgende semester ga doen. Elken dag moeten er twee studenten hun onderzoeksplannen voorstellen aan het internationaal gezelschap, zodat die vervolgens kritiek en suggesties kunnen geven. Maar we zijn aan ’t afdwalen. Tegen zes uur staan er een vijftiental studenten uit een vijftal landen in de hal van ’t hotel, wachtend totdat twee iets oudere mannen hun verhaal tegen de receptie gedaan hebben. Het blijkt om Christophe Gernigon en Erwin Apitzsch – mijne Zweedse promotor – te gaan. Ze nodigen ons uit op een verwelkoming in een zaaltje, een overzicht van de komende twee weken. Daar blijkt onder andere in dat Ben Lommelen uit België de spits mag afbijten met zijn thesispresentatie, de volgende middag. Ik antwoord overtuigd ja op de vraag of mijn voorbereiding klaar is, al heb ik er dezelfde avond nog de laatste hand aan moeten leggen. Den Erwin sprak mij ook al vrolijk in ’t Zweeds aan, al kon ik weinig anders zeggen dan ja en bedankt. Ik heb de mens verteld dat ik Zweeds wil leren en probeerde daarom ook altijd ’t Zweeds te mailen. Klappen daarentegen is nog wel een pakske moeilijker, maar de mens leek zowaar enthousiaster dan ikzelf.

Na die verwelkoming mochten we ons kamers intrekken. Eindelijk een doucheke enzo. Jonge, dat is hier luxueus. Een poepchikke kamer met flatscreen TV, frigo, ligbad, kitchenette (keukenske klinkt minder chik) en een klein balkonneke om het kompleet te maken. ’t Is drie sterren.
Direct daarna zijn we gaan eten in een supermarkt vlakbij, al chance dat dat open was, ’t was zondag en intussen al een uur of 10. Daarna zijn we wederom nie al te laat in onze pot gekropen, de volgenden dag zouden de lessen beginnen.

Maandagmorgen, 8 uur, den Thieu komt ons wakker kloppen. Ik lig op de kamer met de Claus en wij hebben allebei niks om ons te wekken. Hopelijk blijft da goe gaan. Ik ben in ieder geval al letterlijk elke morgen spontaan iets te vroeg wakker geworden, dus da’s zalig. Om 9 uur opent de supermarkt vlakbij, maar om 9 uur begint ook de les. 25 man in nen aula die allemaal niks gegeten hebben. Voor den eerste keer zien we nu ook alle deelnemers samen, want sommige waren ’s nachts nog aangekomen. Die deelnemers zijn nen hoop streefbollen en vakidioten uit alle hoeken van Europa. (voor deelnemers die dit lezen: dat zijn Molse woorden met “satirische” inslag) We hebben volk van Spanje (Gustavo), Denemarken (Cecilie, Ulrich, Andreas, Casper), Zweden (Mikael, Jonas) Noorwegen (Katarina), Finland (Iiro – met twee I’s geen L – Johannes, Karoline, Melina, Saara en Peter), Duitsland (Katja), Griekenland (Georgou) en natuurlijk, hoe kan het ook anders, Ingeborg, Jim en Nini. Ge raadt het al, de Hollanders, ge komt ze overal tegen. Scandinavië is een beetje oververtegenwoordigd en de Finnen spannen de kroon, ook wat betreft mottige namen. Zo zijn er namelijk nog twee figuren die met de namen “Kwok en Knud”, door het leven moeten.
Nu goed, na een welkomstwoord door den decaan van de faculteit biomedische wetenschappen (staan recht op: “een dokter preekt de matigheid, en was hier grote rolder”), de oudste nog bestaande ter wereld, stelt Gernigon zijne goeie vriend Marin (Montpellier) voor en we zijn vertrokken voor een voormiddagske visual skills, of die trainbaar zijn, en hoe ge dat dan wel kunt doen. Ik bespaar elle de details. Vlak voor ’t middageten mocht ik dan de spits afbijten met een presentatie over een onderzoeksdesign over een onderzoek naar aandachts- en communicatiestijlen tijdens time-outs in Zweedse handbalploegen in de eerste klas. (den titel belooft alvast lijvig te worden) Ook hier weer nie te veel details, want ik weet nog geeneens zeker of ik daar ook echt mijn thesis over ga doen. Ik moest een presentatie af hebben en ik heb nog geen concrete ideeën, plus ik zat met examens, dus heb ik gewoon een onderzoeksdesign van den Erwin in een presentatie gesmeten. (met vermelding daarvan, uiteraard) Blijkbaar was ’t nog nie slecht want ik heb meerdere spontane positieve reacties gekregen, zelfs over mijn Engels, plezant.

Die namiddag was ’t les van de Apitzsch (Zweden) zelf, ik heb nogal ogen getrokken. Die mens blijkt bezig te zijn met exact hetgeen waar ik kompleet zot van ben: experiëntieel groepsleren, daar draaide het allemaal zowat om, heel de namiddag actief bezig met groepsdiscussies en –opdrachten. Ik heb op die moment besloten om toch nog eens goed te klappen over mijn thesisonderwerp en da heb ik diezelfde avond ook mee succes gedaan. Al is da ook negatief nieuws, want nu moet ik tegen te zaterdag een volledig nieuw thesisvoorstel uitschrijven (eigen initiatief), en ’t is hier belachelijk druk. Maar ale, ik zen der wel gemotiveerd voor.
Die avond was ’t welkomstfeestje, de Gernigon had er werk van gemaakt. Die mens heeft ons hotel tegen een fikse korting kunnen regelen, heeft ervoor gezorgd da we gratis internet hebben op ’t hotel (normaal 6 euro per dag) en op de campus, da zijn onderzoeksgroep het afscheidsfeestje betaalt (hij verontschuldigde zich zelfs voor ’t feit da we ’t eten zelf moeten betalen, maar den drank is van de verniet) en dat de faculteit de welkomstdrink betaalt. Ge hoort mij nie klagen, we worden langs voor en langs achter gediend. Ze zijn hier echt zot gastvrij. Op dat feestje kwamen we trouwens ook stijlvol drie kwartier te laat binnen. De Gernigon was slecht gezind, de vicerector van de universiteit had al die tijd op ons gewacht voor ’t welkomstwoord. Meneer Gernigon had er echter geen rekening mee gehouden dat de les pas om 5 uur gedaan was, da we dan nog langs de winkel moesten (was den eerste moment dat da ging tijdens het programma), moesten eten en naar die receptie vertrekken, een reis die een uur duurde. Daar hadden we alles samen twee uur voor en de tram had onderweg panne. Dikke pech voor meneer de vicerector, maar niks aan te doen.
Na dat feestje, dat tot half negen heeft geduurd, hebben de aanwezige Franse studenten ons uitgenodigd om naar een studentenkeet te gaan. Twee gesloten clubs later karen we een cafe binnen. Bijzonder weinig uitgaansgelegenheid voor zo’n grote stad. Voor den afstand die we daar afgelegd hebben hadden we in Leuven vijf fakbars en tien cafees gepasseerd. Mar ale, ’t was nog ne geweldigen avond. Frans klappen met nen Hollander aan den toog, wie kan da nog vertellen. Later op en avond ook eens met de Zweden ene gedronken, enorm motiverend om te oefenen. Het klappen is nog Engels, mar ik weet er wel gebruik van te maken om mijn Zweeds op te krikken. Tegen ’t einde van den avond (toch al om 2 uur, ma meer zat er echt nie in met die lessen en da gereis) zijn we ook nog is allemaal – toch degenen die der nog waren, uiteraard alle Belgen – door de Fransen aan ’t hotel afgezet. Zalige mannen.

Op den tweede lesdag, verrassend fris na zes uur slaap en ne “zware” nacht, stak een zwaar sportkotgevoel de kop op. Ik voelde mij terug het 18-jarig Apollonerke van zes jaar (!) geleden. Professor Delignières (Montpellier) gaf een interessant overzicht van zijn onderzoek naar ‘t ontwikkelen van motorische vaardigheden, een psychologische benadering. In de namiddag was ’t Vana Hutter (Holland) met een les over “mental skills”. Geweldig interactieve stijl van lesgeven, plezante namiddag.

’s Middag gaan we hier trouwens eten in de lokalen Alma: gelijk in Leuven hebben ze hier ook een studentenrestaurant met verschillend menu’s. Het verschil is hier dat het een complex van klein restaurankes is, allemaal in een eigen thema: Pizza bij den Italiaan, friet mee hamburger bij den Amerikaan en dan is er nog een Europese en een Aziatische afdeling, maar daar heb ik nog nie gegeten. Elke menu ligt onder de drie euro en der is ofwel drank ofwel twee nagerechten inbegrepen, echt zot allemaal.
Deze namiddag ben ik met den Thieu, de Hollanders en de Duitse bij den Amerikaan gaan eten (kunde nog volgen?). Mekander constant uitlachen met het dialect, echt zalig. Ik ben ook wa meer met de Zweden beginnen omgaan. Ze zijn ’t al gewoon dat ik afkom met onnozel grammaticale vragen, waar de mannen gewoonlijk zelf nie op kunnen antwoorden aangezien die dat automatisch doen. Mar ale, we zijn eindelijk goe bezig mee Zweeds leren, da doe deugd.

Het cliche over het leren van talen gaat toch weer op, ik heb op enen dag zowel in ’t Grieks als in ‘t Zweeds leren schelden (zonder der zelf om te vragen). Daarom bij deze een kort intermezzo voor iedereen die (modern) Grieks of Zweeds verstaat: “Malakas” en “Din fölen fan”, astemblieft.

En dezen avond dan mee veel moeite en in drie stukken dezen tekst bijeen geschreven. Want het internationaal ontmoeten gaat natuurlijk constant door, ondanks het strakke schema, en ge moet dan wel stoem zijn om achter een computerke te kruipen. Zo zijn we bijvoorbeeld met de Belgische delegatie bij de Jim, den Hollander, en den Georgou gaan eten en daar wa blijven plakken natuurlijk. Zien naar filmkes van Griekse folkloristischen dans (we zitten mee nen danser) en een pint drinken. Precies ne jamboree, voor degenen die daar van kunnen meeklappen.
Ale, ’t is dus maar rap ineengeflanst, mar het zal moeten volstaan, want ’t is weer meer as slapentijd.

Tot over een paar dagen, als ik nog eens tijd vind.

Bisnummer (*1)

2009-01-13T12:59:00.000-08:00

Wegens de niet-aflatende positieve reacties op mijn blog in Ecuador(*2), en op algemeen verzoek(*3) stel ik u met enige trots het vervolg van mijn reisverhaal voor.

Ik ben intussen negen maanden terug in Leuven (in Mol heb ik zo goed als niet gezeten) en het wordt weer tijd om mijn valiezen te pakken. De reis gaat deze keer naar Montpellier. Ik ben momenteel nog de laatste schoolwerkskes aan 't afhandelen (21 papers op een semester, ge zou voor het voor minder afbollen) en deze zaterdag pak ik met mijn drie jaargenoten de vlieger naar de Côte d'Azur.

Bedoeling is dat we ginder twee weken "intensieve cursus" gaan volgen. Ik weet nog niet of het de lessen of de feestjes gaan zijn die het intensief maken, maar ik gok op allebei. De lessen duren dagelijks van 9 tot 5 en we krijgen maar één dag weekend. Daar komen 35 met hun gat in de Franse boter gevallen studenten uit 14 Europese universiteiten op af, om les te krijgen van de grootste Europese namen in de sport- en bewegingspsychologie. Overdag extreem interessante lessen, en 's nachts, ja dat behoeft weinig uitleg denk ik. Laat ons het maar op "intensief" houden.

't Zotste van al is nog dat heel dat project deels op Europees interuniversitair netwerken gericht is en daarom - u kan het al vermoeden als ik met dergelijke woorden begin te smijten - vet gesubsidieerd wordt door de KUL en door Europa. We krijgen ons reiske (hotel inclusief) voor 75 procent terugbetaald, hoe vet is da.

Met het oog op de periode februari-juni heb ik trouwens ook weer ne schone nieuwjaarsbrief geschreven aan ons Alma Mater. En met succes, een dikke beurs onder mijn gat en een uitnodiging van professor Erwin Apitzsch uit Lund, in Zweden. Ik mag daar mijn thesis gaan schrijven. Dat laatste wendingske zal ervoor zorgen dat er direct al een pak minder jaloers zijn, de meesten hebben er zwaar genoeg van na één thesis. Ik begin eigenlijk met veel goesting aan de tweede. 't Zal iets zijn ronds groepsdynamica binnen sportteams, maar wat exact, daar moet ik nog eens goed over klappen met den Erwin.

't Gaat allemaal bijzonder vlot eigenlijk. Hoewel ze van overal roepen dat het in Lund nie te doen is om een kot te vinden en dat ge u blauw betaalt als het dan toch lukt, heb ik via wa zoekwerk op internet en ene goeien ouwen echten brief op de post een contract kunnen fiksen voor een stulpke op 200 meter van wat intussen al mijn derde unief zal worden. 3100 kronen per maand, dat zijn 310 euro's, geen geld voor een kot ginder. Goeiekoop en dichtbij, daar moet iets achter zitten. Zij maar gerust: 't is 7 vierkante meter groot, dat is dus zjust genoeg plaats om uit bed te stappen zonder tegen de muur te lopen. Gelukkig heb ik al zeven jaar kunnen ervaren dat een kot alleen dient om te slapen. Ik hoop alleen dat er een klerenkast in dat hol past, da'k mijn valies eens kan uitladen.

Met mijn kot in Leuven ging het ook allemaal verrasend vlot. Vandaag is de Pierpaolo Spinelli (we noemen hem al Pierre of Spirelli) ingetrokken, nen Italiaan die het voor de rest van 't jaar overpakt, en mij aldus voorziet van financiën om Zweedse pinten te gaan pakken. Hoewel, iedereen weet dat het in Zweden nie voor 't schoon weer en de goeiekope pinten zal zijn. De vrouwen kunnen dus maar beter meevallen ginder.

Maar eerst Montpellier dus. Morgen werk ik mijn laatste twee papers af, overmorgen begin ik aan mijn thesis en een presentatie die ik daarvan moet geven in Montpellier, de vrijdag hoos ik hem naar Mol en de zaterdag zijn we vertrokken.

Binnenkort meer nieuws!

(*1): in de niet-academische betekenis, naar ik hoop
(*2 en 3): u merkte ongetwijfeld de licht ironische bijklank

Vaders, houd uw dochters binnen

2008-04-24T07:16:00.001-07:00

De Lommelen is terug in 't land.

Eigenlijk ben ik hier exact twee weken te laat mee, maar ik heb ergens een reactie horen waaien dat het spijtig was dat den blog geen einde had. En dat was eigenlijk wel waar.

Er zijn nog hopen verhalen te vertellen, maar ik ga niet langer den interessante uithangen, de rest is voor aan den toog, tijdens de les, op den trein, ...

Ik hoop dat gelle der op dees manier ook wat van genoten hebt.

Lommelen

studia reliquimus, patria repetimus

2008-04-07T11:30:00.000-07:00

Beste vrienden

De vlucht zou moeten landen deze woensdag om een uur of 9 ´s morgens in Brussel.
Dat betekent woensdagmiddag terug thuis, donderdag, vrijdag of zondagavond terug in Leuven en zaterdag terug op de scouts.

Sa broederkes, ergo bibamus!

aan de pillen

2008-04-05T15:46:00.000-07:00

Ale, door het reizen genen tijd niemeer om nog veel te zeveren (hoera) en dus een extreem kort nieuwske:

We zijn in Quito vriendelijk ontvangen door de familie Pavón (zie eerste verslag) en wonen daar nu een paar dagen, tussen de reiskes door.
We zijn naar de kust geweest, waar er bijna alleen negers wonen, en hebben nog eens in de zee gezwommen.
We zijn naar Otavalo geweest, de grootste en beroemdste handwerkmarkt van Latijns-Amerika.
Vandaag zijn we naar de grootste waterval van Ecuador gewandeld, in de jungle. 150 meter den dieperik in, schoon.
Met al dat gekust en gejungle hangen we nu ook vollembak aan de malariapillen, de bijwerkingen zijn hallucinaties en dergelijk. Als we dus mottig doen bij terugkomst ...

Tenslotte is ons vader het Ecuadoriaans eten al een tiental dagen kotsmuug en dat vind ik best wel lollig. Ik kan er nog altijd van genieten.
(doch voor de beafsteak frit bij thuiskomst wil ik alvast reserveren, het moet wel ne frit van een fritkot zijn en ik wil hem zelf gaan halen)

Klenne, merci dat ge er "zo gastvrij mogelijk" gaat uitzien. Ik zal er van mijne kant zo stinkend en mottig mogelijk bij lopen om niet te zwaar omhelst en afgelekt te worden.

Vermoedelijk gaat er geen verslag niemeer van komen, dus tot thuis, tot in Leuven, tot in de hut, of tot in Mol.

Salu

2008-04-01T09:02:00.001-07:00

Over Cajas, Incaruines, en vooral afscheid

Ik gaan het kort houden want ik moet ons vader in `t oog houden. Ik moet die zeggen wat hem mag eten en wa nie, waar hem mag komen en waar nie, hoeveel geld hem daarvoor moet meepakken en zeggen dat hem voor den donker thuis moet zijn. Da valt nog nie mee.

Wafels

Vrijdagavond zijn we gaan wafels bakken bij de tantes Ramirez, èèn daarvan is die moeder die ik beloofd had te leren wafels bakken. Dikke feest, allemaal zo zot als een deur. We moesten wat vroeger komen, want we moesten komen eten. Ne zaligen barbeque.
De familie Bernal, waar we afgesproken hadden voor het wafels bakken, hebben ne nieuwen hond gekocht, aangezien de vorige onder nen auto gesukkeld is. De kinderen (twee daarvan waren mijn scouts) hebben hem Ben genoemd.

Cajas

De volgenden dag hebben we ons wandelschoenen aangetrokken en zijn we naar Cajas gegaan. Mijne zesde keer al, geloof ik, maar het blijft plezant. Met ons vader een wandeling van een vijftal uur gedaan, de mens kon goed volgen, ondanks de ijle lucht waar hem nog niet aan gewend is. Hij zal nog goed met de velo gereden hebben denk. Uiteraard hebben we gelift, maar omdat we redelijk laat waren kunnen vertrekken en ik `s avonds een volgend afscheidsfeestje had hebben we het toch nog grotendeels met de bus gedaan. Slechts een kwartierke in de laadbak, maar dat moest ons vader hebben meegemaakt, vond ik.
Voor foto`s van deze wandeling: zie het verslag van “chanceo p 4000 meter”, ergens in de eerste maanden. Dat was dezelfde, we hebben nu genen tijd om foto`s toe te voegen.

Feest

Die avond was `t afscheidsfeestje van de mannen van `t muuziekgroepke. Althans volgens de uitnodiging van de Jorge Luis, die wederom alles regelde. Bij aankomst bleek het om een dik feestje bij hem thuis te gaan, met vooral volk uit zijn scoutsgroep, maten van overal en iedereen en natuurlijk het muziekgroepke. Ongelooflijk plezant. Ons vader is nie mee gegaan omdat het vond dat hem niks te zoeken had op mijn afscheid. Misschien was dat wel de beste optie, want ik kwam om zes uur `s morgens thuis. Ik denk dat hem ook moe was van `t reizen, `t zal de leeftijd zijn eh.

Pech en chance

Acht uur `s morgens. Twee uur slaap, tijd om naar Ingapirca te vertrekken, de grootste en best bewaarde incaruiïnes van Ecuador. Na een stevige busrit van een uur of twee komen we aan om half twaalf, met de aankondiging dat de bus terug vertrekt om één uur. Dat leek ons niet al te veel tijd. Bovendien was ik mijne kodak in de haast vergeten en hadden we onze gratis gids (want hij wilt Engels leren) niemeer kunnen contacteren. Nogal wat pech dus.
Van den andere kant bleek anderhalf uur voldoende, vonden we al rap een wegwerpkodakske en sloten we aan bij een groep met gids zonder dat daar iemand iets van zei. Ook nogal wat chance dus.
Tenslotte heb ik met een gladgestreken gezicht met sproeten aan den inkom den toegangsprijs “voor twee nationalen” kunnen versieren. Dat werkte, hoe gek is da. Voor de prijs van twee pinten allebei binnen.

Tot in Zweden

Die avond was het afscheid van de mannen van groep zes (nog eens) en van de Pepe en de Coco. Met die van de zes ben ik gaan eten (ons vader ging weer nie mee, om begrijpelijke redenen) en nadien een filmke gaan zien op mijn kot. Die mannen hadden ook allemaal cadeaus bij, echt prachtige dings. Een scoutsklak, foto`s, souvenirts van Ecuador, een vlag van Ecuador die nog gediend heeft op de weredljamboree, … Ik van mijne kant had dasringen voor iedereen geknoopt. Wat mij betreft een pak schraler, maar wel heel persoonlijk, ik ken niemand die die knopen nog kan leggen. En ik heb er toch een 40 dollar in moeten steken, want dat is met degeleijke klimkoord gemaakt die in Cuenca enorm duur is. En tenslotte heb ik ook nog eens een T-shirt gewisseld met de José, de groepsleider.
Tot in Zweden, dat heb ik hier dikwijls moeten horen. In 2011 is daar de volgende wereldjamboree, waar veel volk naartoe wilt uit Cuenca.
Ik heb die avond ook 300 dollar afgegeven namens de scouts van Mol. Dat zou het begin van een uitwisseling moeten zijn. De mannen waren er alvast geweldig enthousiast over. Ze gingen zelfs in het Engels verslag uitbrengen van wat ze er zoal mee gaan aanvangen.

Die nacht was het tijd voor het afscheid van de Pepe en de Coco. Helaas was de Coco in slaap gevallen, want hij beantwoorde zijne GSM nie. Met de Pepe heb ik dan wat zitten klappen, een afscheidswoord in mekanders boek geschreven en in mineur afscheid genomen. Van beide kanten met weinig goesting.(in afscheid en in drank)

Quito

De volgende morgen, drie uur later, staan we op om ons (vooral mijn) valiezen te pakken, de laatste prullen te regelen en te vertrekken naar Quito. Zot hoe lang dat geduurd heeft, de volle acht uur. Tegen twee uur geraken we dan toch op de bus. Ik moest hier nog kweet niet wat allemaal regelen, geleende dingen terugbrengen (zoals bijvoorbeeld een gitaar), de laatste panfluit kopen, afscheid van enkele mensen nog, … Dat heeft toch nen impact gehad, dat verblijf, ook al was `t maar zeven maanden.

Intussen zitten we in Quito. We zouden vorige nacht naar Esmeraldas vertrokken willen zijn, maar door slechte wegen en vooral ook aardvershuivingen en overstromingen in Quito kwam de bus nogal laat aan: half 1. Te laat om nog bij Lida binnen te vallen, een scoutsvriendin waar we onze overtollige bagage mochten achterlaten tijdens het reizen. Dezelfde bij wie we in septemder bijna een week gewoond hebben. Een hotelleke dan maar, en deze morgen naar de familie Pavón. Nu zitten we op de bus te wachten, over een half uur vertrekken we naar Esmeraldas, naar de negerkes.

Binnenkort dus een verslag uit een stukske Afrika in Ecuador.

De groeten van vader en zoon

Jumping is not a crime

2008-03-28T15:07:00.000-07:00

Over ons vader zijn aankomst in Quito,
“swing jumpen” en andere extreme sporten
en de eerste Ecuadoriaanse vetzakkerij die ik hem heb voorgeschoteld.

Een levering in Quito

Zondagmorgen. Opgestaan om zes uur, tegen iets voor negen sta ik op de eindhalte van de bussen. De bus vertrekt om negen uur, ik zou een reis van een dikke tien uur maken. Aangekomen in Quito ontdek ik tot mijn eigen verrassing dat ik al alleen mijne weg vind met het openbaar vervoer daar. (dat is een erg goei systeem van een soort trams en bussen) Dat betekent een dikke vijf dollar taxikosten uitgespaard.

Tegen een uur of acht kom ik aan op de luchthaven. Ik herken de plaats waar wij den allereerste moment op Ecuadoriaansen bodem door de scouts werden verwelkomd. Confrontatie met den terugkeer, ik heb dat nodig.

De vlucht is bevestigd en komt volgens de teeveekes op tijd aan. Met de tijd komen daar echter minuten bij en ik heb toch een dik anderhalf uur staan wachten. Het eerste wat ons vader in Ecuador overkwam was de flits van mijne kodak in zijn gezicht. Welkom, in Quito, maar herinneringen zijn belangrijk.

Door die vertraging valt mijn eerste plan al in het Ecuadoriaanse water. De laatste nachtbus naar Baños, onze volgende bestemming, is al vertrokken. Dat wordt een hotel zoeken in Quito. We vinden nog heel gemakkelijk een vrije kamer aan 19 dollar, vlak naast de eindhalte van de bussen waar we de volgende morgen vertrekken.

Stipt om zeven uur, iets vroeger zelfs, stonden we klaar aan het restaurant, voor het ontbijt. We mogen daar al direct een uur wachten. Ons vader maakt kennis met de Latijns-Amerikaanse onstiptheid. Wanneer we vragen wat er aan de hand is blijkt zijn horloge nog op de tijd in Atlanta te staan.

Eindelijk reizen

Na een busrit van nog eens een uur of vijf komen we aan in Baños. Dat betekent baden of WC´s. Zo genoemd naar zijn warmwaterbaden, water dat van de nabijgelegen actieve vulkaan Tungurahua komt. Ik koos dat als eerste bestemming omdat ons vader daar wat zou kunnen relaxen na zijn reis. Dat is er precies niet echt van gekomen.

Aan de bushalte worden we al direct een kamer van 5 dollar per nacht aangesmeerd. En ´t zag er nog goed uit ook. De toeristen zijn hier welkom, de stad leeft erop. Na een kort verkenningstochtje blijkt dat het hier knoervol bureaus van adventureactiviteiten staat. Maar echt knoervol, in elke huizenblok een stuk of twee-drie. Ze bieden allemaal dezelfde activiteiten aan, prijzen die aan met dezelfde foto´s en vragen exact dezelfde prijs. De toerist mag afbieden van 30 naar 25 dollar. Dat was niet zuiver, en later bleek dan ook dat heel Baños een imperium is van één enkele keten.

Ons eerste middagmaal, een dagschotel, was direct een schot in de roos. Guatita, een stoofpotje van schapenmaag. Ons vader zat er niet voor te springen, maar het is hem toch meegevallen.

Dezelfde namiddag laten we ons overtuigen om deel te nemen aan een toeristische rondrit langs de watervallen. In een buske met toersiten van andere hotels. We hebben dat afgboden van zes tot drie dollar (ongetwijfeld ingecalculeerd door die mannen) en zijn als twee enigen het buske opgestapt. Op stevige housebeats, voor de toeristen, vatten we de reis aan. Dat heeft natuurlijk niet al te lang geduurd, ik ben eens met die kerel gaan klappen en heb hem zijne latino-CD laten opzetten. Waar trekt dat op.

Als dikke Duitsers werden we rondgereden door een kloof met aan alle kanten watervallekes. De foto´s die de tour aanprezen waren van onderaf getrokken, wij kregen ze alleen langs boven en uit de verte te zien. Toch schoon.

“Alles zit vol”

Na een waterval of drie komen we aan een punt met twee bruggen. Eén of andere wacko die zichzelf voorstelt als José biedt mij een prong van de brug aan en vraagt of “mijne maat” het ook niet ziet zitten.Ons vader moet daat niet lang over nadenken en beslist om het kalmaan te doen. Ik moet daar niet lang over nadenken en begin te onderhandelen. Van vijftien naar tien dollar. Daar kunde gene swingjump voor laten liggen. Het trekt op bunjee jumpen, maar het is met touwen in plaats van elastieken. Ge duikt van een brug zo ver mogelijk weg van de brug de diepte in, waar het touw, dat onder de brug door aan de andere reling vasthangt, u terug richting brug trekt en met een pendulebeweging uw schok breekt. Klinkt allemaal goed, maar tegen dat ik op die reling sta ben ik er ineens een pak minder zeker over. “Dat er daar eerst maar eens ene van elle afspringt, ik moet dat gezien hebben voor ik veertig meter de diepte induik.“ En zo geschiedde. Den tweede keer stond ik al met heel wat minder poepers op de reling en ben ik zonder veel aarzelen richting rotsen gedoken. Kort maar fantastisch.

We zetten onze consumptietoeristentocht verder en aan het einde van de rit mogen we nog efkes te voet naar een waterval wandelen en daar een plonske gaan pakken. Het was nogal koud en we hebben het daar bij gelaten.

´s Avonds terug in Baños zijn we nog eens zo´n extreme sportenbureake binnengestapt om daar iets te gaan boeken voor de volgende dag. Veiligheid is onxe prioriteit, zij de eigenaar mat een knieverband aan zijn been. “Doe ons maar twee keer rafting.”

Die avond zijn we in een heet bad gaan uitblazen tussen de tetterende Ecuadorianen en nadien een pint gaan pakken in een salsabar. Ons vader vond dat maar niks, de muziek en ´t dansen, maar dan had hem maar in Mol moeten gaan volksdansen ofzo.

“Ramming ... speeeeed!”

De volgende morgen staan we stipt om negen uur aan het bureau, om daar een uur te mogen wachten voor het vertrek, samen met twee Amerikanen en twee Britten. (waardoor het aanmeren op het zandstrand op einde wel iets van de landing van Normandië had) We mochten onze posities in den boot kiezen, en ik spring daar natuurlijk direct vanvoor in. Ons vader keek bedenkelijk. Bleek dat degenen die vanvoor zitten “leider” zijn over de roeiers aan hunne kant. Toen werd hem helemaal wit. Uiteidelijk was dat gewoon enorm plezant, wij kregen het meeste water op onze frak in de stroomversnellingen.
Voor het te water laten van de boot krijgen we een hele les over de commando´s die den beul vanachter in de boot zal geven, en noodprocedures. Ons vader merkte nog op dat die kerel verdacht hard op de slavendrijver in Ben Hur trok.
Hij schepte er ook een enorm genoegen in om ons tegen rotsen, onder watervallen en in de wildste stroomversnellingen te sturen. Dat deden we achteruit, roterend en ene keer zelfs hangend buiten de boot. Prettig gestoord, maar geweldig plezant. De andere boot moest ook meermaals nen aanval van ons afslaan, rammen en spetteren met peddels.

Indiana Jones

Die namiddag pakte we de bus naar Riobamba, naar de enige nog werkende trein van Ecuador. (de rest van de sporen liggen overhoop door aardbevingen) “De Duivelsneus” is een afdaling per trein van een enorm stijle rots, elken toeristen moet die gedaan hebben. Vertrekken in Riobamba zat er helaas nie in, ook dat laatste stuk spoor was door aardverschuivingen beschadigd. Ze zijn er aan aan ´t werken.
Een nachtje Riobamba dan, wat rondgehoost in het historisch centrum (op een half uur hebde alles gezien) en de obligate cafe ingedoken. De volgende morgen vertrokken we om zes uur met de bus.

Aangekomen in Alausí is het een stormloop van toeristen (en één Ecuadoriaanse, die getrouwd is met nen Europeaan, deelde de stationschef in Riobamba ons mee) naar het loket. Met een listige, relatieve voorkruipactie weet ik ons in de eerste rit te krijgen. De minder gelukkigen moeten twee of vier uur wachten.

“Den trein” bestaat nog uit één wagon, zonder locomotief. Het geruct gaat dat ge op het dak van die trein kunt gaan zitten. Ik geloof dat Ecuador lang het enige land ter wereld is geweest waar dat nog was toegelaten. Was, officieel mag het niemeer. Maar na vijfhonderd meter, uit het zicht van de stad met de flikken, vraagt de machinist wie er op ´t dak wilt en laat de trein stoppen. Een dikke helft stapt uit en beklimt de ladder, de machinist incasseert één dollar per persoon. Lepe jongens.

Den trein heeft op sommige punten veel weg van pakweg een Indiana Jones Ride, het doorsnee Bobbejaanland is er niks tegen. Op en neer, bochtig, langs ravijnen ... Het is de moeite. Op de Duiverlsneus neemt de trein een wissel, om een stuk achteruit de berg af te rijden. De helling is immer te stijl om er een bocht in aan te leggen. Na een tweede wissel rijdt de trein terug vooruit, aan de voet van de afgrond. Werelduniek, naar ´t schijnt.

Tegen half tien verlaten Indi en zijn vader het mysterieuze treinstation, op zoek naar een route naar het mythische Cuenca.

Thuis

Na nog eens een rit van vijf uur (Ecuador is groot precies) komen we aan in mijn tweede studentenstad. Na het installeren trekken we ´s avonds de stad door. Op zoek naar schoon gebouwen en cafees. Die twee zijn hier omgekeerd evenredig (bedankt Bert Vervoort) en uiteindelijk belandden we in de uitgaansbuurt, waar we het op een cocktails hijsen zetten. Ik vond dat een dure keet, ik ben het niemeer gewoon, maar ons vader was uitermate opgetogen over de acht dollar voor zes cocktails.

Den donderdag moet ik nog nen dag gaan werken. Ik zit nog met dat loopproject. Ik heb dat niet afgesloten, in de hoop dat dat blijft duren. Dat is nog erg de vraag denk ik. Ondertussen stuurde ik ons vader naar het museum met archeologische site van de Inca´s in Cuenca.

In de namiddag was het mijn afscheidsfeest, eveneens verjaardagsfeest van Loli. Er waren een paar proffen (medewerkers in ACORDES) die ´s avonds niet konden komen, vandaar. Ze hebben mij geweldig formeel bedankt, niks dan goeds natuurlijk, en ze hebben mij een soort wollen masker/kap gegeven die een Cañari godheid voorstelt (locale bewoners voor de Inca´s) en een folkloristisch hemd. Ik had ons vader meegepakt en die mens had voor een paar Belgische bierkes gezorgd, en nen hoop pralinnen. Het werd erg gesmaakt. Ze beweerden dat den Duvel, den topper, lekker was, maar ik vraag me af of dat serieus was off uit beleefdheid.

Dat hebben we natuurlijk ook gedaan om nen Ecuadoriaan zijn eerste pint Duvel te zien ingieten. Het was lollig, maar door de gewoonte hier om maar een kletske in het glas te doen (zoals sterken drank) en dat uit te drinken voor ge bijschenkt bleef het effect beperkt.

´s Avonds moest ik dan nog een laatste les geven, over teambuilding. Het was de zesde. Aangenaam omdat de (nieuwe) klas bestond uit een vijftiental vrouwen en maar ene vent. Ze vragen mij om een half uurke vroeger af te sluiten. De kwalitiet van de les trok op niet veel door het zo rap rap te moeten doen. Maar de studenten hadden chips, een taart en drank voorzien voor de professor. Ik werd ineens ook uitgenodigd voor mijn afscheid, natuurlijk.
Dat is hier nogal typisch. De studenten die in de wijn vliegen met de proffen voor hunne verjaardag, de kloof van Leuven bestaat hier niet.

Nog eens goed geven

Die avond, onmiddellijk daarna eigenlijk, zijn we naar een salsabarreke gegaan. Het kan de laatste keer geweest zijn. Ik heb dus nog eens goed gegeven, geweldigen avond. Ons vader, die al op voorhand liet blijken niet te willen dansen, heeft den helen avond klapkes gedaan met de mannen. Soms met mij als tolk, want soms is het meer haar dan Engels bij die Ecuadorianen.
Dan kwamen er ook nog cadeaus. Van den Chino (ja dat is nen bijnaam), JIN uit groep zes, kreeg ik een emotionele bedanking en het vezoek om zijn Ecuadoriaans contingents-T-shirt aan te pakken. Die had hem aan toen we mekaar leerden kennen op de jamboree in Engeland.
De Pepe, met wie ik ocharme twee keren op kamp ben geweest, in intergroepsactiviteiten, gaf mij een batchke van zijn groep en een handgemaakte fluit, belegd met stenen en met echt haar en tanden van weetikveel welk dier. (ik vraag me bij deze af of ik daar mee over de grens geraak)
Nadien heb ik een gesprek tussen den Chino en ons vader moeten tolken over de scoutsbroederschap, en hoe erg hem het waardeerde om met ons vader te kunnen uitwisselen. Erg Ecuadoriaans, met veel passie, zodat het in ons ogen soms overdreven overkomt, maar het was serieus gemeend.

Overigens komde dat hier wel meer tegen. Ik kreeg van het meiske van de winkel waar ik altijd ga een beeldje/pop van een vrouw in typisch Cuencaanse klederdracht. Iets toeristisch, dus duur, en heel schoon.
Van de bazin van de bakkerij moet ik daar nog eens gratis gaan ontbijten met ons vader voor we hem bollen. En ze wilt dat we naar hare verjaardag komen op 1 april.
(maar dat gaat niet lukken)

Alles zat bijna terug vol

De volgende morgen, heel vroeg, veer ik zonder problemen uit bed, om het op een spurten naar de WC te zetten. Ne kater? Zoveel hadden we niet op, de bar was te duur. (en de Ecuadorianen leggen altijd ne pot uit dus iedereen drinkt even veel) Ik heb het dus wederom zitten. Ens ons vader nie, hoe is ´t mogelijk.

Dikke pech want ik ben niet in staat om tochten te doen, het zou kunnen dat we er Cajas of iets dergelijks door gaan missen. (normaal zaten we daar immers nu)

Maar ale, voor ene keer ben ik vrolijk pillekes aan ´t pakken, nie mijn gewoonte. Ons vader is voor de moment naar Turi aan ´t wandelen, het uitzichtspunt over Cuenca, en ik zit hier in ACORDES, mijn eigen kalm te houden en te hopen dat het rap over gaat.
(en te profiteren van het gratis internet, nu het nog kan)

Vertrouwelijke data

Ik moest vandaag ook nog een formaliteit regelen: een evaluatie door de plaatselijke stagepromotor om mijn reisbeurs in orde te krijgen. Ge moet die in ne gesloten envelop afgeven aan het internationaal kantoor van de KUL, zodat gij uw eigen evaluatie niet kunt lezen.
Nu bestaan die formulieren enkel in ´t Engels en in ´t Frans, en laat dat niet de sterkste kant van de Ecuadorianen zijn. Kortom, ik heb zelf mijn eigen evaluatie moeten schrijven, op naam van Loli, ik vertaalde de vragen en zij dicteerde de antwoorden in ´t Spaans. ´t Is hier altijd nen erg open sfeer, dus dat was geen probleem. Ik heb trouwens uiteraard niet gefoeterd en het was een goei evaluatie.
(hoewel dat genen bal uitmaakt, het is voor de beurs en niet voor punten)

Tussendoor nog efkes vermelden – want dat was ik vergeten en dat is toch tekenend voor de cultuur hier – dat den baas van ´t werk (een jaar of 60) en Loli, mijn stagebegeleidster, beiden professoren, een tweetal weken geleden hun diploma hebben gekregen. Dat zijn hier straffe toestanden, proffen zonder diploma en stagiairs die gastcolleges geven.

Ale, we zullen zien hoe de ziekte verder vordert, want daar hangt veel van de planning van af. In alle geval is ´t wel plezant met ons vader. We zijn gisteren al voor broers gehouden.

¨Ik zeg u geen vaarwel, mijn vriend¨

2008-03-26T09:10:00.000-07:00

Over het afscheidskamp van groep zes.

Vrijdagmiddag, 12 uur. Ik ben volop vanalles aan `t regelen om de reis met ons vader voor te bereiden, het afscheid van verschillende maten te plannen en ik moet eigenlijk al bij de familie Bernal zijn, om fanesca te gaan eten, een soep met tussen de 7 (deugden) en de 12 (apostelen) verschillende granen, de meningen lopen uiteen. Dat eten ze hier op goeie vrijdag. Ik kom bewust een half uur te laat, te veel te regelen. Uiteindelijk ben ik nog een half uur voor de andere gasten en een uur loor het eten daar.

Goed gegeten, maar ik moet haastig vertrekken want het kamp begint. En ik moet mijn valies nog maken. Tegen ne minuut of twee kom ik aan op de plaats van afspraak. Ik moet spurten want de groepsleider heeft zjust gefloten. Er is in heel Ecuador maar één plaats waar ze stipt zijn en dat is groep drie Mario Rizzini.

Met heel de groep in de laadbak van een stuk of vier camionetten, het kan weer niet Ecuadoriaanser. Aangekomen op het kamp lijkt het efkes erg op de aankomst in pakweg Birkenau. In een superstrakke formatie heet nen oud-leider de leden welkom op het kamp. ¨Dit zijn uw leiders, hun woord is wet.¨ Met nog enkele stevige kreten wordt het kamp ingezet en de laatste ouders van het terrein gejaagd. (¨Ga toch weg, profiteert ervan! Ge zijt alleen! Die mannen kunnen dat zelf!¨)

Het kamp opzetten is een hele belevenis. In onze camionet lagen een sort sjorbalken, dat was den eerste keer dat ik dat zag in Ecuador dus ik was enorm kerieus. Bleek dat die dienden om in de grond te kloppen en daar een tafelblad op te leggen. Met andere palen maakten zee en plastieken afdakske voor het vuur, om te koken. Er kwam geen één sjorring aan te pas. De eerste activiteit was een reflectie door de groepsleider, met de hele groep. Over de betekenis van pasen en de dagen daarvoor voor onszelf en hoe we daar als groep iets mee konden doen. We hadden beter ne preekstoel gesjord.

Diezelfde namiddag nog liep de tent van ons mannen al onder water. We hadden trouwens maar vier leden, er waren er een stuk of drie met familie- of schoolverplichtingen, en we hebben maar één patrouille. Maar dat is hier geen probleem. Om de competitie er wat in te houden (enorm belangrijk in de Ecuadoriaanse scoutsmethode) speelden we geregeld tegen de clan, de JINs. Zo werd ere en ¨les¨ camouflage en sluipen gegeven, waarna we sluispellen speelden.

Na nog wat nachtspellekes was het dan tijd om de mannen in bed te steken. Dat gaat hier allemaal verbazend gemakkelijk. Nog ne groepsraad om te evalueren en ´t één en ´t ander voor de volgenden dag overeen te komen en ook de leiding kruipt in zijnen tram.

6 uur ´s morgens. De Juan kruipt uit zijnen tram om de groep in formatie te blazen. Wat volgt was ongelooflijk. Ik dacht zeker als eerste met hem buiten te staan, maar de slimmerik had met al zijn kleren aan geslapen. Zo is ´t gemakkelijk om als eerste buiten te staan natuurlijk. (wat hier heel belangrijk is voor degene die formatie blaast) Ik geraakte der toch nog als derde, om – dit kamp dan toch – met mijn klaroen de mannen uit hunne neste te blazen. Intussen was de Juan hardop aan ´t tellen, totdat elke tak kompleet was. Hij geraakte aan een stuk of 40 geloof ik. Dat had geen twee minuten geduurd of heel de groep stond paraat, om 6 uur …

Die 40, dat werd vertaald in 40 kikkersprongen als straf voor het te laat komen. Dat is hier een heel populair strafke, dat alle vijf voet gegeven wordt en blijkbaar zelfs op cursussen van het verbond wordt aangeleerd, want ze doen dat echt in alle groepen. Ik vond dat redelijk belachelijk aangezien degene die die straf gaf in zijn uniform had geslapen.

Een dik uur ¨fysiek¨dan. Na efkes grondig stretchen verlaten we in looppas het kampterrein. Daar wordt nog eens een strakke formatie geblazen en de les gelezen. En verder lopen. Een heel eind van het terrein begint de Juan met fysieke oefeningen. Pompen, sit-ups, sprongen, het hoort er allemaal bij. We moeten efkes iemand met de voeten omhoog neerleggen omdat ze echt niemeer kan, mottig geworden. Den terugweg naar het kampterrein is in ¨scoutspas¨, 100 meter wandelen, 100 meter lopen. Ik denk precies niet dat B-P dat ooit zo geschreven heeft.

Het ontbijt en vervolgens de inspectie. Iedereen laadt zijn rugzak uit en legt zijn kleren, aan elkaar vastgebonden, in de vorm van een pop voor de tent. Slaapzak in de rugzak en eveneens buiten, de tent moet leeg zijn en het terrein piekfijn. De patrouille wordt in het gelid refloten en de patrouilleleider moet met de leiding mee op inspectie, om te verantwoorden waarom bepaalde dings toch nog niet in orde zijn.

Daarna werd het kamp officieel geopend en de vlag gehesen, altijd op de eerste morgen van het kamp, dus ook als het een weekend is.

Het volgende programmapunt is een ¨vliegend kamp¨, als ik het letterlijk vertaal. Dat is een soort trektocht waarop ge kampeert waar ge terecht komt. Aangezien we voor die tocht maar enen dag hadden was het dus eigenlijk gewoon nen dagtocht. Die naamkes hier, dat snap ik toch nit altijd.
Die hele tocht moest in scoutspas, en met de hele groep. In een strakke formatie (iedereen moet nadien immers op één lijn wandelen) worden de regels van de tocht erin gedramd;
Niet drinken, behalve tijdens de pauze.Blijf altijd samen.
Het tempo van de traagste is het tempo van de groep.
Loop tegen het verkeer in, links van de weg.

Na een redelijk stuk tocht komen we aan bij een rivierke. We gingen de loop volgen, zoals ze dat in Mol noemen, daar is dat klefferen in ne vuile getgracht. In Ecuador betekent dat echter canioning, in de letterlijke betekenis. Dat rivierke was niet al te groot, maar de kloven in de rost waren echt zot. We moeten in totaal drie watervallen opklimmen, allemaal tussen de, laat ons zeggen, drie en vier meter hoog. Elkaar helpen, met touwen trekkend, zich tussen de kloof vastklemend, … Dat was pure waanzin, kompleet onverantwoord als ge ´t mij vraagt. Maar dat zijn natuurlijk ook de plezantste dingen. Echt nen beestigen tocht gehad.

Onderweg gaven we klapkes over scoutstechnieken, ik deed de rugzak en vuren. Het middageten was ne woudloperskeuken. Daar zijn ze hier nie straf in. Ze kennen alleen jagersbrood (bloem met water en zout op ne stok) en vlees op tokskes roosteren.

Op ´t einde van den tocht had er nog één een voetbeentje ontwricht. Die hebben we dan op nen brancard van de patrouillevlaggen en touwen gelegd en tot den bewoonde wereld gedragen, waar ze werd opgewacht door de groepsleider in nen auto.

Die avond was ´t dan kampvuur. Een sketch van elken tak en ook een soort logboek dat wordt voorgelezen, maar dan op een lollige manier. Daarna was he teen wedstrijd scoutsliekes zingen, tussen de takken. Een bepaalde leider leidt de avond, blaast op een fluitje als de zingende groep moet stoppen. Elke takt zing om beurt een scoutslied. Dan zingt de leidingsploeg een onnozel stukske van ne second of vijf en den is `t de beurt aan de volgende tak. Een tak die binnen tien seconden niks meer weet valt af. Ook de leidingsploeg was een ploeg, natuurlijk.

Dat zingen was echt magnifiek. Een beetje ne cantus eigenlijk, maar dan veel competitiever. Eerst vielen de welpen af, niet verwonderlijk, mar ze hebben toch enorm lang stand gehouden. Dan vielen de verkenners af, want de jongverkenners hadden intussen hulp gekregen van nen oud-scout. Uiteindelijk moesten ze toch de duimen leggen voor de leidingsploeg, zowaar ene keer op het nipperke gered door mij, met het lied Suzanna. (cantuslied in Leuven waar een Spaanse versie van is)

Daarna was het een pak serieuzer. Het afscheidslied, op elke laatste avond van elk kamp. Deze keer een speciaal afscheidslied, want het was ook mijn afscheid van de groep. Ik dacht dat date en zwaar momento ging zijn, maar dat viel nog goed mee. Nadien werd ik formeel door de groepsleider bedankt en mocht ik de kring afgaan om van iedereen afzonderlijk afscheid te nemen. Dat was schoon geregeld, een pakkend moment.

Tenslotte hebben we nog wat gezongen rond het vuur en volledig naar Ecuadoriaanse scoutstraditie begonnen ze, tegen den tijd dat ik vond dat het goed was geweest, met de nachtspellen. Dat is echt een vreselijk stomme volgorde naar mijn mening.

Ale we zijn in onzen tram gekropen en de volgende morgen om zes uur opgestaan, mar in mijn geval was dat helaas niet voor de formatie van de laatsten dag. De Juan reed mij naar huis en vervolgens naar de bushalte, om naar Quito te vertrekken. Daar wachtte een speciale gast.

Meer daarover in het volgende verslag. Hopelijk morgen. Waarschijnlijk later.

Ik beloof op mijn eer

2008-03-21T09:25:00.000-07:00

“Welkom in groep drie. We hopen dat ge ooit nog eens kunt terugkomen.”

Het afscheid nadert un heel rap. En dus vonde de scouts van den drie dat het hoog tijd werd om mij officieel in de groep te verwelkomen. Dat wilden ze toch nog doen voor ik het afbolde. Het heeft zes maanden geduurd.

Nee, dat marcheert hier alsvolgt:
Uw uniform kunde kopen via de groep, maar dat moogde pas als ge een aantal vergaderingen zijt afgekomen. Vervolgens moet ge uwen das en uw insignes verdienen. Die krijgde pas als ge een voldoende lange periode lid zijt en u daarin goed gedragen hebt. Ge moet werklust tonen, persoonlijke vordering maken, naar elke vergadering komen en bovendien stipt zijn. In sommige groepen moet ge ook vanalles en nog wat weten voor ze u toelaten, zoals de betekenis van de groepskleuren, de scoutswet, wat van de geschiedenis, e.d.
Ik ben officieel ingeschreven in den drie. Dat is hier heilig. In de zes wilden ze niks meer weten van mijn investituur, dat kan onmogelijk in een groep waar ge niet ingeschreven zijt. Die van den drie wilden mij dus investiteren (hoe zoude dat in godsnaam zeggen?) voor ik het hier afbolde. Eindelijk.

Donderdagavond, 18:20. Ik kom aan in `t park van San Sebastian, waar onze vergaderingen doorgaan. Twintig minuten te laat, door ´t werk, maar precies nog ruim op tijd. Ik begroet de aanwezigen en zet me aan `t wachten.

Tegen een uur of 19:30 vinden ze dat het toch stilaan tijd is om te beginnen. Er waren scouts van de vier afgekomen voor de plechtigheid, vrienden van de jamboree, die intussen al terug vertrokken waren omdat ze nog andere afspraken hadden. Alles begint met een plechtige formatie, rapportering aan de groepsleider van de aanwezigen (namelijk van verschillende groepen) en dan moet ik naar voor komen.

In `t midden van de formatie leg ik mijn belofte opnieuw af. In `t Nederlands (het Mols) en in `t Spaans. Een heel plechtig moment. Vervolgens wordt ik gevraagd mijnen Belgischen das uit te doen en aan de linker schouder te hangen. Met een plechtig welkomstwoord van de groepsleider wordt ik officieel in de groep opgenomen. Allereerst krijg ik van de Fabián, meneer districtcommissair, altijd aanwezig op elke investituur, het districtsinsigne opgespeld. Stevige linker, felicitaties, omhelzing en een uitnodiging om nog eens terug te komen. (want dit zou ook mijn afscheid zijn) Vervolgens krijg ik het groepsnummer opgespeld, door de akela, Anita, de ondergroepsleidster. Ne linkse, wat woorden, enz. Tenslotte krijg ik den das omgehangen door de groepsleider, die mij subtiel te kennen geeft dat ik wat moet zakken. Kleine jongens, die Ecuadorianen. Nog wat formele woorden, de linkse, omhelzing, en dan moet ik mij naar de groep omdraaien en voor de eerste keer als volwaardig lid de formatie groeten. Dat betekent met de scoutsgroet tegen het hoofd, terwijl dat voor de investituur met de arm in hoeken van 90 graden moet. Ik groette eigenlijk altijd al zo in Ecuador, aangezien ik in België al volwaardig lid ben, al wordt er daar zonen tamtam nie rond gemaakt.

Ik kreeg dan van de groep nog een T-shirt, die ze speciaal voor de gelegenheid hadden laten maken, met het groepslogo. Groeps-T-shirten zijn hier immers eerder de uitzondering. Van de caminantes, mijnen tak, verkenners ongeveer, kreeg ik nen aap met das en scoutsinsignes. Iets waar zij ook constant mee rondhozen op alle mogelijke activiteiten. Heel vette cadeaus.

Ik ging voor de leiding dasringen ineensteken, met ingewikkelde tulbandknopen die bijna niemand kent, in Spanje heb ik daar ook eens geweldig succes mee geoogst. Maar door de extreme drukte van de laatste dagen en de grote hoeveelheid werd die ge in zo´n knopen steekt had ik die nog niet klaar. Dat wordt dus nog zien hoe ik dat nog tot bij de mannen krijg. Ik heb de mannen achteraf in alle geval op twee grote pizzas getrakteerd.

Toch wel een vette plechtigheid. Afsluiten deden we met het afscheidslied, dat was dus verwelkoming en afscheid letterlijk tegeneen. (“Auld lang syne” of “Ik zeg u geen vaarwel, mijn vriend” in `t Spaans) Vervolgens zijn we ne pot gaan pakken, want niet alleen de belofte is universeel in scouting.
Voor heel die sirk is er trouwens volk van vijf verschillende groepen opgedaagd, en dat allemaal voor enen enkele scout zijn plechtigheid. (zij het dat die van de vier al afbolden voor het eigenlijk begon en die van de zes te laat waren en dus alleen mee op cafe gingen, ´t is ´t gedacht eh)

Ik heb beloofd en beloof op mijn eer mijn best te doen
Mijn plicht te vervullen tegenover mijn groep en het wereldverbond*
Anderen te helpen waar mogelijk
En te leven volgens de Scoutswet

Prometí y prometo hacer cuanto de mi dependa
Para cumplir mis deberes para con Dios y la patria
Ayudar al prójimo en todo circunstancia
Y cumplir fielmente la Ley Scout.

(*Aangezien er in ons verbond geen fatsoenlijke Nederlandstalige update bestaat die de universele belofte respecteert heb ik in die eerste regel beloofd wat voor mij persoonlijk belangrijk en relevant is, geïnspiteerd door mijn invulling van scouting en de belofte van de FOS, het andere Vlaamse verbond, die wel een zinnige update hebben. De origínele Nederlandstalige tekst luidt “mijn plicht te verullen tegenover God, Koning en Vaderland” Wie is God, weg met de koning en geen idee wat mijn vaderland is.)

Ten donderdag heb ik trouwens eindelijk eens met een Cuencaanse ge…date. Om een land te kennen moet ge het eten, den drank en de vrouwen poberen zeggen ze. Missie volbracht.

Krijgt dat op uw dak

2008-03-20T15:29:00.000-07:00

Verslag van een dagje toeristen met een groep Ecuadoriaanse toeristen.
Zo onvoorspelbaar dat de tripstick is er niks tegen is.

Dag trippers!

Maandagavond. Hoewel ze mij aanvamkelijk hadden gezegd dat we rond drie uur gingen vertrekken, stappen we dan auto in rond een uur of zes. Of weg naar Chorray, een landelijke gemeenschap op een drietal uur rijden van Cuenca. Het doel is om daar te overnachten en om 5 uur de bus op te kruipen, op weg naar Mendez, op uitstap.

Het ging om een uitstap met de deelnemers aan een project van ACORDES, dat intussen is afeglopen.

Overnachten, ik weet niet of dat slapen impliceert, maar in ieder geval was dat niet van toepassing. Bij aankomst kregen we een bord met varkensvlees waar de gemiddelden obees van ontmoedigd geraakt. De Cuencanen konden hun ogen niet geloven dat ik voor ene keer mijn bord niet leeg kreeg. Ik was wel de enige die al gegeten had, die avond.
En dan was het feest. En feest op het platte land, dat is zjust nen Ekonomikacantus: zuipen zonder meer. (laat het ons nen ontwikkelinscantus noemen) Het maakt het allemaal net dat ietsje harder als ge weet dat weigeren daar onbeleefdheid is. Accepteren, uitgebreid bedanken, en binnenkappen, er zit weinig anders op. En laat daar dan een karaf sterken drank van twee liter staan, voor zes man, waaronder ne chauffeur. “En deze twee fleskes Zhumir drinken we nadien leeg.” Extreme jongens, die boeren. Die karaf dat moet iets van een veertig graden geweest zijn. Het was den eerste keer in mijn leven dat den drank niet alleen in mijne slokdarm brandde, maar dat ik het ook in mijn maag voelde branden. En dat was dan al voor de helft aangelengd ...
Om een lang verhaal kort te maken, ik heb leren folkloristisch dansen en het feestje was uiteraard wederom subliem. De volgende morgen (na een half uur slaap moet dat geweest zijn) was dat echter niet.

De bus faart in de pikkendonker door de smalste, modderigste bergweggeskes, langs de grelligste afgronden, maar ik heb daar niet al te veel van geweten. Tegen een uur of elf wordt ik dan toch min of meer wakker. We zitten al in de Oriente, de oostelijke regio van Ecuador, het amazonewoud. Extreem vet nieuws: we gaan ne pampa mesa doen. De regelmatige lezer weet al dat dat een soort picknick is, maar wat sappiger. Iedereen brengt iets mee om te eten, ze rollen een laken uit op de grond (god weet van waar dat komt) en daar smijten ze al dat eten op. Vervolgens begint iedereen daar met zijn handen van te eten. Lekker en gezellig. En dat aan den oever van ne rivier in het amazonewoud. Prachtig.
We zetten de reis verder, op het dak van de bus, jawel. Zowat het vetste moment van de reis tot nu toe. Ik kreeg een zotte inval en de Jorge was er wel voor te vinden. Veel bussen hebben hier een soort bagagerek op het dak. Het is verboden om daar op te zitten tijdens de reis, maar daar in het amazonewoud zijn toch zo goed als geen flikken, dus waarom niet. Bovendien ligt de grens voor dat soort streken hier een pak lager:
“Tot wanneer gade gelle daar op zitten, want dat is verboden.” “Tot de volgende stop.” “Ale vooruit dan.”

De volgende stop, dat was eigenlijk al na ne kilometer ofzo. Een deel van de groep was uitgezwermd en moest daar opstappen. ´t Is dus kort geweest, maar dat was echt een extreem plezant gevoel.

Nog ne stop later komen we aan in Medez, een stadje in de Oriente. Pokkeheet, dat is zowat het meest tekenende dat ervan te zeggen is. Daar kregen we een uur vrij. Twee uur later start de bus. Ik heb een machette en ne regenjas gekocht. Goei kampeergerief dat hier weinig kost en hopelijk degelijk is, aangezien dat hier constant gebruikt wordt.

Het volgende punt op de planning was een range, voor een rondleiding. Maar de eigenaar bleek niet aanwezig. Ik weet niet hoe ze dat hier altijd klaarspelen, maar ale. Welle verder dus. Volgende stop is een zwembad. De ideale gelegenheid om mijne kater wat weg te krijgen, want diejen drank van die boeren, dat is puur vergif. De Christian zou normaal ook meegegaan zijn, maar heeft de nacht niet overleefd. Die is met Loli terug naar Cuenca moeten rijden ...
Als ze mij nu ook eens gezegd hadden dat we gingen zwemmen dan had ik een zwembroek kunnen meebrengen. Dat is al den tweede keer dat ze mij dat flikken. Den eerste keer ben ik er in mijn onderbroek ingekropen, maar deze keer hing er een hangmat vlakbij, en dat was gezien mijnen toestand toch net iets te aanlokkelijk.

Nog een etappe verder bereiken we het huis van familieleden van enkele groepsleden. Gezien de transportmogelijkheden van de mensen hier zien die hun familie niet al te veel. Die mensen natuurlijk dolenthousiast. Straatarm, maar toch heel de groep trakteren op een warm avondmaal. Een stevig soepke met pasta en patatten, gebakken bananen, varken, gekookte mais en een soort thee. Daar kunde uren op gaan. Nadien zijn we dan ook een stevig matchke voetbal gaan doen met de jeugd. In den donker, want dat is hier altijd rond een uur of half zeven. Voor den donkere thuis, dat bestaat hier niet.

Tegen een uur of weetikveel, uren zijn hier zo belangrijk niet, kruipen we in one nest. Op het houten tweede verdiep van wat het best te omschrijven is als de hut van de gastfamilie. Een soort zelfgemaakt tuinhuis.
De Oriente, dat betekent muggen tot en met. Ik moet zeggen dat dat heel goed meeviel, ik zag zo goed als geen insecten. Toch maar overvloedig mijne muggenspray met 50 procent deet (puur vergif) gebruikt. Ik had mijn muskietennet namelijk nie bij. Ik weet ook helemaal niet of er op die hoogte malariagevaar is of niet. En ik kon dat ook aan niemand vragen, want die mensen zelf hebben daar nog veel minder verstand van.
In ieder geval, mijn spray werkt fantastisch. Genen ene muggenbeet. Tenminste daar waar ik hem gebruikt had. Mijn onderbenen staan boemvol.

De volgende morgen kon ik er nog redelijk goed uit. Het moet een uur of half zeven geweest zijn, ze leven hier op ´t ritme van de zon. Het ontbijt was hetzelfde als het avondeten, maar dan zonder de soep. Zo´n bord met vet en varkensvlees, dat is niet wat ge wilt als ge pas uit bed komt, ik zou en pak contenter zijn met een cornflakeske. Voor de Ecuadorianen is dat echter een lekkernij.

Dan komt het slechte nieuws. Ik moet om zes ur in Cuenca zijn om een les teambuilding te geven aan het tweede jaar sociaal managemant. Daarvoor zou ik in de morgen in Mendez moeten vertrekken. De avond tevoren vroeg ik Jorge nog wat hij ervan zou denken als ik die dag al zou vertrekken, om een dag werktijd te winnen, want dat gaat er hier nog om spannen om alles op tijd af te krijgen.
“Neet jong, blijft nog ne nacht, volgende morgen gaan we naar Mendez en daar kunde gij de bus pakken.”
De volgende morgen stelt de gastvrouw voor om het varken dood te doen en de hele bus beslist om de hele dag ginder te blijven. Daar gaat mijn les. Dat zijn dingen waar ge aan gewoon moet worden in een stage zoals deze.

Ik beslis om er maar het beste van te maken. Dat varken slachten, dat wilde ik nog wel eens van dichtbij volgen. Altijd interessant.

En zo ging het ook. Bij deze familie was het de gewoonte om de keel over te snijden. Beter dan in het hart steken zoals in Cumanda, maar ik ben er toch nog altijd gene fan van. Onmiddellijk na het slachten bakken ze met ne gasbrander het vel krokant, waar dan de hele familie (bus toeristen) van komt smikkelen. Dat vel plukken ze recht van het varken.

Tijdens heel dat proces nodigde de Jorge mij ineens uit om efkes te komen. Hij wilde er niet direct bij zeggen waarom. Ik kwam met die kloot een kamerke binnen waar een vrouw zat die mij beter wilde leren kennen. Geen gedacht van hare leeftijd maar dat zal toch niet ver van de tien jaar ouder geweest zijn. “´t Is niet alleen voor mij zelle, mijn vriendin wilt u ook beter leren kennen.” Ja ze zeggen hier nogal gemakkelijk wat ze denken als ´t daarop aan komt. Terwijl ze buiten dat varken aan ´t uiteendoen waren moest ik dus met twee vrouwen een klapke doen over België. Efkes vriendelijk meespelen en dan tactvol afschepen natuurlijk.

Na een dik half uur had ik het echter opnieuw vlaggen. De vrouwen hadden het blijkbaar op een akkoord gegooid en nu nodigde de ene mij uit om met de andere te gaan vissen in de rivier. Aangezien er niemand anders meeging en er bovendien geen visgerief was, was het foefke redelijk doorzichtig. De andere omstaanders zaten bovendien mee in ´t komplot, die moedigden mij allemaal enthousiast aan om mee te gaan “vissen”. Ze heeft al ne vent maar die zit ergens anders en hare kleine is nen helen brave, dus dat moete u niet aantrekken.

Ge snapt dat dat niet echt aantrekkelijk klinkt, maar hoe moete daar in godsnaam op reageren. Bovendien stond het varken intussen op het vuur en was daar dus echt geen kneit nemeer te beleven in en rond die hut. Ik ben dus maar met die vrouw het bos in getrokken, tot groot jolijt van het samenzwerende gezelschap. Dat was daar midden in den jungle, dus eender welke reden om der eens op uit te trekken was goed.
Welle dan rustig wat aan ´t klappen, over hare vent, hare zoon en natuurlijk ook mijn lief in Leuven, als ge snapt wat ik bedoel. De jongedame bleek bovendien 31 lentes te tellen, dat was me toch wat teveel van ´t goeie.

Onderweg kwamen we dan ook nog eens een vrouw tegen die aan ´t wandelen was met een varken aan een koord. Haast tegelijk daagde er nen brommer op die nogal veel lawaai maakte. Dat varken sloeg kompleet tilt en die vrouw kon dat niemeer houden. Ik heb dan dat touw overgepakt en heb zo tien meter achter dat varken liggen sleuren, tot die vrouw riep dat ik het maar moest loslaten. Dat had ze beter niet gedaan want dat beest is de volgende 200 meter niemeer gestopt. Welle daarachter, het was een aangenamen afwisseling tijdens ons wandeling in de bossen. “knoopt het ginder maar ergens aan nen boom, ik passeer daar straks terug”, zei die vrouw nog. Jaja, die brommer die intussen was gestopt vertok terug, dat varken opnieuw knettergek en deze keer bleef het niet op de weg, maar draaite het den jungle in. No way dat ik daar achter ging. Mijn aanbidster deed nog een poging, maar der was geen behelpen aan. Varken kwijt, welle terug naar het huis om te eten. Naar ´t schijnt komt dat vanzelf terug, ik hoop dat dat waar is en dat het intussen niet door ne python van 6 meter is opgegeten.

Het middageten was varken met gekookte mais en gebakken bananan. Dat was al de derde maaltijd op rij hetzelfde, dat was daar precies Alma II.

Dat varken was trouwens geslacht met de machetten waar ze ginder eender wat mee snijden, op een tafel waar al zowat alles mee gedaan was behalve kuisen, en zonder dat iemand zijn handen gewasen had. Ik zag mij al naar huis gaan met alle soorten diarree van de wereld, maar dat is er gelukkig niet van gekomen.

Na het eten kwam dan de gezegende aankondiging dat we over een half uur zouden vertrekken. Iedereen begon nog haastig bananen te plukken, suikerriet te kappen en andere planten waar ik niks van kende uit te trekken. Onze bus werd een rijdende, tropische mircobiotoop, op weg naar de Sierra, het hooggebergte waar wij wonen. Bovenop de bus zaten de Jorge en ikke. Een laatste stukske op ´t dat, want dat is echt fantastisch. (zeker als er zo af en toe eens ne stevigen tak over het dak zwiept)

Het laatste stuk naar huis hebben we nog eens moeten liften. Tegen tien voor elf was ik in Cuenca. Over een paar dagen staat ons vader hier. Der zitten dus nog wel wat sappige reisverhalen aan te komen.

Keep on tripping!

Echt genen tijd om er foto´s bij te zetten ... Dat zal misschien werk voor in belgië worden. Het wordt echt te druk de laatste dagen.

UFO

2008-03-12T14:36:00.000-07:00

Een korte samenvatting:
We zijn gaan kamperen in Cajas.

Te vrijdag werd ik door de Jorge Luis uitgenodigd om mee op kamp te gaan in Cajas: eindelijk eens kamperen daar! En wat nog beter was: het was met den twaalf, de groep waar hem oorspronkelijk bij zat en intussen terug bijgesukkeld is. Drekt akkoord natuurlijk. We zouden zaterdagnamiddag vertrekken.

Zaterdagnamiddag kom ik aan dat scoutslokaal aan (iets van de parochie, geen enkele groep heeft hier echt een lokaal) en daar is absoluut niemand met rugzak te zien. Ik denk natuurlijk eerst dat die weer allemaal te laat zijn, maar na nen tijd duikt de Jorge Luis, verder Negro genoemd, want dat is zijnen bijnaam, dan toch op. “Weet ge wat het mopke is: we gaan niet met de scouts maar met Magu en Paola.” (twee vriendinnen) Ik vond dat precies niet zo`n geweldig mopke als hij, maar ale, het bleef kamperen, wat is het verschil. Het bleek ook om een afscheidskamp te gaan, ookal zou er nog één van de scouts volgen. Dat dat met die meiskes was kon hij niet zeggen toen hij mij uitnodigde omdat de Carlos erbij stond, ne maat van `t muziekgroepke. Wat die Carlos daar precies mee te maken heeft weet ik ook nie. Ik ben hier vantijd toch nog altijd nie mee met die Ecuadorianen.

Goed, tegen een uur of 3, na een dik uur wachten, zijn de heren klaar met hunne groepsraad, de Negro wordt officieel terug in de groep opgenomen. Tegen of uur of vier komen we aan op het punt van afspraak. De vrouwen zijn nog niet opgedaagd, en `t is al twee uur na het afgesproken uur. Een telefonneke doet hier wonderen. Nog eens een half uur later zijn we kompleet, en dan beginnen we rustig na te denken wat we nog allemaal moeten kopen. Ik was klaar voor een weekend, eten, drinken, alles erop en eraan, maar ik was blijkbaar den enige.

Ale, om het kort te houden, twee en half uur na het afgesproken uur pakken we een bus richting Cajas, 25 cent. Net buiten Cuenca moeten we afstappen en beginnen liften. Weer zonen heerlijke rit in de laadbak. Aangekomen aan “Dos Chorreras”, “Twee Watervallekes”, moet het ongeveer vijf uur zijn, nog twee uur voor het pikkendonker wordt en we moeten onze tocht naar het kamp nog doen, het kamp opzetten en koken.

(Chorreras is nen term die gebruikt wordt voor kleine watervallekes, het soort dat niet recht naar beneden valt. Klein is echter heel relatief, want Co in België was er ronduit belachelijk tegen. Voor de Ecuadorianen is dat trouwens erg grappig, dat ons enige watervalleke kunstmatig is.)

Den tocht zelf is geweldig. Eerst een stuk langs de twee watervallen waarvan sprake. Enorm stijl, de vrouwen begonnen al serieuze peren te zien, met de bagage enzo. We hebben den heer moeten uithangen en een deel van hun bagage op onze rugzak geladen. En zo verder. Onderweg nog drie lama`s tegengekomen.

Na nog een dik uur wandelen komen we aan op de geplande kampplaats. `t Begint al te schemeren en mijn gezellen zien precies niet direct het nut in van te maken dat de tent rechtstaat en dat er hout is. Dat hout heb ik zowat alleen gesprokkeld, de vrouwen waren bezig met weetikveelwat en de Jorge Luis wat dat enthousiast aan `t filmen. Doodgoeie kerel, die had zowaar ne camera mee om voor mij alles op film vast te leggen, als herinnering.
De tent, geleend van ne maat, bleek geen piketten te hebben en één van de palen en de rits van de deur waren kapot. Bovendien was het er één met een enkel zeil, geen binnentent, dat is ook al niet het beste gerief voor een park waar het geregeld onder nul gaat. We zijn op avontuur.

Intussen viel de nacht en dat zorgde voor één van de schoonste spectacels die ik ooit in mijn leven gezien heb. Overal vlogen lichtgevende stipkes kriskras door elkaar. Ze gingen aan en uit, met een interval van pakweg twee seconden. Bleek om een soort kever te gaan. En om het helemaal af te maken hing daar ook nog een vleermuis tussen te jagen. Ongelooflijk schoon.

We kookten ons eten op houtvuur, heerlijk, al hadden we wel vals gedaan. We hadden een gebakken kip gekocht met mote (gekookte maïs, typisch hier) en gekookte rijst. We moesten het dus enkel nog opwarmern. Hoe dan ook, zalig gegeten. We sloten den avond af met een Zhumirke, gemengd met warm water, een soort gluhwein op basis van sterken drank. Den hemel was uitzonderlijk klaar. Geen wolkske te zien, en dat betekent sterren! Vanop 4000 meter hoogte en vrij ver van lichtvervuiling is de waarneming ook een pak beter dan thuis. Maar door het vuur heb ik daar niet al te veel van gezien. En tegen dat we gedaan hadden met stoken was het licht bewolkt, helaas.
Orion staat hier doorgaans knal in ´t zenith, en dat heel het jaar lang. Voor wie wat van astronomie kent zal dat raar overkomen. En vanop den Chimborazo zag ik de melkweg ongelooflijk duidelijk, en het zuiderkruis, dat alleen vanop ´t zuidelijk halfrond te zien is. (zo oriënteren de mannen zich hier, het zuiderkruis is zoals de poolster voor ons)

Tegen `t einde dacht ik nog efkes nen UFO te zien. Er doen hier erg veel verhalen de ronde over UFO-waarnemingen in Cajas, ik heb er meerdere gehoord en ken één ooggetuige heel goed. (de Pepe) Het was een licht dat hoog boven de vallei met de snelheid van een klein vliegtuig in een rechte lijn voortbewoog, om dan ineens in het niets te verdwijnen. Twee seconden later dook het wat verder op dezelfde baan terug op, om verder te vliegen en na een tweetal seconden weer te verdwijnen. Ik en Paola werden half zot, de Negro en Magu hadden direct in de mot dat het om zo`n lichtgevend keverke ging. Raar effect.

De nacht was een beproeving. Met vier in een tentje voor twee a drie man, schat ik, dat dan nog eens een min of meer ronde vorm had. Ik had de pech van aan de kant te liggen, in een zijdelings gebogen houding met kop en schouders op mijn rugzak en mijn voeten buiten de tent. (want mogelijk was door de kapotte deur, die met veiligheidsspelden was dichtgemaakt) Gelukkig was ik ferm muug en viel ik vlot in slaap. Uiteraard wel regelmatig wakker geworden.

Maar goed, de volgende morgen worden we wakker en beseffen we dat er niemand het uur weet. Ongelooflijk zalig. Genen ellentrik, geen water, geen uur. (en genen tap en vriezers op 380, zoals dat op menig Mols scouts”kamp” de gewoonte is) We waren allemaal zo tam als iets, maar omdat ik aanvankelijk dacht dat het om een scoutskamp ging had ik mijn klaroen meegepakt. Ikke dus de tent uit om de anderen te gaan wakker schetteren, altijd lollig. Omdat ze er echt niet uit konden en ik niet wilde stilzitten heb ik dan maar een rondje gaan wandelen in de omgeving. Vanop nen heuvel nog wat getrompetterd in de vallei, echoënd in de vroege ochtend, zalig.

Vervolgens hebben we het ontbijt gemaakt, op de scoutsextremistenmanier. Enkel natuurlijke tondel, geen papier, en ne vonker: dat is een ijzer met de eigenschappen van vuursteen. We hebben worsten en patatten gebakken en bananen met chocolade opgewarmd in de schil. Woudloperen, maar dan in de bergen en niet naast het scoutslokaal. (gasvuurkes zijn hier nogal duur voor de scouts) Daar hoorden nog wat brooikes bij en een blik sardinnen en we konden er weer tegen.

Na het eten overtrok den hemel. We hebben rap de tent afgebroken (in zoverre dat geval nog verder kon afgebroken worden) en ons rugzakken gemaakt. Tijdens den tocht terug kregen we dan ook een ferm hagelbui op onze frak. Of op onze plastiek, want veel Ecuadorianen hebben gene regenjas. Dat is best wel straf, want ze hebben hier een regenseizoen (nu), waarin het zowat elke dag één tot twee uurkes goed regent.

De terugtocht duurde één tot twee van die uurkes. Zeiknat en in de kou. Gelukkig gingen beide vrouwen regelmatig op hun doos, dat hield de sfeer er wat in. Zelf ben ik ook ene keer tot mijn knie in de modder gezakt en een andere keer met één been in een rivierke geschoven, ge kent dat, van die plezante miserie. De terugreis was wederom in de laadbak van ne jeep, dat blijft echt plezant.

Ale, afscheidskamp nummer één is achter de rug. Er komt er nog minstens één, mogelijk twee, formeel georganiseerd door de scouts. Het probleem is dat beide groepen dat op dezelfde datum willen doen en dat we daar dus praktisch nog niet helemaal uit zijn. Ik moet namelijk op beide kampen aanwezig zijn, natuurlijk. Misschien wordt het één groot kamp ...

Er volgt ongetwijfeld een verslag. Misschien twee.

Zoals gewoonlijk is `t weer effe wachten op de picturen. Geduld!

Als het kriebelt

2008-03-06T13:53:00.000-08:00

Hej. Jag heter Ben. Jag studerar svenska nu.

Ja als ik ergens enthousiast over ben ...
We zullen nog zien hoe lang ik het volhoud. Maar dat heb ik ook gezegd toen ik begon met nen dagboek houden en de was met de hand doen, dat duurt intussen ook al meer dan een half jaar.

Goed, los van dit zot enthousiasme heb ik ook nog zinnig nieuws.

Voor ons examen van "personeelspsychologie II" hebben Evelien en ik besloten om samen te werken (voor de verandering, mogen we toch wel zeggen) om ne vervangpaper te schrijven. In verband met het onderwerp heb ik het wel wat naar mijn hand kunnen zetten. We doen een onderzoek naar het effect van sport en fysieke activiteit op de werksfeer en de interpersoonlijke contacten op de werkvloer. Evelien zoekt de literatuur, ik doe het veldwerk en we lullen er samen een presentabel werkstuk over. Dat kan niet mislopen. Vandaag heb ik de eerste sessie begeleid, dikke sfeer:

Met zeven gegadigden wandelde ik een kwartier te laat naar de looppiste. Dat is tweemaal een dik succes naar Ecuadoriaanse normen, meer dan de helft kwam opdagen voor een – laat ons eerlijk zijn – niet echt laagdrempelige, dagdagelijkse activiteit, en alles wat minder dan een half uur te laat is, is hier tamelijk stipt.
Na wat korte uitleg over de objectieven, van ons (Evelien en ikzelf) en de groep, de werkwijze en wat sportadvies gingen de dapperen van start. En ik liep daar dan wat tussen te toeristen, een praatje slaand met elke loper, zijn motivatie en objectieven opschrijvend, een beetje de coach uit te hangen zo eh. Ik heb dus lopend leren schrijven, gene simpele.
Die motivaties waren trouwens best wel plezant om te bevragen. Daar komt nogal wat uit. Gewicht en tailleomtrek verliezen waren natuurlijk de klassiekers, maar ik had ook iemand die meedeed om zwaarder te worden (spiermassa kweken) en zelfs iemand die meewandelde om fit te blijven voor de bevalling ... Jaja, ik ben al prenatale gedragstherapeut voor de moment. Ons Louli is hoogzwanger, ´t zal helaas voor vlak na mijn vertrek zijn.
Een uur hebben we gelopen, en dan heb ik de goeien ouwen breakdanceleraar in mij nog eens losgelaten met een flinke stretchsessie. Allemaal geweldig plezant.

En wat kan dat nu in godsnaam opleveren voor de werkvloer, hoor ik al menig lezer bijna luidop denken. (als er al menig mens dit leest tenminste) Wel, ten eerste wil ik de mensen zich goed laten voelen, en daar is sport een perfect middel voor. Hoe dat komt daar zijn de heren wetenschappers nog niet helemaal uit (en daar hoop ik volgend jaar mijn Zweeds steentje aan bij te dragen), maar waarschijnlijk heeft het iets te maken met het vrijstellen van bepaalde hormonen of met het sociaal contact. En zoals altijd in de psychologie durf ik er mijne rosse kop op verwedden dat het een beetje van allebei gaat zijn. Vooral dat sociaal contact is in ons opzet belangrijk, de werknemers op een vrijwillige, ongedwongen manier samenbrengen buiten de werksituatie, om enerzijds elkaar wat beter en anders te leren kennen, en om anderzijds ons sedentaire vettepattenwerk wat te verlichten. Ik had enen deelnemer met schouderklachten, en laat lopen daar nu een gunstig effect op hebben...
Tenslotte, en niet in het minst, is het ons ook om teambuilding te doen, we hebben met alle werknemers een objectief gesteld dat de groep in een maand moet behalen, we gaan een wandeling doen in Cajas, het nabijgelegen nationaal park op 4000 meter hoogte. Verder heb ik ook het stellen van individuele objectieven aangemoedigd, dat motiveert de mensen, en gaan we het totaal aantal rondes van elke training beginnen tellen en proberen daar ook elke week een objectief van te maken.
Dat laatste is naar mijn mening nog het belangrijkste, maar dat heeft de groep zelf nog niet helemaal in de mot. In groep werken aan een objectief, waarbij iedereen naar eigen vermogen bijdraagt, is een belangrijke eigenschap van vele teambuildingstrukken uit onze knutseldoos.
Voila, dat was de psychologischen achtergrond. Het moet niet altijd aan een bureauke zijn. (dan was ik wel in België gebleven, haha)

Ik kreeg nu al de reacties dat het echt spijtig is dat ik nog maar vier weken blijf en dat ik de volgende stagiairs moet opstoken om dat project verder te zetten. Saf en Lien, ge hebt weer iets meer om op uw beursaanvraag in te vullen.

Groeten van uw pseudosportieveling

"Enjoy the pisfull park"

2008-03-02T14:38:00.000-08:00

Chance, chance, altijd maar chance
En hoe dat soms op evidente manieren kan gecreëerd worden
En nog wat kleine nieuwskes

Rob en Hannelore

JOPAC, een project van twee prettig genoeg gestoorde Vlamingen onderzoekt de situatie van de jongeren in de Zuid-Amerikaanse steden en gemeenten die een band hebben met Vlaamse steden en/of gemeenten. Ze willen de plaatselijke jeugdwerking verstevigen, eventueel opstarten, en de participatie van jongeren in `t beleid vergroten. Mooi initiatief, en ze mogen ook nog eens half Latijns-Amerika afrijzen, de chansaars. Een week of twee geleden zijn die in ACORDES neergestreken, om nadien in Oña te gaan werken.

Voor mij ferm en niet ferm natuurlijk. Dankzij die mannen zal er eindelijk eens wat veranderen in Oña, althans dat hopen we, want wij kregen er vanuit Cuenca, onder andere door de grote afstand, eigenlijk zo goed als niks verwezenlijkt. Da´s al een half jaar lang, gedurende mijn stage, maar eigenlijk gaat dat daar al meer dan tien jaar zo.

Stagebedenkingen

Dat laat ook de nodige bedenkingen rond mijn stage rijzen. Officieel was dat daar mijn hoofdproject, maar daar is niet veel van in huis gekomen. Geen medewerking vanuit Oña, mijne stagebegeleider die het halfweg afbolt, den overgang die voor tijdsverlies zorgt, Bierbeek dat met het nieuwe Project JOPAC bezig is en bijgevolg zelf niet direct meer weet wat de rol van ACORDES moet zijn, mijne nieuwe (enkel ofíciële) stagebegeleider is zelf nog stagiair en kent minder van Oña dan ik … Dat is een dikke klucht geworden, dat hoofdproject. De motivatie is eraan, maar dat zat er al langer aan te komen.

Evolutie zit er niet in, in Oña, en ik leer er al evenmin van. Dat kan echt niet dienen als hoofdproject om mijn stageverslag over te schrijven, ze zullen is hard lachen in Leuven. Maar gelukkig heb ik intussen nie stilgezeten en kunnen mijn ander projecten (waarvan vele op eigen initiatief) die leemte wel vlot opvangen.

GRL-verkiezing

In de zes hebben we vorige week een groepsleidingsverkiezing gehouden. Interessant om dat te zien. Er was geen vertegenwoordiging van het district aanwezig, maar het district moet de nieuwe achteraf wel goedkeuren of we hangen eraan voor de moeit. Het hele proces verliep op een enorm formele manier, de eigenlijk verkiezing verliep volgens de volgende stappen:

Iemand draagt iemand anders voor als groepsleider.

Als iemand anders (al is het er maar ene) dat steunt, en dat wordt dan met wat argumenten gedaan, is die persoon kandidaat.

De persoon in kwestie wordt dan gevraagd te aanvaarden of te weigeren.

Volgens dat stramien werd er vier man voorgedragen, waarvan er ene gene steun had en ene weigerde.

Er bleven er dus twee over, waaruit we dan openlijk moesten stemmen wie groepsleider en wie adjunct-groepsleider zou worden. Ik had mij voorgenomen om niet te stemmen, omdat ik die mannen nog niet zo lang ken en omdat ik genen invloed op die groep wou uitoefenen. Op de laatste moment heb ik mij toch laten gaan en, gefundeerd natuurlijk, gekozen. Het was duidelijk dat ze van mij ook een stem verwachtten.

Het liep uit op een ex aequo. Vervolgens bracht de oud-GRL een extra stem uit, en mijn keuze werd GRL. Ik had dus wel degelijk een effect, als ik niet had gestemd was het den andere geweest. Ik weet nog niet of ik daar content mee moet zijn of niet.

Vervolgens moest die nieuwe ploeg zijn leidingsploeg samenstellen. Eerst werd ieders voorkeur openlijk gevraagd, vervolgens beraadden de GRLs zich en stelden dan een verdeling voor, alles openlijk. Iedereen verklaarde zich akkoord.

Mijne medeleider Adrián werd A-GRL en ik kreeg drie nieuwe medeleiding: een nieuw leidster, den oud-GRL en nen helpende JIN.

De Juan

Deze week leerde ik bij de Pepe de Juan kennen. Die kerel is juist afgestudeerd in toerisme en wilt stillekesaan werk gaan zoeken, maar wil nog wat aan zijn Engels werken. Komt dat efkes goed uit. Ik ben de woensdagavond dus met de Juan een rondleiding in Cuenca gaan doen. Ik schaafde zijn Engels bij en hij gaf mij een gratis gidsbeurt. Hoe plezant is dat. Ik heb hem op `t avondeten getrakteerd. (dat kost maar nen dollar, maar dat apprecieerden hem toch geweldig hard) We hebben direct afgesproken om ook eens naar Cajas te gaan en Ingapirca, de beroemdste Incaruïnes van Ecuador.

(Vader, ik heb dus al ne gratis gids geflikt)

Leidingswissels

Turbulente tijden bij de scouts. De Jorge Luis is `t deze zaterdag afgebold op den drie. Kwam officieel zijn ontslag geven, hij was `t beu. Ik snap hem wel. Ik doen er mee verder omdat het voor mij bijna gedaan is en ik het hier schoon wil afsluiten, maar ik ben er ook wel wa gefrustreerd van. Al trek ik het mij minder aan, ik heb ooit groter miserie gezien bij de scouts. (en langer)

Over `t algemeen is er heel weinig inzet bij de leden. De minderheid komt regelmatig en haast niemand verwittigt als hij niet komt. (dat is een groot probleem in Ecuador, in ons geval des te meer omdat onzen tak maar tien man groot is) Gewoonlijk is de helft aanwezig, en dan evolueert de groep niet als ge die mannen dingen aanleert, wat hier zo goed als elke week het geval is. Dat werkt enorm storend, want progressie is hier nog enorm belangrijk, ne leider wil iets bereiken met zijn mannen. (In Vlaanderen is dat op papier ook nog belangrijk, maar ne verkenner kent amper meer dan ne kapoen als het op technieken aankomt)

Den druppel was vorige week: we hadden samen die RAID voor `t district georganiseerd, alles lang op voorhand aan ons leden doorgegeven, ze het belang van deelname van de eigen groep uitgelegd, om goed over te komen enzo, en gevraagd wie er ging. Er daagden er twee op, waarvan er ene nen halven dag te laat aansloot en beiden vertrokken ze voor `t einde van `t weekend. Van de organiserende groep … Dat is niet plezant als organiserende leiding.

Ik ben ervan overtuigd dat dat probleem ook wel ergens aan de leiding zal liggen, dat heeft altijd weerslag op den troep. Maar wat dan precies onze fouten waren zou ik niet kunnen zeggen. Daarvoor is het te verschillend van Vlaanderen. In mijn ander groep zijn ze stukken strikter, maar dat is juist hetgeen waar ik het het moeilijkste mee heb, dus ik denk niet dat ik daar veel aan zou kunnen veranderen.

Goed, hij is `t dus afgebold en ik sta er nu alleen voor. Ergens vind ik dat wel een chikke uitdaging.

Cajas

Vandaag (tezjust) ben ik met de Pepe en de Juan naar Cajas geweest. De vierde keer, maar het blijft geweldig plezant. Deze keer was `t zelfs nog iets plezanter, we hebben alles gelift. Kilometers lang in de laadbak van trucks, dat is hier de normale gang van zaken, gewone auto`s stoppen hier zelden voor lifters.

Redelijk wat off-track gelopen, altijd plezant.

Der is vooral geweldig veel gelachen. Het was redelijk vochtig en dus glad, dus er ging regelmatig iemand op zijn doos. Ik heb mijn Ecuadoriaans vloekvocabularium weer wat uitgebreid. Omgekeerd hebben de mannen hun Engels bijgeschaafd en het woord hoer in de meest courante Europese talen geleerd. (ja dat is hier een veel te populair vloekwoord, dat was natuurlijk op initiatief van de mannen zelf) De beste mop van den dag was toch wel: “a lot of people come hear to relax and enjoy the pisfull park”. Ik ging neer.

We hebben ook kleine grotten gevonden die de mannen zelf nog nooit gezien hadden. Dat hadden ze trouwens aan mij te danken: ik heb dat al van toen ik nog een heel klein manneke was: overal willen inkruipen.

Links: Daar moeste op- en doorklefferen om bij die grotten te komen.

Rechts: Wij drie in één van de grottekes.

Ik heb ooit eens van Marlies, een Amerikaanse die een tijdje bij ons op kot zat, gehoord wat zo`n gidsbeurt normaal kost. Ik herinner het mij niemeer exact, maar het was geloof ik iets gelijk een 30 dollar voor nen toer rond de kerktoren. Wij hebben heel wat meer gezien, heel wat meer plezier gehad en gene frang uitgegeven. (1,5 dollar inkom, zelfs geen vervoer betaald)ç

Het was zowaar men beste Cajasbezoek tot nu toe.

Forel, typisch Cajas. Ik ben van dat bord, mat belachelijk veel groenten naar Ecuadoriaanse standaard, drie dagen slecht geweest. Diarree, buikpijn, oververmoeid en soms zelfs mottig.

De terugreis was Ecuadoriaans gezellig: vanachter in de laadbak.

Ik heb daar wel ne workshop bij drie jeugdverenigingen voor moeten missen, dat is het spijtige. Maar bij nader inzien was dat niet echt haalbaar. Ze hadden mij “alle info” gegeven: de bus naar Cruz Pampa om 6 uur. In de halte aangekomen blijkt daar geen bus naartoe te gaan. Blijkt (na veel rondvragen) dat ik eerst naar Loja moet, ne rit van maar liefts zeven uur, om vervolgens ne rit van vier uur naar de plaats van bestemming te gaan zoeken, zonder zekerheid over wanneer dat gaat zijn, in `t midden van de nacht in een stad die ik nie ken. Dat was toch wat te zot naar mijn goesting. (en dan moet het al heel zot zijn) Ik verwachtte een busritje van een uur of drie en ne goeie nachtrust ginder. Ik heb nog geprobeerd ze te bellen, maar meer dan een uur lang stond de GSM af. Dan heb ik het onverwachte kostenplaatje nog eens in rekening gebracht, namelijk meer dan 20 dollar heen en terug (hadden ze ook nooit gezegd) en `t feit dat de wegen er slecht bij liggen en `s nachts reizen dus af te raden is. Dan heb ik maar besloten om niet verder te zoeken en de volgenden dag naar Cajas te gaan. Ik ben daar wel heel ampetant van, ik had gezegd dat ik dat ging doen en ik heb un geen tijd meer tijdens de twee of drie weekends die me nog resten, maar het zou onverantwoord geweest zijn en ze hadden mij veel te weinig uitleg gegeven. Spijtig.

Sportpsychologie

Het zotste nieuws is echter dat ik geselecteerd ben voor de Europese master in sportpsychologie. Dat is nog nie van `t minste, want daar mag in heel Europa maar ne student of dertig, veertig aan deelnemen. (vier van België) Dat is dan nog eens plezant ook, en al helemaal nie slecht voor de C.V.: ene semester in Leuven, twee weken in Montpellier en den tweede semester in een Europese universiteit die een thesis aanbiedt die overeenkomt met uw iteresses. Ik ga alvast voor Zweden (Lund) of Denemarken (Kopenhagen) want daar zijn ze met groepsdynamica bezig. Leuven, Duitsland (Leipzig) of Spanje (Barcelona) zijn ook opties, want daar zijn ze met coaching bezig, wat me ook enorm interesseert. Ik zit er serieus mee in mijne kop, maar ik droom daar al drie jaar van, dus dat is niet verwonderlijk.

Verder zijn de plannen om er hier de laatste maand nog eens goed in te vliegen met de papers die ik mag maken om enkele examens te vervangen in Leuven, ik heb tenslotte meer dan zeven maanden alle lessen moeten missen. Het interessantste zal ongetwijfeld personeelspsychologie worden. Voor dat vak ben ik een sportprogramma op touw aan `t zetten om de sfeer tussen de werknemers ven ACORDES te verbeteren. `t Is nog niet zeker of dat gaat lukken, de officiële vergadering komt nog. Maar de eerste reacties waren alvast veelbelovend. Ook mag ik normaal (maar niks is hier normaal voor ne westerling) nog wat gastdocent gaan spelen voor het tweede jaar sociaal management. (de vorige keer was voor `t derde jaar)

Ondanks de zware teleurstellingen in Oña en het feit dat ik daar de moed wat verloren was zie ik dus toch nog uit naar de laatste maand. Nog drie weken op Ecuadoriaans tempo, een reiske en dan begint de miserie met thesis, examens en katers in Leuven.

Tenslotte nog een korte vermeldig tot meerdere glorie van het Mols volk in Leuven:

Mol deed vorige week mee aan de provinciezuip van pedagogie, als gemeente. Wij haalden bijna 400 pinten, geen enkele provincie haalde de 100.

Harej, de groeten van uw man in Ecuador.

Ik heb enorm veel goesting om Zweeds te beginnen studeren.

(wat helaas hopeloos voorbarig zou zijn)

Sportpsychologie

2008-02-29T07:26:00.001-08:00

Ik ben geselecteerd.
Hoe vet is da.

Chaquiñan 2008 – Punta Coral

2008-02-24T14:15:00.000-08:00

Dat is nen hele mond vol om te zeggen dat we nen tocht hebben gedaan met de scouts.
Verder gaat deze tekst ook over een feest voor mijne 24e verjaardag, den 18e van de Max, één van mijn verkenners, en den 151e van Baden-Powell, Robert voor de vrienden.

Laat ons maar met dat laatste beginnen, dat is al `t langste geleden.

Donderdagavond ben ik met de Zwette en den Turbo (zoals ze mekaar noemen) het stad in getrokken. Het gaat om de Jorge Luis en de Javier, maat uit den 12. (scoutsgroep, maar dat had u al in de mot denk ik) Op donderdag is `t uitgaansleven hier nie al te vet (da´s moeilijk te aanvaardan voor iemand uit Leuven) en we hebben dan ook redelijk wat tijd versukkeld met het zoeken van iets dat de moeite was.. Uiteindelijk zijn we dan toch in een plezante gelegenheid terechtgekomen. Latinoritemekes tot en met. Het bier was aan den dure kant, maar het was mijne verjaardag en halve liters (600 cl.) aan 1,5 dollar is nog altijd dik de moeite als ik begin om te rekenen.
(waar ik normal gezien niet mee bezig ben)

Foto: ik, de Jorge Luis en den Turbo in de Portal, een bar naast de unief.

Diezelfde avond hebben we op ´t werk mijne verjaardag gevierd. Bijzonder schraal. Zoals ik al zei was er bijna niemand, een deel is op rijs voor onderzoek en een ander deel had ander werk. We hebben met drie nen empanada gegeten (een soort loempia, maar vertalen heeft geen zin want er is geen equivalent in België) en een cocossapke gedronken. Leve de jarige!

De vrijdag was ik uitgenodigd op `t verjaardagsfeestje van de Max, één van de verkenners. Ik was niet alleen uitgenodigd om te komen vieren, ik was ook uitgenodigd om er ineens ook mijn eigen feest van te maken en zoveel maten uit te nodigen als ik wou. Dat heb ik niet gedaan natuurlijk, om die mensen niet op kosten te jagen. Maar tegen twaalf uur stonden ze daar dan toch met nen drink voor de jarigen, waar ik ook bij moest. Het was iets groen en het stond in de fik, dat zegt genoeg.
Verder was dit feest uniek omdat er voor ene keer meer vrouwen waren dan venten. Ik heb er dan ook van geprofiteerd om eens beter kennis te maken met de nicht van de Max. Beter leren kennen is hier overigens niet insinuerend bedoeld.

Foto: Ik en de Max, op "onze verjaardag en die van B-P".

Het is toch weer drie uur geworden, en de volgende dag moest ik er om zeven uur uit. Bovendien moest ik mijn valies nog maken en heb ik ineens ook maar gegeten, om nen eventuele kater te slim af te zijn. Zo erg was `t echter nie en ik stond er de volgende morgen dan ook relatief fris bij.

Chaquiñan, de RAID georganiseerd door groep 3. Lees: door de Jorge Luis en ik, met medewerking van wat maten uit den 12. Ne RAID is nen bezinningstocht, waarop ge nadenkt over uzelf, de groep, of andere gewichtige onderwerpen. Ik weet niet of dat vertaalbaar is. Typisch is hier dat de prijs enorm laag is (3 dollar en daar was ne kampdas in begrepen) en dat de deelnemers zelf hun eten moeten meebrengen, en uiteraard koken.

RAID Chaquiñan: Een tweedaagse om na te denken over milieuproblemen.

Chaquiñan betekent weg, in Quichua, de autochtone taal. De hele RAID kaderde dan ook in de antieke Ecuadoriaanse cultuur, het kader voor lezingen, gesprekken en forums over het milieu. Erg pretentieus. Eén van de programmapunten titelde letterlijk “voorstellen voor oplossingen van wereldproblemen”. Ik haal er wel weer het extreemste uit natuurlijk.
Kaderend in de vier elementen geraakten de deelnemers, uit vier verschillende groepen, aan de hand van vier codeboodschappen, gekoppeld aan opdrachten, op de overnachtingsplaats. Daar deden we enkele specifieke lezingen, over elk van de elementen. Ik gaf een uiteenzetting over water. Watervervuiling en de oorzaken en oplossingen daarvan, dat is gene platte kak in een taal die ge nog maar zjust kent. Na elke lezing hielden we een groepsgesprek, op zoek naar ervaringen, oplossingen, ideeën, … Het uiteindelijk doel was ideeën opdoen om een gezamenlijk (intergroeps-) project op te zetten om (één van) die problemen ook echt aan te pakken. Het zal sommigen intussen al wel de oren uit komen, maar ik wil er nog eens op drukken dat scouting meer is (of zou moeten zijn) dan pottekestamp en pijlentocht.
Dan volgde uiteraard het kampvuur, afgesloten door het afscheidslied. Dat is best wel ironisch, dat afscheidslied is een internationale scoutstraditie, dat wordt gezongen op elke laatste avond van een kamp. Aangezien het gemiddelde kamp in Ecuador één of twee dagen duurt wordt het afscheid dus halfweg dat kamp gezongen. Lollig.
Vervolgens hebben we nog een paar actieve nachtspelen gedaan. Jaja, eerst kampvuur, dan actieve spelen en dan slapen. Een andere volgorde zit er niet in, want de zojuist vernoemde is traditie.
Tegen twee uur kropen we in onzen tram. En denkt maar niet dat ze hier na zes uur opstaan, dat is immers traditie.

Ik had mijn klaroen meegepakt om de mannen `s morgen wakker te schetteren, maar daar ben ik niet in geslaagd. Na al dat feesten, ne loodzwaren tocht (waarbij ik op mijne rugzak dan nog eens een tent droeg die te zwaar was voor de leden) en een veel te actief avondprogramma stond mijne kop niet echt naar trompetteren.

We zijn trouwens niet in tenten gaan slapen, de voorbije dagen heeft het te zot hard geregend om dat te riskeren. Er was zelfs ene keer hagel bij, der zijn redelijk wat Ecuadorianen die dat nog nooit gezien hadden. Omwille van die regen is er trouwens een groep uit Pasaje, aan de kust, niet kunnen afkomen. De weg was versperd door grondverzakkingen door de hevige regen. Extreem spijtig.

Goed, deze voormiddag stond volledig in het teken van concrete oplossingen zoeken voor milieuproblemen die relevant zijn voor Cuenca, en Azuay, het zuiden van Ecuador, in het algemeen. Een forum, volgens de planning. Omdat we een parochielokaal in de buurt van de oorspronkelijke eindbestemming mochten gebruiken, moesten we ook nog naar de mis. Dat hebben we dan ook weeral gehad, in een arm boerendorpke. Vooral de preken waren de moeite: je reinste volksmennerij. Zone sinterklaas zonder meiter die het volk opjut, de kerk doorwandelend en vragen stellend, en “het woord van God” als staving van elk van zijn stellingen gebruikte. De apotheose was het moment dat bleek dat de Bijbel (lees: het woord van God) zelf ook het woord van God als ultieme waarheid aanprees. De pastoor moest dus wel gelijk hebben!! (de enigzins gevormde medemens heeft in de mot dat ik ferm rond de pot aan `t draaien ben om te zeggen dat die mens zijn betoog één dike cirkelredenering ex absurdum was, maar dat heel die kerk daar wel mee weg was.)

Foto: Met de scouts naar de kerk, dat was weer een eeuwigheid geleden.

Nog enkele voze spellekes en het werd tijd om terug naar Cuenca te gaan. Ik ben direct naar een internetcafe gegaan, in de eerste plaats om online verder te studeren voor mijn sollicitatiegesprek voor sportpsychologie. (zie vorig verslag) Maar ik kon het toch nie laten om dit eerst online te smijten.

De groeten van uw milieuproblemendebattenmoderator ter plaatse.

Foto: ik heb nog eens koeienmaag gegeten, met de leidingsploeg. In zijn geheel ziet dat eruit als op bovenstaande foto. In het gerecht is dat in klein stukskes gesneden en gekookt met patatten in een sauske. Lekker, serieus.

Voor de volledigheid, want ik ga dat achteraf anders vergeten:
Aan de RAID nam volk deel van den derde Cuenca San Jorge, de vierde Cuenca (ken de naam nie), den eerste Fenix Azogues en den twaalfde Virgen de Bronze.

24

2008-02-21T15:07:00.000-08:00

Pintjes in nen bak
Uren in nen dag
Karaat in zuiver goud
Hoofdstukken in de Ilias en de Odyssee
Toonladders
-honderd Mol
Voeten van Apostelen
Jaar oud

Heel lollig eh.
Ik krijg vandaag telefoon op ´t werk, dat ik een pak moet gaan afhalen op de postdienst van de unief. Dan toch ne verjaardagscadeau? Ik had nochtans uitdrukkelijk gevraagd om niks te versturen, wegens het grote risico op verliezen onderweg. Blijkt om een pak te gaan dat aankwam op 26 december, ne kerstcadeau.

Merci voor de twee chocolatten wafels, de pringles, de TUC-koekskes, de sardinnekes, de pralinnen, de 11 gedroogde lichi´s en de schimmelkaas. Het is me niet geheel duidelijk of die laatste twee apart bedoeld waren of onderweg ontstaan zijn.
Het is tenslotte twee maanden en acht dagen onderweg geweest.

Ik ben tussen de verjaardagsmails door - heel hard bedankt allemaal - ook vollembak aan ´t studeren voor sport. Overzien eigenlijk, wat ik vorig jaar gestudeerd heb. Ik heb mij kandidaat gesteld voor de "European Master in Exercise and Sport Psychology", een programma van veertien Europese universiteiten, dat zich in het eerste semester afspeeld in de alma mater, en in het tweede semester in één van de deelnemende universiteiten, volgend jaar is dat Montpellier, één van de oudste van Europa.
Volgende maandag heb ik een selectiegesprek met professor Boen, van mijn goeie ouwe eerste faculteit. Die mens gaat daarvoor naar hier bellen, dat zal een half uur duren en ongetwijfeld ne ferme cent kosten. Geweldig dat die dat wilt doen.

Verder is er nog niet al te zot veel gevierd. Gisterenavond met de mannen van ´t kot nog ne ferme gedronken bij het smijten van een kaartje, maar de meeste Amerikanen en Engelsen moesten er vroeg uit de volgende dag en hielden het nogal rap voor bekeken. Ik bleef achter met een Amerikaanse die op een ander werkt, een Spaanse en twee Duitsers. Op zich heel plezant volk, maar als die samen zijn produceren die op twee minuten meer doemp dan de gemiddelde Duitse gasaanval op Ieper in 1917. Ik wilde nog Belgische wafels bakken, maar mijn goesting was rap over tussen die bende Duitsers en Amerikanen die elkaar van beide zijden van de tafel duchtig met vergif lagen te bestoken. Een verjaardagsbestand zat er blijkbaar niet in. Den Belg wordt er altijd dik tegen zijn goesting in betrokken. Ik ben dan bij de Pepe een pint gaan pakken, een klapke gaan doen en er niet al te zot laat ingekropen.

Dezen avond wordt het immers opnieuw feest, het echte feest dan. Ze vieren dat hier altijd op den avond van den dag zelf. ´t Is met de mannen van ´t muziekgroepke en wat scoutsvolk. Nog straffer, de Jorge Luis is die allemaal op eigen initiatief voor mij aan ´t uitnodigen. Al zal dat ook niet al te zot zijn, want morgen vieren we al de volgende verjaardag, op een feest van één van de scouts, dat deels ook voor mijne verjaardag is. Volgens de letter, want ik wilde geen extra volk uitnodigen in die mensen hun huis. En deels voor Baden Powell, freaks ondereen, zo blijkt.

De mannen van ´t werk vonden de wafels geweldig, gisteren. Merci om de recpten op te sturen. Het zag er nog redelijk goed uit, zeker als ge bedenkt dat dat weeral een dikke 10 jaar geleden was, bij de scouts.

Vandaag was er het historisch lage aantal van drie werknemers op ´t werk, bij momenten twee. Tezjust hebben we dus mijne verjaardag gevierd met een schrale drie man. Zonder vlaai en dergelijke, want dat houden ze voor de echte viering, volgende week met iedereen. Ik zien er zoals altijd de zonnige kant van: twee keren feest. En dan tel ik nog alleen het werk.

Goed, binnenkort meer verslag, tijd om mij klaar te maken voor ´t volgende feest.

Uw jarige ter plaatse.

Slecht

2008-02-18T07:45:00.000-08:00

Over (te) stevig weggaan
En slecht zijn

De afgelopen dagen waren memorabel. Schandalig ook. Maar beestig. Woensdag ben ik met de mannen van ´t kot een danske gaan doen. In La Mesa: De Tafel, een salsabar, maar blijkbaar smeren ze der ook af en toe wat reggae tussen. Best wel raar om te dansen, reggae. Dansen zeg ik, heel de nacht, zo werkt dat hier. Er staat een paar man aan den toog, er zit wat volk aan tafelkes, maar de meerderheid is een wervelende massa, dansend in parekes, zalig. Ik ging het niet te laat maken, want ik was enorm moe. Tegen een uur of vier zijn we het afgebold. En omdat de mannen van ´t kot door wilden, want ik was nog vollembak aan ´t geven op den dansvloer met één of ander schone uit Guayaquil...
De volgenden dag kwam ik op ´t werk aan om half 1 ... serieus. Wel wakker geworden om negen uur, maar direct terug in slaap gevallen. Maar daar lachen ze hier eens mee, da´s niet echt erg. Niks om meerdere keren te doen, uiteraard, maar als dat bij ene keer blijft is da nie erg.
De volgende dag kwam ik om 12 uur op ´t werk ...

(Voor alle duidelijkheid, dat zou in België van zijn leven niet gebeuren, dat is ook het gevolg van het niet aantrekken van de werkmannen, den baas nog van ´t minste, dat is de cultuur eh. Ik voelde mij daar natuurlijk wel ampetant van, maar den donderdag kwam de Cristian op ´t werk aan om half vier...)

Goed, laat ons bij ´t begin beginnen. Ik bleef tot een uur of acht op ´t werk hangen. Laat aankomen, maar ook laat blijven werken. Of toch op zijn minst wat op de computer liggen rammelen, mails enzo, de site wat bijwerken met brol, ... De werkdruk is hier immers niet al te hoog, leve Ecuador.

Ik daster dus door de straten tegen een uur of acht, op weg naar huis. In de Sucre, mijn straat, staat nen hoop kraamkes. ´t Is valentijn, en dat is hier niet alleen den dag van de liefde, maar meer in ´t algemeen den dag van de vriendschap. Blijkbaar is dat reden genoeg om een volledig marktje te houden, met knuffelberen en kaartjes en dat soort dingen. Ik slenter daar wat door en word ineens aangesproken door een Aziatische figuur, nooit gezien. In ´t Engels. Ik ben direct hyperalert voor diefstal, hier bestaan duizenden trukken om vreemdelingen in ´t zak te zetten. Blijkt nen toerist te zijn die hier alleen aan ´t reizen is en wat compagnie zoekt. Goeie kloot als ik ben nodig ik die mens uit om op shok te gaan, al is het correcter om te zeggen dat hij zichzelf uitnodigde en dat ik daar op in ging. Het was ne plezante kerel, Peter genaamd. Eens naar de Pepe gebeld en een half uur later zaten we op een balkon van het hotel van de Peter met een fles Whiskey, een gitaar en drie Cuencanen.
Iets verderop hadden we een bar ontdekt waar ge vijf euro inkom betaalt. Dat is aan den dure kant voor de Cuencanen, maar er was gratis drank tot drie uur ´s morgens. “Barra libre” noemen ze dat hier: gratis bar. Daar kunde toch niet nee tegen zeggen. Na een plezant ureke met de Cuencanen sloot het hotel zijn deuren en zijn we dan toch eens gaan zien, ge zou zot zijn om het niet te doen, de latinomuziek bonkte veelbelovend tot op de straat. Wij natuurlijk recht naar de bar, één met ne fatsoenlijken toog, hoe geweldig is dat. Ik heb na vier maanden nog eens echt aan den toog gehangen. Met ne Canadees van Zuid-Koreaanse afkomst dan nog. Ne groene. We hebben eens een goei klapke gedaan over Kyoto enzo, van die dingen, ik heb nog bijgeleerd.
Maar goed, sinds een uur of elf zaten wij daar, tegen een uur of twaalf komt den baas van de keet een klapke met ons doen. “Of we niet ginder willen gaan zitten, die tafel met die drie meiskes, die willen wel eens dansen met elle.” Komt dat tegen. Welle daar naartoe natuurlijk. Eens kennismaken, een gratis rum-colake drinken (cuba libre) en een danske doen, het leven kan goed zijn. Ook mijn danskunsten zijn echt de goei richting aan ´t uitgaan, Sonia en Natalia waren der toch content van. Misschien al goed dat de vrouwen om drie uur door moesten, wie weet tot hoe lang hadden we daar anders nog rondgehangen. De gratis bar kwam ook droog te liggen, dus het werd stilaan tijd om het af te bollen. Een taxike in voor nen dollar of twee en naar huis.
Dat doe ik trouwens haast nooit, taxis, maar om drie uur ´s nachts in een buurt die ge niet echt kent is dat gewoon uw verzekering in Ecuador.

Vrijdag en zaterdag zou ik met de mannen van Chuchaquiñan op gank gaan, maar dat heb ik toch maar afgezegd. Zo dood als ne pier was ik. Ik heb gisteren wat slaap proberen inhalen, om acht uur derin en om zeven uur deruit. En nog altijd moe.

Verder ben ik aan ´t solliciteren, ´t is te zeggen, de motivatiebrief en C.V. zijn binnen, voor een aanvullende opleiding “European Master in Exercise and Sport Psychology”. Terug naar de roots dus, opnieuw sport. Al drie jaar mijnen droom, die opleiding. Dat is een Europees programma, in ´t Engels, waarvan ge de eerste helft volgt in uw alma mater en de tweede helft volgt heel Europa in Montpellier. Volgende week doe ik mijn sollicitatietelefonneke, want de selectie gebeurt eind februari. Der mag vier man van België deelnemen, er zijn zeven kandidaten.
(en ik zeg dan graag dat al de rest één kans op twee heeft, als ge snapt wat ik bedoel)

Slecht, titelde ik. Ik zet dat wel online, omdat ik hier een volledig en vooral eerlijk verslag wil geven van mijn ervaringen, maar ik ben daar allerminst fier op. Slecht handelt ook over de manier van doen. Ik ben slecht bezig geweest vorige week. Maar het is gelukkig een stage, “het is maar voor te lachen.” Hopelijk gaan mijn punten niet voor te lachen zijn.

Voor onze klenne

2008-02-14T16:36:00.000-08:00

Klenne ge moet mijn tekenkunsten (?) eens keuren. Ik heb hier al twee dagen vijf uur aan een stuk een lezing over onderwijzen moeten volgen en dat is nogal zwaar, mat al dat Spaans altijd. Bovendien is dat ne gast uit Cuba en ik verstaan der de helft nie van, da´s een soort Spaans met een West-Vlaams accent ofzo. Ik moest denken aan de lessen van ´t middelbaar en daarom heb ik nog eens een goei ouw gewoonte boven gehaald: tekeningskes maken. (om nie in slaap te vallen) Ik dacht dat gaat onze Klenne wel willen zien, met dat gefoefel met perspectief enzo... Bij gebrek aan nieuws mag het ook al eens iets anders zijn eh. Als ik thuis ben moete mij eens voeten leren tekenen want dat heb ik nooit gekund.

Dit is een karikatuur van mijn geburen tijdens de les. De Cristian, links, de grote feester van ACORDES, en de Jorge, rechts, menne stagebegeleider. De titel zegt "het harde leven van de stagiair in Ecuador" De tekstbalonnekes zeggen "Komaan Ben, we gaan op de lappen", "Denkt aan uw punten" en dat onderste dat is de Spaanse onomatopee voor ne lach. Dieje rare in ´t midden moet mij voorstellen. De mannen zelf vonden het zalig.

Aja, ik ben vandaag overigens overslapen, gisteren tot vijf uur weggeweest, echt heel de nacht aan ´t dansen, salsa. Ik had mijne wekker om negen uur gezet, maar om half twaalf werd ik opnieuw wakker ... Tegen half één was ik op ´t werk geraakt, en hier lachen ze daar eens mee, hoe geweldig is da. Stelt u voor da ge zoiets in België doet, het zou er nogal op zitten. Ik was er natuurlijk wat ampetant van, maar dat was redelijk rap gepasseerd toen om half vier de Cristian binnenkwam in de lezing. "Overslapen, gisteren op cafe geweest ..."

Tijdens de les van vandaag had ik goesting om te schaken, dat is lang geleden.

Het perspectief is nie echt om over te stoefen, maar ge moet denken dat het met stylo gedaan is eh. Zonder lat ook, uiteraard. Het heeft iets Escherachtig, vind ik zelf, heeft die mens zo ook niks met schaakstukken gedaan? De verschillende elementen in de tekening waren trouwens niet echt bedoeld om samen te horen, het zijn eerder aparte schetskes.

Harej, ´t is pruimentijd. Der mag ook eens iets anders online komen dan veel te lange verslagen eh. Morgen heb ik de laatste tekenles van de Cubaan, misschien volgt er nog wel eens een knutselwerkske.

Kutvulkanen

2008-02-08T13:38:00.000-08:00

(Ne veel te langen tekst, maar genen tijd om dat allemaal te redacteren -> op het net ermee en gedaan.)

Over de scouts in Ambato, die mij uitnodigden
Over de vulkanen, en een poging tot beklimming
Over carnaval in een boerenfamilie tussen de bananenplantages
(ja dat is al minstens het derde verslag dat ik doorboom over carnaval, maar dat is de schuld van de feestzotte Ecuadorianen)

Ja ik denk dat de vulkanen hier iets tegen mij hebben. En vanaf nu ik officieel ook iets tegen hen. Maar voor ik dat uitleg ga ik bij het begin beginnen.

“Hey Ben! Keilang geleden, zalig da ge belt!” Verónica, uit Riobamba, was content met mijn onverwacht telefonneke. Tijdens de eerste dagen in Ecuador heb ik drie nachten bij haar geslapen – uitsluitend doelend op de gastvrijheid, voor de duidelijkheid – en we hadden elkaar al lang niet meer gezien. Ik had in Quito op een nationaal scoutskamp volk uit andere groepen in Riobamba leren kennen en die hadden mij uitgenodigd om eens den Chimborazo te komen beklimmen, den hoogsten berg van Ecuador, nen uitgedoofde vulkaan. Maar ik was die hun gegevens kwijtgeraakt: portefeuille gepikt. (of verloren, geen idee) Allemaal geen probleem, Verónica zou hare kenniskring afbellen en nen dag later had ik al ne mail met het bericht dat ze via via aan de nummer van de groepsleidster van die groep was geraakt, de “Grupo 5 San Felipe Neri Riobamba”. Die laatste gaf mij de nummer van nog nen andere scout en die nodigde mij uit om bij hem thuis te komen logeren. We kenden mekaar van haar noch pluim, maar als ge scout zijt zijde hier overal en altijd welkom.

Ik moest vrijdagavond in Riobamba aankomen, om nog diezelfde nacht te kunnen beginnen met de beklimming van den Chimborazo. Ze gingen dat onder scouts regelen en dan zou me dat beduidend minder geld kosten, misschien zelfs gratis. “Dat zullen we nog wel zien,” heb ik intussen leren denken, hier in Ecuador.

Dat impliceerde wel dat ik vrijdagmiddag al moest vertrekken, en het was vrijdag de carnavaluitstap van ACORDES. Heel spijtig, maar ik ben de mannen ne plezanten uitstap gaan wensen en ik ben naar Riobamba vertrokken. De kans om den Chimborazo te beklimmen zonder daarbij voor stevig afgezet te worden is niet voor iedereen weggelegd. Ik heb evenwel niet nagelaten om de mannen hunnen trip al vrolijk in te zetten: onder mijne jas zat een fles van 1,35 liter water verstopt (Ecuadoriaanse maten) en in beide broekzakken was ik nog eens voorzien van een half literke. Zjust voordat iedereen in de auto´s stapte – nadat we bijna twee uur gewacht hadden totdat iedereen aanwezig was – heb ik iedereen eens goed vol water gesmeten, wat nog geweldig geapprecieerd werd ook. Dat lieten ze dan ook kwistig merken: het duurde niet lang of ik hing vol bloem, water was er niet voor handen.worden is niet voor iedereen weggelegd. qn wensen en ik ben naar Riobamba vertrokken. CORDES. himborazo. roep

Welkom in Riobamba

Tegen een uur of acht kom ik aan in Riobamba, na een busreis van zes uur. Het is regenseizoen, ookal regent het nog altijd niet overdreven veel, en dat heeft zijn nadelen voor de reis. Veel mist, grondverzakkingen die de weg versperren, rivierkes die van loop veranderen en de weg overspoelen, ge zijt rap twee uur extra kwijt. Ik word heel vriendelijk ontvangen en blijkt dat ik die mensen toch herkende van in Quito, ik had totaal onbekenden verwacht. (ik ga ervan uit dat zij zich de enige blanke deelnemer van het 600 deelnemers tellende kamp nog herinnerden) Holguer, de gastheer, heet me welkom en stelt Holguer, zijne zoon, voor (ja dat is hier typisch) en Lourdes, zijn vrouw. Als ik hier uitleg dat ik maar ene naam heb dan krijg ik soms de reactie: “en hoe weet ge dan het verschil met uwe vader of uw familie?”
Aan tafel komen de eerste straffe verhalen boven, over den Tungurahua, nen actieve vulkaan die voor de moment sterk verhoogde activiteit vertoont. Ze hadden de planning wat aangepast: ge kunt deze nacht nog niet gaan klimmen, maar we gaan naar een panorama van waarop ge den Tungurahua kunt zien uitbarsten. Mij was een soort vuurwerkspectakel beloofd, maar toen we, na een uur rijden, op het panoramapunt uitkwamen bleek de volledige weide omtrekt kilometers ver klaar te zijn, behalve de Tungurahua, die volledig in de mist zat. Het was intussen al half twaalf en ik zou de volgende nacht nen berg van 6000 meter moeten beklimmen, ik begon dat al redelijk onnozel te vinden. Maar van den andere kant weet ge hier nooit wat er zjust gaat gebeuren en ik heb al geleerd om het zaakske gewoon te vertouwen, er gebeuren altijd andere dingen dan ge verwacht en ge kunt die mensen toch niet tegenhouden als die u iets willen laten zien.

Om half twee nachts wordt ik wakker in de auto, na nog een half uur maakt den Holguer zijn familie wakker en stelt voor om tillekesaan naar huis te rijden, want het is bewolkt. We zouden aankomen tegen drie uur, de nacht voor de beklimming. Zottigheid.

De scouts

De volgende morgen staan we op om negen uur, want om negen uur begint de scouts. Een uur te laat arriveren we ter plaatse, allemaal nie erg. Ik help de tent rechtzetten (een groep met een tent is hier trouwens een zeldzaamheid) waar ze de eten voor carnaval in gaan klaarmaken en mag vervolgens den troep (jongverkenners) en de clan (JINs) trakteren op “Belgische spellekes”. Dikke Berta, billekeklets en verkrachterke, het zijn de klassiekers die het hem altijd weer doen. Tijdens verkrachterke worden we onderbroken: tijd om carnaval te gaan spelen. De groepsleiderste blaast formatie voor de tent, terwijl iedereen zich strak in ´t gelid zet haalt den Holguer van achter de tent een tuinslang voor de pinnen. Dikke chaos, het spel is begonnen. Tegen dat iedereen zeiknat is en vol schuim hangt (er duiken ook altijd spuitbussen met “carnavalschuim” op) wordt de eerste scout door een paar kameraden vastgegrepen en begint iedereen te roepen: “op de grond, op de grond, ...” Een beetje verder begint er wat volk haastig water in de zand te kappen, de ongelukkig wordt blijkbaar op een modderbad getrakteerd, willen of nie. Een half uur later hebben ze de volledige groep dezelfde kuur gegeven, tot klein welpkes van een jaar of zes aan toe. Carnaval is voor iedereen.

Foto´s: carnaval bij de scouts
http://picasaweb.google.co.uk/ecuador.februari/RiobambaGrupo5SanFelipeNeriCarnaval

Die namiddag heb ik mijne rugzak gemaakt en zijn we mijn gerief voor den Chimborazo gaan uitzoeken bij de gids. Ik moest toch betalen, en nog nie weinig ook: 150 dollar. Het moet wel gezegd dat dat alleen de prijs voor de gids en de berghut was, het materiaal kreeg ik gratis en ik kreeg ne privegids, de gemiddelde toerist zou tegen de 250 moeten neertellen, op voorwaarde dat hem in groep is dan nog, alleen is het duurder.

“Ga uw gang, de berg is van u.”

Daarna zijn we richting Chimborazo gereden, ne rit van een anderhalf uur tot aan de eerste berghut, op 4800 meter, de grens van de eeuwige sneeuw. Van daaruit vertrokken we te voet naar de tweede berghut, een honderdtal meter hoger, voor een stevige maaltijd (pasta en veel groenten) en een overnachting. Wat niet noodzakelijk op slapen duidt. Om 8 uur hadden we gedaan met eten en raadden ze mij aan in mijnen tram te kruipen. We moesten om 11 uur opstaan om de beklimming aan te vatten. Die mannen klimmen immers ´s nachts, omdat de sneeuw dan hard is en dat is gemakkelijker. Ik had daar op voorhand al op gereageerd dat het mij beter leek om een uur langer te slapen, want fit zijn is ook belangrijk, maar daar waren ze niet echt voor te vinden. “Er is daar zo weinig lucht dat ge toch niet veel slaapt, en al zeker niet goed.”

Ge kent het misschien wel: wakker worden met zoveel koppijn dat ge denkt te sterven als ge u rechtzet. De afdaling van de trap en de weg naar de ontbijttafel lijken gewoonweg onmogelijk. Ginder boven was het nog ietskes erger, en ik moest niet alleen den trap af naar de ontbijttafel, maar ik moest ook 1300 meter gaan klimmen. Ik was er op dat moment van overtuigd dat die koppijn van de vermoeidheid was, maar achteraf bezien zal de hoogte daar toch op zijn minst een stevig aandeel in hebben gehad. Goed, zagen en klagen helpt niet, ondanks geen honger toch maar een pistoleke gegeten en beginnen geven.

In de sneeuw, tegen een tempo dat de gemiddelde bomma met looprek doet neergaan van ´t lachen. En vermoeiend, dat heeft gene naam. Kuieren – “het verticale luieren” – zou een overstatement zijn, serieus. Dat leek in het begin dan ook gemakkelijker te zullen worden dan verwacht, maar na ocharmkes een half uur had de hoogte al stevig toegeslagen: ik was al stevig vermoeid en moest regelematig stoppen om bij te komen. Na een tweetal uur klimmen sprak den Ivo, de gids, de historische woorden“ga uw gang, de berg is van u” Ik heb de billetjes even frisse lucht gegeven en de berg getrakteerd op een verse portie Belgische chocolade. Frisse lucht, dat is van die lucht waar uw neus van zeer doet, dus deze boskak was een hele prestatie. Het was overigens boven de boomgrens, op 5200 meter. (ik heb dat nog expliciet gevraagd, hevig geëmotioneerd door dat memorabel moment) Nog honderd meter hoger, een uur later, kreeg de hoogte (*) mij zwaar te pakken. Mijn avondeten was er ineens op drie seconden terug uit. Ik dacht op dat moment dat de gids mij ging verplichten om terug te draaien, maar tot mijn verbazing voelde ik mij achteraf veel beter en liet hem mij verder klimmen. Mijn maag was beter, maar mijne kop stond op springen. Dat klimmen was op dat moment trouwens vrij letterlijk te nemen. Den ijspikkel werd al geregeld horizantaal gebruikt, niet meer verticaal, en dat was in geen enkel opzicht nog te vergelijken met eender welke “beklimming” die ik ooit al gedaan had. Extreem koud, afgronden, alleen nog sneeuw, bijna geen zuurstof, ... Ik moest mijn lijf bij elke afzonderlijke stap omhoogtrekken, mij tot het uiterste inspannend, extreem veel energie verbruikend. Nog honder meter hoger heb ik moeten besluiten om terug te draaien. Het was zottenwerk. 3:40 ´s nachts, 5400 meter. Ik was in een derde van de beklimming geraakt, ik had het daar heel moeilijk mee. Ik ben gewoon om alles gedaan te krijgen waar ik mijn zinnen op zet, omdat ik overal geweldig hard voor ga. Maar dat was op deze hoogte fysisch onmogelijk geworden. Ik was ziek en uitgeput en moest er rekening mee houden dat er nog een afdaling aankwam. En dan moet ge voor de veiligheid kiezen. Ik moest denken aan de laatste keer in Cajas. Toen was het een beslissing voor de veiligheid, voor de zekerheid, nu leek het echt een beslissing om te overleven.

Tijdens de afdeling ben ik ook echt bijna gestorven denk ik, dat ging volledig automatisch, geen kracht meer, geen goesting meer, alleen nog koppijn en extreme, belachelijk harde vermoeidheid. Om 5:30 zat ik in mijnen tram.

Om half elf de volgende morgen zijn we verder afgedaald naar de eerste berghut, om naar huis te vertrekken. Ik heb de hele namiddag in bed gelegen met extreme koppijn en ben ´s avonds om 9 uur gaan slapen.

Foto´s: beklimming (en vooral afdaling) van den Chimborazo, 6310 meter
http://picasaweb.google.co.uk/ecuador.februari/BeklimmingChimborazo

(*: hoogteziekte: veroorzaakt door het lage zuurstofgehalte op grote hoogte:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Hoogteziekte)

“Chance op 5000 meter hoogte”

Ik heb met de gids wel goei klapkes gehad. Hij is professor toerisme (ofzoiet) een de universiteit van Riobamba. Ik ben uitgenodigd om daar twee dagen les te gaan geven over groepsdynamica, in de bergen, tijdens een beklimming. Ik word hier echt langs alle kanten met geluk naar mijne kop gesmeten, al vier maanden lang. En alsof dat nog niet genoeg is wilt hem mij in ruil betalen (dat zou mijn eerste, echte, professionele ervaring worden) of een tweede, gratis poging begeleiden om den Chimborazo te beklimmen. Met overnachting in een tentje in de helft, om het gemakkelijker te maken, op bijna 6000 meter hoogte, wie kan zeggen dat hem dat heeft meegemaakt. Ik weet echt niet wat kiezen, want dat is wederom een kans die niet velen gegeven is, in dit geval zelfs weinig mensen ter wereld. Van de andere kant is het mogelijk dat dat weer niet gaat lukken. Maar ik had heel weinig geslapen tijdens de vorige twee nachten, altijd al mijn zwak punt, en dat is iets waar ik een eventuele volgende keer rekening mee kan houden. Ik zou in ieder geval moeten gaan trainen ...

De top van de Chimborazo is het punt dat het verst van het centrum van de aarde verwijderd is, omdat de aarde ovaal is, breder aan de evenaar. In absolute termen is dat hoger dan de Everest, die gemeten is ten opzichte van de zeespiegel. Ik kan het dus moeilijk uit mijne kope zetten ...

Cumandá

Nen dag na de afdaling, dat is twee nachten slapen na de beklimming, gingen we carnaval vieren in Cumandá. Dat is een gemeente op de grens tussen de Andes en de kuststreek, wat dus meer zuurstof betekent en zeker goed voor mij zou zijn. Maar ik had de laatste nacht enorm slecht geslapen door de koppijn en was ernstig aan ´t overwegen om nie mee te gaan. Gelukkig had ik het besef dat ik beter extreme koppijn heb tijdens een onvergetelijke ervaring dan extreme koppijn in een Riobambeniaans bed.

Tijdens de heenrit heb ik bijna constant liggen afzien op de grens tussen slapen en vreselijke koppijn, dooreengeschud door de slechte, onverharde wegen tussen de subtropische bossen. De rit alleen was eigenlijk al de moeite waard, ge rijdt tussen kleine dorpkes, vol met bananen- ananas- en fruitsapwinkelkes. Prachtige beelden.

Tegen de middag komen we aan ter plaatse. Vier muren ondersteunen een ijzeren golfplaten dak. Alleen de voorgevel heeft ruiten, niet nodig in dit subtropisch klimaat. Binnenin worden de zes kamers van elkaar gescheiden door muren die niet tot het dak reiken. Drie slaapkamers hebben bedden zonder matrassen, er staan wat plastieken stoelen en er is één tafel, in de eet- en afwasplaats. De geur van vuur overheerst alles, de meeste kamers hangen vol rook, afkomstig van de keuken. Dat is een houten bijgebouwke, tegen het huis, waar een vrouw in een pot op een houtvuur aan ´t roeren is. Ik dacht dat we carnaval gingen vieren in een feestelijk dorpke, maar het bleek om een familiefeest in een boerengemeenschap te gaan, tussen de bananenplantages. Mijn eerste ervaring met echte, zware armoede. Die mensen hebben hopen grond en bananen, maar die geraken niet verkocht zonder de opkopers. Dolly bananen, ik heb den indruk dat ik daar ooit iets van opgevangen heb in België. Na twee tussenpersonen is elke banaan in Ecuador nog altijd maar vijf cent waard, ge moet niet vragen wat die mensen verdienen. (het is wel zo dat ze daar heel ´t jaar oogsten, bij gebrek aan seizoenen)

In heel dat huis(eke) was absoluut niks te vinden dat niet nodig was. Nergens hing er iets aan de muur, speelgoed was er niet te zien, maar op het enige kastje in de grote centrale kamer stond nen T.V. constant te spelen, en achter de deur ontdekte ik zowaar ne frigo.

Bloed en darmen

Ale, we maken kennis met heel de familie en na elkaar wat natgemaakt te hebben gaan we het varken wassen. Jawel, het varken, dat moest nog geslacht worden. Met een touw binden ze dat beest aan ne paal en ze steken dat met een mes in het hart. Ik vertelde nog hoe dat in België marcheert, met nen hamer achter de oren, ergens bedoeld als suggestie, maar niet verwachtend dat dat iets zou uitmaken. De kop moet in Ecuador heel blijven, dat is een soort trofee, symbool van het feest, de luxe die gepaard gaat met het slachten van een varken. In het hart is echter nogal eufemistisch, denk ik. Dat beest heeft zeker tien minuten afgezien, den Holguer heeft minstens vijf keren gestoken. En heel de familie maar toekijken en converseren over hoe lang het nog zou duren. Ik heb alles gevolgd, zonder uitzondering. Niet dat ik daar fier op ben, maar omdat ik veronderstel dat er mensen dat zich nu afvragen.
Nadat het beest zij rust gevonden had heb ik geholpen met de rest. Ik was daar uitgenodigd, dat is een kans die toeristen niet te beurt valt, dus ik heb mij gedragen als één van hun. Ik vond dat de beste manier, ik denk dat het slecht zou overkomen als ik alleen had gekeken. En ik vond het ook wel een chikke kans om dat allemaal te leren. We hebben het beest opgehangen met een touw en ik heb het – nogmaals – helpen wassen. Daarna hebben ze met een gasbrander het vel gebakken, dat vervolgens werd afgetrokken en opgegeten. Een beetje zoals de zwoerd van het spek bij ons. Hier is dat de grootste lekkernij, het plezantste moment van het feest. Dat werd op een tafel gezet, samen met yuca (iets gelijk patatten, maar dikke wortels in plaats van knollen), gefrituurde verde (iets gelijk bananen, maar groen en groter), een slaatje en aji: een pikant sauske. Allemaal gezellig met de handen uit dezelfde potten. Of rechtstreeks van het varken, dat moest ik natuurlijk ook eens kunnen doen.

Na die pauze gingen ze door met het varken af te werken. Dat proces op zich bleek zowat het feest te zijn, dat duurde de hele namiddag. Heel de familie hielp met het uitbenen, versnijden, in de pot smijten, darmen wassen voor de worst, koken, ... Ik herinner mij dat we dat vroeger bij moe Donk ook deden met de koe, dat is wel bijna 20 jaar geleden zeker? Dat was echt ferm om dat nog eens te kunnen meemaken.

Halverwege kwamen er nog andere gasten aan. Allemaal stokoud en allemaal strontzat. Dat hoort erbij hier, als het feest is steekt iedereen in de prak. Luid zingend kwamen ze aan, en direct moest iedereen meedrinken van hunne “pure”: zelfgemaakte alcohol van suikerriet, gegarandeerd meer dan 40 graden.

Zijn er vrije versies?

Tegen dat het donker werd sneden we de laatste lappen in stukskes en ging iedereen stilaan naar binnen, waar de eerste borden varkensvlees met rijst al uitgedeeld werden. Ongelooflijk lekker. Onder een dak van planken, op nen blok hout, naast het vuur het vlees eten dat ge juist samen geslacht hebt. De helft zal ervan gruwen, de andere helft zal verstaan dat dat iets ongelooflijk plezant is.

Intussen werd er al stevig gezongen. Den Holguer had een gitaar voorzien, om het carnavallied te spelen. Dat is een populair, traditioneel lied – zoiets als “kjeske mee lanteire”, maar dan veel beter – waar duizenden strofen op bestaan. De gemiddelde Leuvense sessie op “het zwartbruine bier” is er niks tegen. Die mannen hebben meer dan twee uur hetzelfde lied gezongen, altijd met nieuwe strofen en constant dikke sfeer.
(ik kon mij waarlijk amper houden om zelf een versie te verzinnen, maar ik heb dat toch maar gelaten, omdat alles wat die mannen zongen al bestond, en ik wist niet goed hoe dat zou overkomen)

Daarna verplaatste het feest zich naar binnen, waar alle stoelen en banken in een cirkel in de grote, centrale kamer gezet werden. Dat was een leeg betonnen kot met de functie van salon. Er werd nog efkes verder geramd op de gitaar, tot de ouwe zangers te zat waren om nog verstaanbaar te zingen of zich nieuwe versies te herinneren. Toen werd er muziek opgezet en zijn we beginnen dansen. Kort daarna is het poeder bovengehaald. Want in Cumandá smijten ze liever met vetzakkerij dan met water. Schuim, poeder, modder en verf, alles en iedereen moest eraan geloven, en intussen dansten we rustig verder, want er was toch geen ontkomen aan. Lijkt misschien voos, maar is beestig plezant. En intussen maar drinken, drinken, drinken, heel de nacht lang. Daar was conbtinu minstens twee man aan ´t rondgaan, ene met wijn en ene met pure. Ge moet dat aannemen om niet onbeleefd te zijn, en als de wijn juist gepasseerd is en ze komen af met pure dan hebde gewoon pech. Dansen is dus niet alleen plezant, ´t is ook nuttig om uzelf niet in de vernieling te drinken. Maar zelfs de dansers moeten er geregeld aan geloven.

Goed, tegen dat het volk na een lange nacht tot een zestal personen gereduceerd was hebben we, jawel, het carnavallied gezongen. Nóg een uur, opnieuw met nieuwe strofen, ongelooflijk. We hebben het tot vijf uur getrokken, toen zijn we in onze nest gekropen. Ge moet daarbij denken dat de gemiddelde studentenfuif in de grote steden hier tot drie uur ´s nachts duurt.

Voor de grootouders: alleen over den oorlog en de kou kan ik nog nie meeklappen, al de rest heb ik nu meegemaakt ...

Een wereldweide beweging van vrijwilligers

Dat was de omschrijving die den Holguer gaf toen hem één van de boeren uitlegde wat scouting is, en waarom hij mij op dat feest uitnodigde. Als ik zoiets hoor dan moet ik bekan schreeuwen bij de gedachte aan de pottekestampclub die ze er in België meestal van maken. Pijlentochten en verstopperke, een lege beweging. In zowat heel de wereld zijn de scouts “broers”, dat wordt letterlijk zo gezegd. Ik ben in Ecuador nog op geen enkele plaats niet ontvangen door scouts, en dat heb ik nog maar één keer zelf gezocht, de laatste keer. (en toen vroeg ik alleen info en kreeg ik onderdak voor vier dagen)

Voor alle duidelijkheid, ik dacht er al zo over voor ik naar hier kwam. Ik heb in de zomer ook vijf dagen met twee Chilenen het land afgetoerd en daar mijn bed voor afgestaan, bijvoorbeeld. Het is dus niet dat ik er hier eens goed van aan ´t profiteren ben zonder iets terug te willen doen.

Alcool

Het nationaal probleem van Ecuador. En van wel meer ontwikkelingslanden, denk ik. Die feestjes zijn ongelooflijk plesant, maar getuigen tegelijk ook wel van een schrijnende toestand. Het is vreselijk lollig om drie ouw steunen rond een gitaar te zien staan lallen, maar het is ook mensonwaardig. De morgen na het feest was den huisbaas alweer duchtig pure aan ´t hijsen. En wij moest meedrinken “om afscheid te nemen”. Op de terugweg, tijdens de morgen, kwamen we nog langs een houten hutje dat dienst deed als winkel. Aan een plastieken tafel zaten vijf jongeren wijn te kappen, daarnaast stonden, of beter hingen, drie andere venten wiskey te kappen. Allemaal volk dat de avond tevoren met ons op dat feest was. In die afgelegen dorpkes is echt helemaal niks te doen, dat zal er ook wel mee te maken hebben. Ik denk daar liever niet te hard over na, want ik zou daar zelf zot worden en niemand kan die mensen daarmee helpen. Ik sprak denk ik zelfs beter Spaans dan sommige van de oude mensen, omdat die nooit de kans hadden gehad om naar ´t middelbaar te gaan, en nooit contact hadden met ander volk dan de geburen.

En voor die mensen was dat geen enkel probleem dat ik daar wat tussen liep. Ik was voor velen waarschijnlijk den eerste niet-Ecuadoriaan die ze ooit zagen. En toch vroegen er velen helemaal niet wie ik was of van waar ik kwam, dat maakt allemaal nie uit. Als er vragen waren, dan stelden ze die in ´t begin liever aan den Holguer, een soort schroom denk ik. Maar zo gauw ze in de mot hadden dat ik Spaans sprak gedroegen die zich alsof ik daar al altijd had gewoond.

Foto´s: carnaval bij de familie in Cumandá
http://picasaweb.google.co.uk/ecuador.februari/CarnavalCumandNietVoorVegetariRs

Carnaval, de laatste keer nu

Op de terugreis naar Riobamba was mijne koppijn verwaarloosbaar licht geworden. Dat moet de pure geweest zijn, die mij der bovenop geholpen heeft. De mensen beweren hier dat ge van hune “pure” gene koppijn kunt krijgen, ... omdat het puur is. En na een hoeveelheid drank waar veel mensen nie goed van zouden zijn, en heel weinig slaap, genezen van de koppijn, da´s toch straf. (hoewel mijn maag daarentegen nie echt in orde was) Ik kon in den auto dus eindelijk ten volle genieten van ´t uitzicht. En van de carnval, want het was de laatsten dag en het was echt schitterend om dat vanuit nen auto te kunnen bezien. Overal staan kinderen, maar ook volwassenen, langs de kant van de weg, klaar om voorbijrijdende auto´s met water te bekogelen. Zelfs terwijl het regent staan ze met water te smijten. Het hoofddoel is in openstaande ruiten gooien, het was daar echt serieus warm en dus moesten wij constant de ruiten open en dicht draaien, het heeft soms heel weinig gescheeld. Regelmatig rijden er van die jeeps met laadbakken, of kleine camionnekes rond, de laadbak vol met mensen die met water smijten. En den Holguer had een bus schuim bij, om al rijdend mee te doen in die gekte. Op die landwegen vol putten rijden ze heel traag en er loopt regelmatig volk langs de kant van de weg. Zo gebeurde het dikwijls dat nietsvermoedende mensen een pak schuim in hun gezich gespoten kregen, of hun kleren vol. Dat maakt hier allemaal nie uit. In de stad heb ik ook twee keren mensen onbekenden zien bekogelen met water en bloem. Daar wordt eens goed mee gelachen, niemand is kwaad, iedereen is vrolijk. En die mannen met het bloem wachten dan op het volgende slachtoffer.

Ik heb het hier heel goed gehad met carnaval. Ge gaat volgend jaar thuis en in Leuven moeten oppassen begin februari, want het zal kriebelen denk ik.

En dan denkte da ge al de miserie wel gehad hebt met de vulkanen. Toch niet. Ik ben vier dagen aan ´t uitkijken geweest om den Tungurahua te zien uitbarsten. Eén of twee dagen voor mijn komst is die gestopt met as spuwen, der kwamen nog wel rookpluimen uit, maar der viel niks nemeer in de stad. Het hoogtepunt was een fotoke bij schemering van tussen de huizen van de stad, de laatsten avond.
Gisterenavond hoor ik op kot dat den Tungurahua terug vollembak bezig is. Op den avond dat ik daar vertrokken ben is hem terug begonnen.

De laatste foto´s uit Riobamba:
http://picasaweb.google.co.uk/ecuador.februari/Riobamba

Een welgemeende groet aan de maten en de familie in de Vlaanders, en een stevige middelvinger aan alle vulkanen.

Zeiknat

2008-01-28T12:09:00.000-08:00

Over carnaval. Het is niet wat u denkt.

Reeds enkele weken ziede hier af en toe wel eens ne waterballon door de straten vliegen, kleine kinderen met watergeweren elke voorbijganger bestoken, studenten elkaar in de fontein smijten of zelfs mensen met scheerschuim die elkaar te lijf gaan. Vanuit de huizen in het centrum worden voetgangers bestookt met emmers, in grote menigten ploft geregeld een ballon neer die uit het niets lijkt te komen, af en toe wordt er al eens met bloem, maizena of eieren gesmeten, ... ge zijt nooit veilig. Dat is carnaval in Ecuador, en dat duurt een dikke maand, met ne climax van een drietal dagen op 3-4-5 februari. (althans daar lijkt het naar te evolueren)

Zondag zijn we dat gaan vieren met de scouts, zodat de mannen volgende week met de familie kunnen “carnaval spelen". (zo zeggen ze dat hier letterlijk) Het doel van de dag was simpel: maak alles en iedereen zo nat mogelijk.

De uitnodiging was weer Ecuadoriaans tot en met, ik citeer de eerste twee regels:
“U ontvangt een vriendschappelijke groet van degenen die deel van groep 6 Mario Rizzini uitmaken, terwijl we u de vriendelijke uitnodiging overkane om deel te nemen aan de grote uitstap van carnaval, die zich zal voltrekken op zondag 27 januari van het huidige scoutsjaar (...)” Volgens de uitnodiging zou het tripje beginnen om 10 uur ter plaatse. Ik regelde dat ik met de Juan, groepsleider en eigenaar van het huiske waar alles doorging, mocht meerijden ´s morgens. Dat om niet verloren te rijden in één of andere gore taxi, maar zeker ook om niet al te vroeg ginder te zijn. We spraken af on 10 uur bij hem thuis, dat zei al veel over het uur op de uitnodiging. Daar aangekomen om 10 uur moesten we eerst nog nen hoop zever klaarmalen, voornamelijk eten om mee te nemen. Om kwart na 10 vertrekken we en we komen nog als tweede aan, de eersten dachten namelijk dat het al om negen uur te doen was.
De uitnodiging vermeldde ook wat ge moest meebrengen: reservekleren en eten. Dat eten, wat “per familie” mee te brengen was, werd vrij gedetailleerd omschreven, ik citeer:

1 pot gekookte, witte rijst
Papas locas (patatten met varkensvet)
Stoofvlees (wat een vrije vertaling is: het trekt erop)
1 liter tamarindosap (ik weet niet of dat bij ons bestaat, ik ken geen vertaling en ik herkende de smaak ook niet, het feit dat het gesuikerd sap was en ik de vrucht zelf niet te zien kreeg heeft daar ook mee te maken)
Bord en bestek per persoon

Ginder aangekomen werd al dat eten per soort bij elkaar gekapt, om ´s middags terug verdeeld te worden.

De opening van den dag, dat moet rond een uur of elf geweest zijn, was weer formeler dan een Belgische staatsbegrafenis. Een formatie, een hartelijk welkom, groepskreten en gebeden. Vervolgens vatten we een wandeling aan, op weg naar een waterval in de bergen, en dat in één lange lijn, nog altijd in formatie dus. Maar die formatie heeft niet al te lang stand gehouden, want stilaan begon het feestje: in de buitenwijken ligt dikwijls nogal wat afval langs de kant van de weg, waaronder natuurlijk plastieken flessen. Bovendien liep er langs de weg een stroomke. Het duurde niet lang of iedereen was iedereen aan ´t natsmijten met alles wat er te rapen viel, en dat bleef zo heel de weg, een uur of drie, duren. Als we onderweg iemand tegenkwamen die in den hof aan ´t werken was kregen we er nog een lading van de tuinslang bij en niet zelden mengden de buurtbewoners zich in de “viering” met emmers en balonnen. Zalig om mee te maken. Stilaan veranderde het landschap: van een buitenwijk van Cuenca gingen we tussen de velden op weg naar een bos. Vandaar leidde het pad de bergen in, om uiteindelijk bij de waterval uit te komen. Voor de zesendertigste keer werd iedereen daar nog eens goed natgedratst, terwijl er enkelen vrijwillig het water insprongen om wat te zwemmen in het ijskoude bergwater. De wandeling was echt geweldig.
Bij de terugkomst in het huis ontspon er zich nog een straatgevecht. Vanuit enkele huizen werd de groep bekogeld met balonnen, waarop ons jongverkenners terugsmeten, waarop er zich andere huizen mengden. Dat is geëindigd met tuinslangen, mensen op het dak, buren die elkaar vanuit elkaars huis lagen te bekogelen, ge kunt het niet geloven.

Tegen het eten – het was intussen al vier uur – bekoelde het allemaal een beetje. Maar onmiddellijk daarna werd de strijd voortgezet, deze keer met de bedoeling om zoveel mogelijk volk in de rivier langs het huis te kegelen. Dat het intussen regende en koud was geworden speelde allemaal gene rol, het was carnaval.

Tegen een uur of vijf was het dan gedaan, werd er voor iedereen een Zhumirke ingeschonken om op te warmen en kleedde iedereen zich om. Wilde gekken zijn het, maar plezante wilde gekken.

Verder nog twee miniverslagskes:

Vrijdag zijn we naar Gualaceo geweest, een dorp in de buurt, voor het plechtige slotmoment van het grootste project dat ACORDES tot voor kort had: het opleiden van leidinggevenden van sociale organisatie, met werkwinkels, om via die organisaties de bevolking te leren hoe je duurzaam omgaat met water. Bijzonder ironisch om te zien hoe tijdens die plechtigheid vele deelnemers carnaval aan ´t spelen waren: waterverspilling van de ergste soort. Het proper water is in Ecuador echter een pak minder schaars dan bij ons.

Zaterdagavond zijn we de verjaardag van de Pepe gaan vieren. In zijn muziekschoolke met nen hoop maten. Daarna moesten ze nog efkes met een groepke gaan optreden, op een vrijtienjaarviering. Dat is hier iets heel speciaal, tenminste voor meiskes. Dan wordt heel de familie uitgenodigd en die komen dan allemaal in extreem chik kostuum naar een soort bal. De Pepe ging daar dan met zijn maten de mariachi uithangen, dat zijn van die Mexicaanse zangers/muzikanten die met een kostummeke rondlopen dat balanceert op het vage randje tussen extreem chik en hopeloos belachelijk. Ook met van die gigantische hoeden op hunne kop natuurlijk.
Deze foto geeft een goed beeld van hoe het er ongeveer uitzag. De instrumentale bezetting was dezelfde:
http://www.saborlatino.nl/mariachis/fotos/mariachi-Rai-30.jpg
Om den avond af te sluiten zijn we nog met twee iets gaan eten. (ziet dat aan hoe braaf dat welle zijn) Ik heb er nog eens zeven dollar tegengesmeten, ik denk dat dat veruit mijnen duurste menu tot nu toe was. (Maar binnenkort ga ik toch nog eens stevig over de schreef gaan met een cuy – ne cavia – van 10 dollar, dat moet ik nog minstens ene keer eten voor ik naar huis ga.)
Het was met twee stukken cotelet, extreem veel hier, en ananassaus, heerlijk. Die twee stukken kotelet, dat is overigens toch nog altijd minder dan één stuk bij ons, want ze snijden dat hier in kleine stukken en kloppen die vervolgens plat, om beter te bakken. Dat ziet er dus wel groot uit, maar dat is eigenlijk maar een dun pelleke vlees.

Als ik thuis kom ga ik ne grote, vettige frit speciaal halen, om thuis op te eten met nen dikken biefstuk. Maar ik zie het nu al gebeuren dat ik die nie ga opkrijgen, want zoveel vlees heb ik al lang niemeer gegeten. Alcool zal echter geen probleem zijn, denk ik.

(als ik het bier tegen dan niet te flauw vind mag ik al content zijn)

Updatje:
Zojuist aan de mannen van ´t werk meegedeeld da´k overweeg om de carnavaluitstap van ´t werk, dat doen ze hier tijdens ne werkdag, te skippen, om vijf dagen vrij te hebben om te reizen in plaats van vier, wat een unieke kans zou zijn. Dat vonden ze uitermate spijtig en dus hebben ze mij nen anderen dag vrij gegeven, na de vrije carnavaldagen, om toch te kunnen meedoen. Zo simpel is dat hier, ik had er nog geeneens naar gevraagd.

Vette pad

2008-01-21T15:40:00.000-08:00

Over het vertrek van Evelien, het bezoek van Evelyne en een geweldig chikke wandeling.
(voor de zekerheid toch nog vermelden dat de titel - met een Molse knipoog - wel degelijk op die wandeling slaat, want dat zijn hier anders weer gevaarlijke uitspraken)

Dinsdag 15 januari. Die avond was het afscheidsfeestje met de maten van ACORDES. Evelien kuist haar schup af. Ze gaat in België een andere stage doen. Eens goed gaan eten in een cafeke in de feestbuurt van Cuenca, om vervolgens op haar kot te eindigen met een dikke fles Zhumir, het begint voorspelbaar te worden. Het feestje heeft nog tot drie uur geduurd en was best gezellig. De volgendemorgen was dat minder, aangezien ik er al om zes uur uit moest:

Niet alleen moest ik, zoals gewoonlijk ´s woensdags, gaan les geven in San José de Raranga, maar er zou ook een Vlaamse studente die in Quito stage loopt – een project met straatkinderen – op mijn kamer komen logeren; vijf dagen gastvrijheid om Cuenca te leren kennen. Om kwart na zes komt ze aan, Evelyne heet ze, een achternicht van de Cools. Ze had mijn gegevens gekregen van Guy Cools himself, die zou gezegd hebben “dat ik een plezante en sympathieke kerel ben”. En wie ben ik om de Guy tegen te spreken natuurlijk.

Drie kwartier laten springen we bij de Roberto in den auto, op weg naar San José. Ik heb mij onderweg zowaar heesgetetterd met die Evelyne, een plezante. Ze wou graag eens zien hoe ik die lessen geef, en voor mij was dat een schoon kans om eens commentaar te krijgen van een observator, en tussendoor hielp ze vantijd eens mee met de opdrachten. De rest van de week ben ik overdag altijd gaan werken, terwijl zij in Cuenca lag te toeristen, om dan ´s avonds samen op de lappen te gaan. En ´t is plezant geweest:

De woensdag zijn we nogal lang blijven plakken na een pizzake en der vroeg ingekropen. Donderdag zijn we naar Turi geweest, een uitzicht over Cuenca bij nacht, geweldig schoon. Nadien nog wat rondgehost in de stad, op zoek naar een goei restaurant: het is Colombiaans geworden. (ja ik heb wel nog eens goed gegeten die week) Vrijdag zijn we naar ne rodeo geweest, georganiseerd door de universiteit. Wilde paarden en stieren, die eerst met vuurwerk worden opgezweept, worden vervolgens bestegen door halve zotten met cowboyhoed, die eerst door dansgroepkes vrouwen in korte rokskes worden opgezweept. Daar waren zelfs enkele vertegenwoordigers van faculteiten bij, hoe vet is dat. Er deden ook drie jeugddeelnemers mee, elk op een kalf. Hilarisch om te zien hoe één van die kalveren te tam was om te bewegen. Maar ook bij de groten gebeurden er rare dingen. Tot tweemaal toe gebeurde het dat de stier bij het openen van de kooi gewoon plat op de grond viel en bleef liggen.
Maar ale, over ´t algemeen was ´t wel spectaculair.

Goed, tegen dat dat gedaan was zijn we naar een fuif van psychologie geweest. Dat bestaat hier ook, TD´s, maar veel, veel minder dan bij ons. En met minder volk ook, precies. Dat is quasi altijd “semi-formeel “, wat wel plezant is. Ik heb mij, dankzij het gezelschap van Evelyne, die geen bier en sterken drank drinkt, gerealiseerd dat ze hier gene frisdrank verkopen. Tenminste, niet per glas. Ze verkopen hier alleen volledige flessen, blijkbaar met de bedoeling van die te mengen met Zhumir. Ik heb me nog eens goed gegeven: merengue, cumbia, bachata, reggaetón, sixties rock (!) en zelfs salsa, wat niet de simpelste is. Content dat er eens een Belgische vrouw bij was, om te zien wat die van mijn danskunsten vond. Ik heb zowaar complimenten gekregen. Straf aan deze fuif was dat de pauze na elk blok muziek (zie vorige verslag) nogal erg lang was, en ze smeten dan intussen alle lichten van heel de zaal aan, ik moest altijd denken aan de helse kuislichten van de Lido om vijf uur ´s morgens. Heel arig, maar toch plezant.

Ik ben intussen precies volledig zot aan ´t worden van de Latinodanskes. Dat is nogal wat anders dan de fuiven in Leuven. Baile betekent fuif, maar is afgeleid van bailar, dansen. Loli, die hier werkt en drie maanden in Leuven is geweest, zegt dan ook dat “bailes”, fuiven dus, niet bestaan in Leuven. In haar ogen zijn dat “ontmoetingen”. Grappig om die verschillende visies te zien. Rekening houdend met onze culturele context zou een baile als “dansfeest” moeten vertaald worden, omdat dat inderdaad iets totaal anders is als onze fuiven. Het is eigenlijk wel min of meer gelijk in de films: een wervelende, dansende menigte.

Wat ik ook geweldig apprecieer aan die fuiven is dat er hier niet op elken tegel een vies rookkanon zijn en andermans longen in de prak staat te stinken. Ge kunt hier kleren aandoen om te gaan fuiven en die de volgende dag nog eens aandoen. Ik heb nooit verstaan dat er bij ons altijd volk is die zichzelf belangrijk genoeg vinden om de rest van de zaal te doen walmen gelijk de pest. Vreselijk.

Zaterdag ne rustigen dag, ´s avonds niet te zot, een pizzake eten en nie te laat in bed, want we zouden naar Cajas gaan. We hebben echter toch tot 12 uur liggen plannen en nadenken over onze route en den inhoud van onze rugzak. Zondag om 6 uur uit onze nest, ge moet goed zot zijn. (geen probleem overigens) We wilden graag om 8 uur ten laatste aankomen, om een stevige afstand te doen. Dat is niet zonder risico, want het wordt donker tegen zes uur en het gebied waar we naartoe wilden was enorm afgelegen. Bovendien kan het in Cajas te pas en te onpas enorm mistig worden, hard beginnen regenen of extreem koud worden. (4000 meter hoogte) We kwamen uiteindelijk een uur later aan dan gepland. We moesten nogal lang wachten op de eerste bus naar Cajas en onderweg kwam er één of andere flik vragen of alle venten wilden afstappen. Wij werden dan buiten gefouilleerd, benen gespreid en handen tegen de bus, terwijl ze binnen in de bus sommige vrouwen fouilleerden en sommige rugzakken controleerden. Omdat we naar Cajas gingen had ik onder mijn trui mijn mes aanhnagen, opinel negen, wat in België als verboden wapen geldt. (volgens de letter van de wet, want een tafelmes is volgens diezelfde wet ook een verboden wapen: een lemet langer dan de breedte van de handpalm) Maar achter mijn opinel hing mijne kodak, en ik denk dat ze alleen mijne kodak gezien hebben, omdat die kerel achter mij stond. Ze keken precies niet zo nauw bij het fouilleren.

In alle geval, tegen 9 uur vatten we de wandeling aan, naar het meest afgelegen punt van Cajas dat met paden te bereiken is. Een van de langere wandelingen, die ook als tweedaagse wordt gelopen. We waren ons ervan bewust dat we dus nogal veel hooi op onze vork gepakt hadden, maar het leek nog wel te lukken. Ondanks de mottige, onnuttige, ongedetailleerde kaart (schaal 1:50 000, dat dient in België voor wegenkaarten e.d., terwijl wij 1:20 000 voor wandelingen gebruiken) wisten we toch onze weg te vinden, zij het met nu en dan een minder zeker stuk, omdat daar niet overal echt paden zijn. Maar tegen twee uur in de namiddag hadden we nog net niet de helft bereikt, hoewel we wel al in de helft van onze wandeltijd zaten. Het werd tijd om eens efkes serieus te bezinnen en berekenen wat onze kansen waren. Onze laatste twee kilometer had ik ooit al gewandeld, die waren dus bekend en waren bovendien gemakkelijk te vinden en gemakkelijk terrein. Maar als we verder gingen zouden we hoogstwaarschijnlijk diezelfde twee kilometer in het donker moeten doen, wat nogal riskant is in Cajas. En door de vermoeidheid was te verwachten dat we de tweede helft trager zouden wandelen dan de eerste.
We hebben dus moeten kiezen om terug te draaien, met het voordeel van bekend terrein te kunnen bewandelen. Een heel spijtige en moeilijke, maar noodzakelijke keuze, veiligheid voor alles. En al chance, want we hebben het maar amper gehaald voor het donker. Uiteindelijk was dat teruggaan ook nog wel plezant, het was toch weer anders dan in de andere richting ...

Het was wel een beestige wandeling. Balancerend op het randje van het onverantwoorde, maar met berekende risico´s en redelijk goed voorbereid (met overlevingsdekens, veel te veel eten en drinken, extra kleren, zaklamp, ...), constant onze wandeltijden uittekenend, uren verwijderd van de bewoonde wereld. (lees: een hutje van de parkwacht aan een weg naar Cuenca)

Omdat het al zo laat was en het heel gauw donker zou zijn hebben we gelift, we wisten namelijk niet of er nog wel een bus zou passeren, en of die nog zou willen stoppen als er in den donker, in de middel of nowhere, twee vreemde figuren naast de weg staan. Een vriendelijke vrouw pikte ons op en reed ons naar Cuenca hoewel ze daar zelf niet moest zijn, om ons quasi voor de deur af te zetten. Zo zijn ze, de Ecuadorianen.

Bij deze wil ik Guy Cools bedanken om mij alleen met een knappe vrouw de bergen in de sturen en Evelyne Mostinckx om met ne zot als ik op pad te willen trekken. Merci, ge waart geweldig gezelshap.

En ik heb van Evelyne ook nog eens te horen gekregen dat ik meer Cuencaan ben dan Belg voor de moment. Dat hebben er nu al verdacht veel gezegd, ik ben alvast benieuwd ofda´k daar iets van ga kunnen opsteken als ik terugkom.

De connectie van heel de unief steekt al een drie- tot viertal weken in de prak, sinds vandaag weet ik dat het niet alleen ACORDES is. Wanneer dat geflikt gaat zijn weet niemand, en tot die tijd zullen er weinig of geen foto´s bijkomen.

Update 29 maart: Hoera, we hebben weer een vlammend snelle verbinding. Foto´s van de vijfdaagse met Evelyne:
http://picasaweb.google.co.uk/ecuador.januari/BezoekEvelyneMostinckx

As ´t veu te daansen is dun we mee zalle!

2008-01-18T13:44:00.000-08:00

Over de KUL-delegatie en de feesten dat die met zich meebracht,
een studentenfuif en hoe dat er hier aan toe gaat
en een eerbetoon aan professor (jaja, intussen wel) Art Dewulf.

Asteblieft.

De delegatie van de KUL is wederom de vlieger opgestapt, het bezoek was kort maar plezant. Zo werd ik, bijvoorbeeld, tijdens de openingsceremonie van het project dat nu officieel van start gegaan is onmiddellijk aangesproken door de vice-rector biomedische wetenschappen van de KUL, professor Buekers, die ik nog kende van de tijd dat hij decaan was van ´t sportkot, toen ik mijn tijd daar nog verdeed. Dat was het eerste wat die mens deed, toen de delegatie de zaal binnenkwam. Zich naar mij draaien, een hand geven en een klapke beginnen over mijn stage. (leve mijn KUL-T-shirt) Enthousiaste en vriendelijke mens, amai.

Eigenlijk moet ik zeggen: delegatie van Vlaamse universiteiten, maar ik heb gemerkt dat dat voor 90 procent rond ons alma mater draait. Tenslotte zijn er dankzij ze VLIR (Vlaamse Interfacultaire Raad) de afgelopen 10 jaar een stuk of 12 stagiairs uit Leuven hier verzeild geraakt en maar één uit een andere unief, ik geloof Gent)

Maar goed, terug naar de feiten. Na een urenlange openingsceremonie, met debatten over de rol van de academie in de hedendaagse Latijns-Amerikaanse wereld, prioriteiten voor de unief in de 21e eeuw, en dat soort aangelegenheden (het leek wel een faculteitsraad), gingen de heren professoren gezellig dineren. Wij kwamen buiten tussen het plebs terecht, studenten die elkaar al de hele voormiddag in de fontein van de universiteit aan het gooien waren. Carnaval is nog een drietal weken wachten, maar ze zijn dat nu al fanatiek aan ´t vieren. Tegelijkertijd ziede hier nog geregeld kerststoeten door de stad trekken, totaal geschift.

Die middag had ik repetitie met de mannen van ´t groepke, maar er zijn er een paar niet komen opdagen en een beetje verder was de faculteit “ingenieria” (de burgies zou ik bijna zeggen, ware het niet dat ge hier ook ingenieur kunt worden in toerisme en nog van die rare dingen ...) een beestig feestje aan ´t stoken. De reggaetón daverde tussen de faculteitsgebouwen door en dus hebben we ons panfluiten en gitarekes maar weggestoken om mee te gaan dansen. Terwijl er overal op dat feestje constant volk werd natgemaakt, nie te geloven wat een sfeer. Emmers, flessen, balonnen, alles wat los zat werd naar uwe kop gesmeten, en intussen maar blijven gaan op de beats van “Dady Yankee, el maestro del reggaetón.”
(Ge moet u die campus voorstellen als de campus in Heverlee, den 200 of den 300, gebouwen dicht bij elkaar met gras tussen, alleen zijn het hier niet allemaal min of meer dezelfde gebouwen en der zit ook wat zuiderse stijl in, zie bijvoorbeeld bij de links: de facade van het centrale universiteitsgebouw, homepage van de unief van Cuenca)

Die avond heb ik mijn tweede les facilitatievaardigheden gegeven en kort daarna zijn we vertrokken naar de Noche Cuencana, het feestmaal voor alle betrokkenen in het interuniversitair project. Met folkloristische dansen, extreem lekker eten (en extreem chik natuurlijk) en een castillo: een soort toren met massa´s vuurwerk, allemaal typisch van hier. Uiteindelijk lieten ze ook nog een twintigtal van die ballonnen op, waar zo een vuurke onder hangt. Michel, datgene dat gij al jaren ineen wilt steken maar dat altijd na twee seconden in de fik staat of op de grond ligt. Ik stel voor dat we dat in Leuven eens gaan nabouwen want ik heb dat nu fatsoenlijk van dichtbij kunnen bezien.

Het vuurwerkkasteel, opgedragen aan de VLIR: Vlaamse Interfacultaire Raad.

De apotheose was voor mij echter niet het vuurwerkkasteel, maar wel het bereiken van mijn hoofdobjectief van deze week, zij het dan in iets gewijzigde versie:Op de foto met de Karel De Witte (promotor) en Mark Buekers (vicerector KUL). Ik had daar iets van gezegd tegen de werkmaten, met als gevolg dat die al heel den dag aan ´t pushen waren om dat te vragen. De in Leuven relatief sterk in acht genomen afstand tussen studenten en proffen is bijna onbestaande in Ecuador. Het gevolg was best lollig. Als het uiteindelijk zover was trokken die mannen nie gewoon ene foto, maar maakten er een hele fotosessie van.

Spijtig van de onderbelichting. Dit was den beste foto van heel "de shoot".
Links vicerector biomedische wetenschappen Buekers, rechts professor Karel de Witte, hoofddocent arbeids- gemeenschaps- en organisatiepsychologie. Ze waren bijzonder fier om met mij op de foto te mogen.

Daarna ben ik dan naar ´t schachtenbal geweest, om van de rest te vernemen dat mijn danspartner toch niet was komen opdagen: ze mocht niet komen van de vader. Ook dat is cultuur. Jaat, de Cuencanen, ge kent het intussen. Niet getreurd, vrouwen genoeg (zij het duidelijk iets minder dan mannen). Dat feesten is hier trouwens echt kompleet anders:

- Haast iedereen danst (!!), met uitzondering van een klein overschot aan venten en enkele moegedanste vrouwen aan tafelkes. (en enkele zatte patatten natuurlijk)

- Alle liekes worden in blokken van een drie-vier nummers gedraaid.

- Na elk blok wisselt iedereen van danspartner. (behalve enkele koppels die elkaar reggatónsgewijs al half aan ´t uitkleden zijn)

- Als ge dus wilt dansen en ge hebt gene partner moet ge aan het einde van zo´n blok de vloer opspurten en pakken wat ge krijgen kunt. Ge ziet dan ook altijd een paar venten den dansvloer afdruipen, best wel grappig.

- Als ge dan nen danspartner hebt, begint de muziek, godweetwat ze zullen draaien. Dat zijn gewoonlijk blokken van merengue, reggaetón, salsa, cumbia of nationale muziek. Stuk voor stuk dikke sfeer. Uitzonderlijk smijten ze er ook wel eens enkele electronische schuiven tussen, dat vind ik dan weer jammer.

- Eens ge aan ´t dansen zijt is ´t gemakkelijker om ne nieuwen danspartner te vinden. Onder maten wordt er bijvoorbeeld geregeld gewoon ne wissel gedaan, om te voorkomen dat ge bij de nieuwe blok muziek zonder vrouw komt te staan. In Ecuador delen ze echt alles, me dunkt.

- De Ecuadoriaanse vrouwen zijn over ´t algemeen wel schoon, maar zijn allemaal een pak ouder dan ze eruit zien. Zo stond ik bijvoorbeeld ne keer of twee te dansen met iemand die eruit ziet als 19-20 jaar, terwijl ze er pakweg 3-24 bleek te zijn.

- De bar is heel klein en NIET druk, en voor 10 uur is er gratis drank. Eén en ander zou wel eens met elkaar te maken kunnen hebben.

- Spijtig is dat sterken drank hier verbazend goedkoop is (6 dollar voor een grote fles Zhumir van 34 graden, met een fles cola) en bier relatief duur: 1,5 dollar, maar dat is ongeveer onze fakbarprijs dus ik zaag nie. Ik heb mij nog nooit zo vreemdeling gevoeld als toen ik met een blikske bier over den dansvloer dasterde; ik besefte ineens dat geen kat dat hier drinkt tijdens feestjes.

- In alle geval was het een beestig feestje. Eindelijk eens volledig onder studenten weggeweest. Het grootste verschil is waarschijnlijk toch dat de hoofdbezigheid hier dansen is, terwijl dat in België drinken is en lachen met degenen die dansen. Het eindresultaat is echter hetzelfde:

- Op het einde wordt er ook altijd gevochten. (het is precies Mol) Van die stoere jongens die een beetje komen duwen en trekken om dan op straat met riemen en flessen te staan dreigen. Uiteindelijk worden die dan door hun vriendinnetjes uit elkaar gehaald, want die hebben koud en willen naar huis. Hier bestaat dat blijkbaar ook onder studenten: spijtig.

Zaterdag ben ik met de mannen van ´t kot, na een kotfeestje, naar een verjaardagsfeest geweest van ne vent van een vriending van ons Amerikanen. Dat was nen Ecuadoriaan en dan mag eender wie afkomen, als ge maar via maten gelinkt zijt. Iedereen brengt wel wat drank mee.

Zo zijn dat uiteindelijk toch vier feestjes op twee dagen geworden. ´t Zal mijn schaai van de rest van de maand zijn denk ik, want gewoonlijk is ´t hier toch gene vette qua feestcultuur.

Dinsdag heb ik mijn derde les gefaciliteerd, met, al zeg ik het zelf, prachtige resultaten. Goei groepke. De prof is ook content over den theorie die ik er ervaringsgewijs doordram, dus dat is allemaal dik in orde aan ´t komen. (Voor de kenners: contact en confrontatie, besluitvorming, probleemgericht vergaderen, rollen, ... ) Amai, ik doe dat werk extreem geire.

“Een ander ontplooit met koud gezicht
zijn schoolmeestersvermogen.
Wie dacht ooit dat een schurk zo fijn
zou zo pedant geworden zijn.”

(oude roldersklacht, blz. 186)

Ik draag deze tekst op aan mijn idool Art Dewulf, mijn inspiratie, mijn voorbeeld, mijn held.
(maar vooral onze facilitator van de practica groepsdinamica I aan de KUL vorig jaar, waar ik nu dankbaar gebruik van maak)
Je kan je inschrijven voor de Art Dewulf fanclub bij de reacties op dit forum.

Bedankt voor de bloemen

2008-01-11T12:46:00.000-08:00

Merci

Vandaag twee kaartjes aangekregen:

Michel en Christine, merci voor het prachtige kaartje uit Leuven. De zoekopdracht is een beetje sarcastisch, maar wel diverterend.
Het is acht dagen onderweg geweest naar Ecuador en heeft dan acht dagen in de post van Cuenca en de universiteit gelegen ...

Nand en Annita (dat is blijkbaar met twee N´en?!? hier niet in ieder geval), hartelijk bedankt voor het kaartje en de geweldige zegels. Ik dacht efkes da´k het zelf was, serieus.
Het is zestien dagen onderweg geweest en heeft vier dagen gedaan over Cuenca - Unief - ACORDES.

Mijne muur op ACORDES wordt intussen gesierd door:
Een kerstkaart, het zicht op nen Thaisen tempel met enkele monniken, het zicht op de Oude Markt (vuile leedvermakers), een kaart van een ventje met fritten in zijn neus en oren (zo mogelijk nog erger), en een Baden-Powellzegel ter grootte van een enveloppe.

"Toon mij uw postkaarten en ik zeg u wie ge zijt."

(van een pak uit Mol is er nog altijd geen spoor, conclusie: als ge iets wilt geven, doet dat beter dan thuis en stuur het niet op of de Ecuadoriaanse postmannen zijn der mee lopen)

Den Belg is daar

2008-01-10T15:32:00.000-08:00

Over de Vlaamse delegatie in Cuenca.
(het is dan toch niet alleen Leuven)

Afscheid van Marlies, mijne gebuur uit de Staten, en de volgenden dag heb ik al ne nieve, Ashley, ook van ginder. Al komt ze rechtstreeks uit Oostenrijk, na een half jaar werken ginder. Vader en moeder, ge hebt nog nie te klagen eh.

´t Is verder een tamelijk drukke week. Elken dag is er wel minstens één vergadering die van ver of dichtbij iets te maken heeft met de Belgen in Cuenca. Heel die sirk is nodig omdat de Unief van Cuenca een organisationele evolutie wil doormaken, om haar academisch niveau op te krikken, en dit voornamelijk door het opstarten van een onderzoekscultuur, onderzoekers aantrekken en op termijn daardoor betere lessen te geven. Dit alles gebeurt hoofdzakelijk met Vlaamse universitaire gelden. Voila, u kan weer meeklappen.

(Helaas heb ik deze week ook moeten ontdekken dat de rector toch belet was, en wel omdat de Belgen in de lesvrije week wilden komen, maar dat ging niet voor de Ecuadorianen, want dan is het hier carnaval ... Twee culturen eh, ik oordeel niet.)

Te maandagavond heb ik een Belgische verwelkomd die hier in Ecuador aan ´t rondreizen is om een project op te starten i.v.m. rehabilitatie van gevangenen. Ze is nu haar vooronderzoek aan ´t doen. Miet noemt ze, een plezante, ze had mijnen email gekregen van Wout Peeters, voor de twee man en ne pjeirekop dat dit lezen en die mens gaan kennen. We zijn iets gaan eten en ene gaan drinken op mijn kot, want ik moest er al redelijk vroeg in, wegens het vele en ook vroege werk van den dag erna. (ik ben precies niemeer wat ik geweest ben) Ik had eigenlijk vooral schrik om de volgenden dag niet meer zo taalvaardig te zijn, want dat is het eerste effect van de minste vermoeidheid op mijn Spaans. En die vrees gold vooral voor de lessen die ik ging geven, maar daarover sebiet meer.

Ten dinsdag was het dan eindelijk zo ver. Professor de Witte kwam nog eens langs ACORDES. De eindevaluatie voor Evelien, want die bolt hem nu heel binnenkort en gaat in Leuven nog wat stagiairen, de tussentijdse evaluatie voor mij. Het was een aangenaam, relaxet klapke, waarin hij, als meest opvallende feit, een andere aanpak van Oña voorstelde, omdat het daar allemaal nogal in de soep draait. Ik ben daar al drie maanden aan ´t “werken” en heb nog altijd niks bereikt, omdat daar nooit iemand opdaagt als ge afspraken regelt. Maar goed, het wordt weer te technisch en bovendien heb ik dat allemaal al eens verteld.
(Relaxt volgens Vlaamse logica is wel degelijk met een T. Ookal schrijf ik nu en dan dialect, daar is doorgaans wel over nagedacht, dit als een korte toelichting tengevolge van een recentelijk overgemaakte digitale opmerking van ons bezorgde moeder.)

In de namiddag heb ik nog wat last-minutewerk geleverd aan de voorbereiding van mijn lessen, want – jawel – sinds dinsdag heb ik al lesgegeven aan twee universiteiten. Het gaat hier C.V.-gewijs helemaal niet slecht in Ecuador. (de eerste was Leuven, voor degenen die da nie weten: werkcolleges aan eeste bak, vorig jaar) Ik mocht doceren over facilitatie van groepsprocessen, mijn passie durf ik bijna zeggen. Het spannende was echter dat dat aan derdejaars universiteitsstudenten was en dat ik dus wel eens risico kon lopen dat die mannen er evenveel of meer van wisten dan ikzelf. Gelukkig heb ik altijd al een groot bakkes en geen zenuwen gehad, en de vele cursussen bij de scouts hebben er ook nie slecht aan gedaan. Maar ´t is toch vooral de ervaring als facilitator bij de K.U.L., ACORDES en Advance die het hem gedaan heeft denk ik. Het waren drie zalige uren. Een beetje gespannen in ´t begin, maar al vlug goed op dreef en met applaus geëindigd, hoe plezant is dat. Dat is altijd een enorme uitdaging, faciliteren, en dat is altijd geweldig om te zien dat het gelukt is. Er komen nog een drie- tot vijftal lessen, afhankelijk van de inbreng en snelheid van de groep. (en ook mijn goesting, want ik heb daar natuurlijk ook wel sterk de hand in)

Te woensdag was het vergadering van de denktank over de institutionele verandering van de U. Cuenca. Ik zit in een denktank met professoren, dat is ook al wel redelijk vet. (al is mijnen inbreng, zoals ge kunt vermoeden, niet bijster groot, dat zou al moeilijk zijn in de Universiteit van pakweg Gent) Ze stelden daar ons resultaten voor aan de vicerector en professor De Witte. Plannen voor het jaar 2020.
(spijtig dat dat juist buiten mijn stageperiode valt)

Verder heb ik massa´s werk gehad met het evalueren van mijn les, ik maak daar een ervaringsgebaseerd verslag van, dat in Leuven zal dienen als mijn examen voor het vak “Toegepaste groepsdynamica, deel II”. Ook daar heb ik weer vette chance mee dat ik dat over een eigen opleidingsprogamma voor facilitatoren mag doen, want normaal moet dat over een deelname in een groep die zelf gefaciliteerd wordt.
(en dat heb ik intussen al ne keer of vier achter de rug)

Vandaag ben ik vollembak (speciaal voor u, moeder: vollen bak) aan ´t afspreken geweest om te feesten. Ik wil deze drukke week plezant afsluiten en dat gaan we doen op een universiteitsbal. In Leuven zou het schachten-TD noemen (voor de moeder: heten), hier noemt het “baile de los novatos”. Kledingcode: semi-formeel, dat wordt een dik feestje dus.

Goed, nog diezelfde namiddag kreeg ik twee vette gepersonaliseerde uitnodigingen op mijnen bureau gesmeten:
“De Universiteit van Cuenca en de Raad van Vlaamse Universiteiten hebben het genoegen u uit te nodigen op het feestmaal en de Noche Cuencana, ter ere van de officiële start van het interuniversitaire samenwerkingsprogramma, (...)”
De andere uitnodiging betreft de lancering zelf, ´s morgens diezelfde dag.

Dat feest valt wel wat ampetant want dat is ook vrijdag, zjust gelijk ons schachtenbal, ik zal dus weer moeten gaan bricoleren. Maar ik ga wel gaan want ik heb mijzelf al nen danspartner geregeld, al zal ze dus efkes moeten wachten tot ik terug ben van de werkverplichtingen, helaas. (het betreft geen por (=schachtin), o verkneukelende Leuvense vrienden)
Dubbele pech is dat er op dat schachtenbal tot tien uur gratis drank is, eveneens Ecuadoriaanse kuren denk ik. Dat zal ik dus moeten missen, maar ik twijfel er niet aan dat er op het diner met de proffen niet veel zal mankeren.

Het zal een beetje op Leuven trekken deze week, doodop zijn en toch naar drie feesten op twee dagen trekken, want zaterdag gaan we op de lappen met de mannen van ´t kot.

Ge ziet, ook in Cuenca is ´t studentenleven zwaar, beste vrienden. Misschien kunnen de ouders eens nadenken over extra financiële steun in deze moeilijke periode.

Dank u

(Zoals ge ziet zijn er hier en daar wat foto´s afgeflikkerd, dat is een spijtige en vooral onbedoelde zaak, een gevolg van informaticagewijze onkunde, als dat woord al bestaat. Daar staat tegenover dat er in het pakweg laatste vijftal verslagen nieuwe foto´s zijn opgedoken, te vinden via de links in de tekst. De liefhebbers kunnen daar dus eens gaan rondneuzen in de beelden van bv. de vuren met nieuwjaar e.d. Intussen vlam ik alle verloren gegane foto´s er zo snel mogelijk terug op.)

De fanfare van honger en dorst

2008-01-06T18:00:00.000-08:00

Onder het aloude muziekantenmotto “Genen drank, gene klank,” hebben we vandaag nog eens opgetreden met het groepke. De vergoeding was namelijk een barbeque, van het project van de moeder van de Jorge Luiz. Die organiseren namelijk goeiekope medische bijstand voor de dorpkes in de buurt, die mensen kunnen anders geen medische zorg betalen.

Daarna zijn we naar de feesten van de Inocentes geweest, de onschuldigen. Is dat den dag van de onnozel kinnekes? Of is dat driekoningen? Of is dat hetzelfde, ik ben nooit ne goeie katholiek geweest. Ik houd het op driekoningen, maar ik moet zeggen dat dat hier toch een pak plezanter is. Ze houden een stoet (jaja, weeral, en dat terwijl er NOG ALTIJD kerststoeten rondtrekken, en naar verluidt blijft dat zelfs nog een goei maand duren) met wagens en vooral veel verkleedkleren, quasi hetzelfde als onze carnavalsstoeten. Aan `t eind van de stoet stonden er twee podia, waarop de deelnemende groepen sketchkes brachten, heel plezant. `t Is precies Zelm kermis, toen dat nog goed draaide, tenminste.
Typisch Ecuadoriaans lijken me ook de groepkes halfblote trutjes die, andermans populaire liekes zingend, hun voor en achterkant staan te shaken dat het gene naam heeft. Altijd goed voor dikke sfeer, dat concept is in België denk ik uitgestorven sinds Barbarella - begin jaren 90? (sindsdien zitten we met sterren als Dana Winner) Ook Good Shape-achtige formaties doen het hier nog heel goed. De liefhebber van het betere onnozele lied komt hier goed aan zijn trekken.

Enkele foto´s van de barbeque en de feesten achteraf: http://picasaweb.google.co.uk/ecuador.januari/SantosInocentosYBarbacoaConElJorgeLuis

Verder is carnaval hier al in aantocht, we leven hier in een aaneenschakeling van feesten voor de moment. De traditie is hier om zoveel mogelijk volk zo nat mogelijk te maken, en hoewel carnaval nog een dikke maand wachten is, heb ik vrijdag, buiten aan de universiteit, al de eerste waterbalonnen zien vliegen. En dat was vandaag niet anders tijdens de feesten.

We zijn die vrijdag trouwens nog eens goed op de lappen geweest, spontaan, na de lessen, de feestbuurt ingetrokken (de Remigio Crespo, voor het drietal sporadische lezers die hier al geweest zijn) en blijven plakken in een klein barreke. Hat zag er langs buiten als een ongelooflijk voos klein winkelke uit, maar vanbinnen was het een dikke feesttent. Het was weer vollembak merengue, cumbia en reggaetón, zjust gelijk ik dat graag heb. Ik ben overigens vertrokken met niet meer dan vier dollar, totaal niet voorzien omdat het niet op voorhand gepland was, en ik moest daar ook nog eten van kopen. En toch zijn we van 7 uur (dan is `t hier al pikkendonker en zijn er dus al enkele feesten bezig) tot half 2 blijven plakken, duchtig heisend natuurlijk. “Ge betaald maar wat ge kunt,” zeggen ze hier nogal dikwijls, en iedereen komt altijd toe.

Enkele foto´s van het spontane uitstapke:
http://picasaweb.google.co.uk/ecuador.januari/RemigioCrespo

Volgende week brengt professor de Witte (“de Karel”, voor ons) samen met rector Marc Vervenne en ekele andere van zijn vrienden, een bezoekske aan de compañeros van de universiteit van Cuenca. Dat tripje kadert in een project waar ik in zit – organisationele ontwikkeling van de Universiteit van Cuenca – en ik ga dus moeten vergaderen met die mannen. Mijn hoofdobjectief is natuurlijk op de foto geraken met de Karel en de Marc, dat zou weer iets geweldig zijn. Ik heb alvast mijn KUL-T-shirt nog eens gewassen.

Cuenca brandt

2008-01-01T11:24:00.000-08:00

Over nieuwjaar in een Cuencaanse familie, met nen hoop rare tradities.

Maandagmiddag, 31 december, 16 uur. Ik kom aan bij de familie Bernal, ik ben uitgenodigd door de zoon, Max, ne scout, om mee nieuwjaar te vieren. Ik geef Montserrat, de gastvrouw, een dozeke chocolattekes en mag in de keuken gaan wachten tot de Max aankomt. Altijd te laat, die mannen. Ik krijg een vruchtensapke en nen tamal voorgeschoteld, een mengeling van deeg, groenten en vlees, ingepakt in een groot blad van één of andere tropische plant en gekookt in water. Heerlijk. Maar wat straffer is, in diezelfde keuken ontdek ik een wafelijzer. Ik kan mijn ogen amper geloven en vraag om “de machine” eens van dichtbij te mogen bekijken. Het blijkt om een broodtooster te gaan, aldus Montserrat,maar het is quasi identiek aan ons wafelijzer. Ik besef dat ik eindelijk mijn gerief gevonden heb om de mannen van `t werk eens te trakteren op iets fatsoenlijk Belgisch. Maar eerst de familie natuurlijk, en dat vindt mevrouw maar al te geweldig.

Na een tijdje komt de zoon thuis en we trekken de stad in, om kerststallen en poppen te gaan bezien en vuurwerk te kopen. Overal staan, liggen, hangen en zitten poppen voor de huizen, beeltenissen van familieleden die nog een dikke 8 uur te gaan hebben, vooraleer in vlammen op te gaan. Vooral op de grotere kruispunten, maar zowat overal in de stad, lopen travestieten rond die de auto`s stoppen om geld te vragen. Venten verkleed als weduwe, omwille van het verlies van het oude jaar. Op de laan van de universiteit doen een heks en een zedige non hun werk, maar op weg naar de familie, in de auto, zijn we evengoed halve stipacts tegengekomen, een showke voor elke auto, tot groot jolijt van iedereen die daarin zit. Ook staan er overal kinderen, eveneens verkleed als weduwen, met touwen die over de weg liggen. Als er auto`s komen trekken ze hun touw omhoog en vragen ze geld. De straten hangen vol met griezelmaskers en overal loopt verkleed volk rond.

De schoonste bezienswaardigheden zijn de poppenwedstrijden, georganiseerd door Zhumir. Zowat elke wijk heeft ergens een soort kraam staan, of een straat vol kraamkes, met poppen. Maar meestal gaat het verder dan dat, het lijkt een soort statische carnavalstoet; geen wagens, maar alles op de grond, klaar om opgestookt te worden. (en daar zijn geweldig schoon dingen bij, maar ik heb er niet al te veel van kunnen trekken want de pillen van mijn kodak waren onverwacht plat) Voor die tentoonstellingen van hun beelden kan iedereen naar eigen goeddunken de straat afzetten, evenals voor het vragen van geld aan de auto`s, of zelfs voor het organiseren van een dansfeest op straat. Ge kunt niet geloven wat een plezante sfeer dat met zich meebrengt.

Een levensgrote pop van Jefferson Perez, de enige Ecuadoriaan die ooit goud haalde op de spelen, en dat roepen ze na 12 jaar nog altijd van de daken. Men beweert dat deze snelwandelaar de enige Ecuadoriaan is die op tijd komt.

Ma wat getoerist in de stad vertrekken we thuis met het gezin Bernal, op weg naar de familie van de moeder. Ik had mijn chocolattekes dus blijkbaar aan de verkeerde persoon overhandigd. Iedere familie die aankomt heeft een deel van de menu bij. Montserrat had de patatten en de rijst verzorgd. (en ik heb hier een nieuw patattenrecept geleerd, wie had dat gedacht, een soort kruising tussen puree en gewoon patatten) Zone nieuwjaar, dat is hier allereerst dansen, heel den avond. Ze verkleden zich ook, in lugubere dingen, geraamten zijn het populairst. Ik heb voor de gelegenheid een kostummeke van de Max mogen lenen. Ne geweldige menu ook, met gebakken hesp, beestig lekker en enorm chik. Al was het maar één bord en zou dat bij ons wat mager zijn, ik ben stilaan gewend aan de Ecuadoriaanse porties en twee-drie stukken vlees is intussen iets ongelooflijk geworden. Vervolgens nog wat dansen met jan en alleman en vlak voor nieuwjaar zijn we dan richting de familie van de vader vertrokken.

We worden enthousiast ontvangen op een wodkake, iedereen van hetzelfde glaske, zoals dat hier moet. Tegen de gevel van het huis staan niet minder dan een vijftal poppen opgesteld. Vlak voor het aftellen worden die in het midden van de straat gesmeten – en we zitten hier in het drukke historisch centrum van een stad met 450 000 inwoners - op nen hoop en overgoten met een ferm scheut benzine. Er staat gene radio of televisie op en bijgevolg is er wat discussie over het exacte begin van het nieuwe jaar, maar uiteindelijk schiet de vlam dan toch in de petrol en de hele hoop staat al gauw in lichterlaaie. Ook hier wordt er nen hoop vuurwerk bij in den brandstapel gesmeten en de weinige passerende auto`s moeten hunne plan maar trekken. In heel de stad worden ineens overal vuren ontstoken, iedereen staat op straat, Cuenca huldt zich in een walm van rook die niet optrekt, en dat is heel letterlijk te nemen. Een ongelooflijk zicht, een stad vol vuren. De straat is van de voetgangers, voor auto`s is er haast geen doorkomen meer aan. De gemiddelde kerstbomenstook is er belachelijk tegen. De aanblik van de stad doet sterk denken aan een oorlogsfilm, of het einde van de wereld misschien.

Ven ik heb een idee om op de nieuwjaarsfuif een plezant feestje te stoken.

Intussen komen ze rond met plateaus druiven en erwten, dat brengt allebei geluk. Alles draait hier om geluk vandaag. Als ge met ne rugzak een toerke rond den blok loopt en ecact op 12 uur aankomt betekent dat dat ge het volgende jaar op reis kunt gaan. De poppen worden voor het in de fik steken “gereinigd” met eieren en bloemen, een beetje gelijk de “stinkers” die bij de moe staan. En sommigen lopen een toerke rond het vuur, of springen erover, allemaal manieren om geluk te vinden in het nieuw jaar.

Ik ben met de Max een toereke in de stad gaan doen om de vuren te bezien. Een prachtige belevenis.

We hebben nog gedanst tot 4 uur `s morgens (wat hier extreem laat is) en zijn dan nog twee uur blijven plakken met de neven met een fles Jamaicaanse Rum en Zhumir. Op aanraden van de Max ben ik niet naar huis gegaan, maar bij hem blijven slapen. De stad zou te gevaarlijk zijn voor de moment, met een horde dieven op elke hoek van de straat om de talrijke zatte kloten van hun schaarse bezittingen te beroven. Voor de fles Zhumir zijn ze met drie man naar een winkelke of 500 meter afstand gegaan, maar wel in de auto, ondat het te voet te gevaarlijk zou geweest zijn.

Goed, om 11 uur wordt ik wakker en beslis om het stilaan te gaan bollen. Ik help Montserrat nog effe met haar huiswerk Engels, thuissonderwijs, en vertrek. Ik krijg nog een hele speech, typisch Ecuadoriaans, over het geluk dat de familie te beurt was gevallen, de zegen van drie kinderen te hebben, de eer om mij te ontvangen, de beste wensen en hoop voor het nieuwe jaar, een uitnodiging om eender wanneer binnen te vallen en de benadrukking dat de ouders ook ooit in het buitenland zijn geweest en dat ze mij verstaan. Emotionele jongens, die Ecuadorianen.

En wanneer gade nu langskomen om wafels te bakken?
Dat komt in orde! (hoop ik)
Bij deze een oproep: In de reacties graag wat tips, recepten, … over hoe ge wafels bakt, a.u.b.

Merci.

Van uw verslaggever, wiens jaar 2007 uitzonderlijk 365 dagen en 6 uur heeft geduurd.

Update 3 januari, ik ben nog tradities vergeten:
Geel ondergoed dragen brengt ook geluk en het waanzinnig liggen stampen van de pop die op straat ligt (ook als ze al in de fik staat) helpt om alle slechte dingen van het afgelopen jaar echter u te laten.
(als ze ergens weten hoe ge gelukkig kunt worden is ´t hier wel, precies)

Totorias 2007

2007-12-30T19:24:00.000-08:00

Woensdag 26 december, ik ga naar het werk. We hebben dan toch geen kerstverlof, blijkbaar. Enkel de feestdagen en telkens een dag ervoor en erna zijn vrij. De hoofdreden waarom ik naar het werk ging was eigenlijk om verlof te vragen, want ik wilde nog dezelfde dag op kamp vertrekken. (ik had dat de vorige week niet kunnen regelen, ervan uitgaande dat het vrijdag nog werkendag was, maar dat bleek niet het geval te zijn, en niemand had het nodig gevonden om mij dat op voorhand te zeggen)

Maar goed, ik vraag dus twee dagen verlof en dat is direct in orde. “Natuurlijk,” zei den baas.

Diezelfde middag nog ontmoet ik Luna in het park San Sebastián, om samen naar het kamp te vertrekken, dat intussen al een halve dag bezig is. Luna, dat is haar scoutsnaam, zoiets als een totem, ze heet eigenlijk Anne en komt van Duitsland, de buurt van Hamburg. (dat betekent dus dat ik waarschijnlijk volgende zomer op kamp ga om Duits te leren, zoals ik vorige zomer Spaans heb geleerd, Luna was er alvast enthousiast over.)

Totorias, op een half uurke van Cuenca, is een boerendorpke met enkele hutjes (letterlijk) in een godvergeten uithoek. Tussen kerst en nieuwjaar kamperen, op 3500 meter hoogte, en het gevoel hebben dat het zomer is. Ik heb er enorm van genoten. Enkele hoogtepunten waren het nachtelijk semafoor seinen met zaklampen, de kampvuurmomenten en het door de leden uitgenodigd worden om te komen eten. Dat is hier een geweldige traditie: De mannen koken per patrouille, roepen hun kreet en presenteren zich als ze klaar zijn en geven dan de leiding eten. Dat betekent dus niet werken en toch twee menus eten. Interessante ideeën.

Den tweede dag zouden we een RAID doen, dat is een tocht om na te denken over hoe ge ervoor staat, wat ge wilt bereiken in de scouts en hoe ge dat concreet wilt doen. (scouts draait hier echt rond bijleren, vorderen als persoon en als groep, …) Vervolgens was het de bedoeling dat ons caminantes (verkenners) hun “marskaart” opstelden, een soort wet voor de “comunidad”, dat is den tak. Maar we zijn er grandioos uitgeregend. Uitgerekend de tent van de leiding liep onder en zakte zowat in elkaar; slecht materiaal. We hebben dat dan maar afgeblazen, het moraal was om zeep en we wilden geen zieken op ons geweten. We zijn dan in een verlaten hutje wat onnozel spellekes gaan doen, wat uiteindelijk op ne geweldige namiddag uitdraaide, dankzij de uitwisseling tussen België, Duitsland en Ecuador.

Toen de regen wat geminderd was heb ik, met het oog op het kampvuur, de mannen de theorie geleerd om droog hout te vinden als het geregend heeft; aan de rand van het bos op 1 meter hoogte. In België werkt dat, maar in Ecuador blijkbaar langs geen kanten. Dat was daar namelijk nogal regenwoudachtig, alles zijknat natuurlijk. Jammer van de theorie.

Nog wat interessante verschillen met een kamp bij ons:De leden zorgen zelf voor hun eten, de kampprijs is bijgevolg alleen het vervoer. (4 dollar) Die mannen koken dat op gasvuurkes, en daarvoor sleuren ze hier van die grote gasbussen mee, die ze door lasting bergachtig terrein moeten dragen; zottenwerk. (van die campinggasdingskes zijn hier te duur) Een kamp is hier blijkbaar altijd iets van een 2 of drie dagen, meer niet. Het was wel zalig om eindelijk eens een “echt” kamp, zonder elektriciteit, waterleiding en tapinstallatie te kunnen meemaken.

Een kamp met scouts van drie nationaliteiten, het is iets geweldig om mee te maken. (Hoewel we op de jamboree met 157 nationaliteiten zaten is het toch nog iets helemaal anders om met drie nationaliteiten in één tak te zitten) Het strijken van de vlag de laatste dag was trouwens een licht emotioneel moment. Mijn eigen vlag van “One world, one promise”, de wereldwijde leuze in 2007, die nog boven kampen in België, Spanje, Ecuador en de wereldjamboree in Engeland wapperde. Opgeplooid voor de laatste keer. Ja ik ben een beetje ne scoutsextremist, de gemiddelde lezer zal waarschijnlijk niet echt inzien wat daar zo geweldig aan is.

De terugreis naar Cuenca was met de volledige groep in de laadbak van een camionneke. Het zijn soms simpel dingen die het allemaal geweldig maken.

Foto´s: Totorias 2007, een internationaal kamp http://picasaweb.google.co.uk/ecuador.december/Totorias2007CampamentoGrupo3

Gisteren ben ik met de mannen van Chuchaquiñan gaan kerst en nieuwjaar vieren, bij Magu thuis. We hebben een pop geknutseld van den Darío, om die vervolgens traditiegetrouw op de stoken, dat zou geluk brengen. Dan wordt er ook een testament voorgelezen, voor de lol, over de aanwezigen, en over het vuur gesprongen, wederom de vaste ingrediënten. Het kerstmaal was barbecue, leve het Ecuadoriaans klimaat. We hebben wat lollige drankspellekes gedaan en zijn geëindigd in een park, met een stuk in ons … aangeschoten. De Ecuadorianen drinken halve pintjes, maar bijna altijd in één teug. Die hebben dus nooit een glas voor zich staan, want ze vullen niet direct terug bij. Ik heb mij zitten afvragen wat het zou geven als ge een bende Belgen bij een bende Ecuadorianen op café zet. Ze zouden alles ad fundum uitdrinken, gelijk de Ecuadorianen en ze zouden direct bijbestellen als de pinten leeg zijn, gelijk de Belgen; pertotal in een half uur.

Foto´s: nieuwjaar met Chuchaquiñan http://picasaweb.google.co.uk/ecuador.december/AOViejoConChuchaquiAn

Vandaag zijn we gaan basketten en muurklimmen met wat volk van de scouts. Een matchke Europa-Ecuador, dat nipt gewonnen is door de Ecuadorianen. (wat wilde, met mij in een balsportploeg) Ongelooflijk plezante dag gehad. Ik heb het hier dik getroffen met het volk dat ik heb leren kennen.
(Den aandachtige kijker en de overbezorgde moeder zullen merken dat dat zonder beveiliging is. Ik hang op een hoogte van geen twee meter; een laag klimmuurke met dikke kussens eronder.)

Morgen ga ik bij de Max en Isabel (broer en zus) van de caminantes voor den derde keer nieuwjaar vieren, opnieuw met een pop, testament en alles erop en eraan. Ik begin het gewoon te geraken. (en volgende week nog eens hetzelfde met de scouts van den drie)

Ne gelukkige nieuwjaar allemaal, als ge om 6 uur `s morgens nog wakker zijt, telt dan nog eens af voor de mannen in Ecuador. En voor de studenten: succes met de kwiskes.